Με λίγο κόσμο το ροκ πάρτι της Μαλακάσας

Φεστιβάλ με τόσο λίγο κόσμο, στις δυο πρώτες μέρες του τουλάχιστον (χτες, ημέρα με τα πιο «βαριά» ονόματα, οι θεατές του αυξήθηκαν), δύσκολα βλέπεις. Δύσκολα ζεις και τέτοιες καταστάσεις που ζούμε εδώ – είναι η αλήθεια. Λίγες μέρες μετά την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου, το Rockwave προσπάθησε να φτιάξει μια γιορτή. Με χαμηλό εισιτήριο (15 ευρώ η «ελληνική» μέρα). Πόσο εύκολα όμως μπορεί κανείς να μετατρέψει αγανακτισμένους σε χαρούμενους ανθρώπους ροκ φεστιβάλ; Εδώ σε θέλω. Χτες πάντως, (Κυριακή) που το πρόγραμμα ήταν πιο δυνατό, με Prodigy, η μέρα φαινόταν καλύτερη από το πρωί.

Αργά το βράδυ της Παρασκευής, τελειώνουν οι Editors και οι 2.500 με 3.000 φαν (υπολογίζω) παίρνουν τον δρόμο προς την έξοδο, σκέφτομαι πως… και πάλι καλά. Με αυτό το πρόγραμμα και σε κόντρα καιρούς. Να μη μετρήσεις και τη βενζίνη;

Δηλαδή, απλά: αν οι headliners είναι πάντα ο μισός λόγος για να πάει ο κόσμος σε ένα φεστιβάλ (ο άλλος μισός είναι η χαρά του φεστιβάλ του ίδιου και όλοι οι άλλοι) οι, φετινοί, της πρώτης μέρας, οι Editors, δεν θα μπορούσαν σίγουρα να ξεσηκώσουν πλήθη. Μια καλή (για πολλούς) μέτρια (για άλλους) μπάντα που είχαμε δει και δυο χρόνια πριν.

Και όμως, σηκώνουν το βάρος του χρέους τους σωστά απέναντι στο κοινό. Και ομολογώ πως έχουν πολύ εξελιχθεί, είναι μια μπάντα με περισσότερη ουσία και αν σου αρέσει αυτό το λίγο Joy Division / λίγο Coldplay αλλά πιο indie στυλ τους, πέρασες καλά. Πήραν το live στα σοβαρά οι Βρετανοί, με εφέ, προβολείς και τα σχετικά, οι φαν από κάτω κουνούσαν χαρούμενοι τα φωτισμένα φουσκωτά ροπαλάκια των χορηγών – φεστιβαλική στιγμή. Αξίζει να την κρατήσεις.

Τη δεύτερη μέρα (το Σάββατο) άρχισαν οι χοροί και να ‘ναι καλά η Κρήτη, το ροκ και η παράδοση, όλα μαζί. Μουσικό ενδιαφέρον μεγάλο, λίγος ο λαός από κάτω. Οι παίκτες όλοι όμως δυνατοί και ο Αγγελάκας (master of ceremony) τα έδωσαν όλα. Τους κέρασε και μια ρακή εκείνος και έζησε ο κόσμος μεγάλες στιγμές. Ψαρογιώργης και ο θρύλος Ψαραντώνης στη σκηνή βρόντησαν τα βουνά απέναντι, ειδυλλιακό σκηνικό, κάθε τόσο σηκώνω το βλέμμα μου και κοιτάω.

Ο Αγγελάκας ακολουθεί τη μούσα του μακριά από τις Τρύπες πια, μοιάζει με τους «Λύκους» του που μυρίζουν νέο ήχο, σα να οσμίζεται μουσικές και να χώνεται όλο και πιο βαθιά στο δάσος. Εχει να δώσει πολλά ακόμα στο μέλλον, δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός για να το δεις. Υποδέχτηκε τους μουσικούς νωρίς το απόγευμα πρώτος στη σκηνή. Και έκλεισε και το πάρτι αργά εκείνος (έχει τον πυρήνα των φανατικών, δεν θα γλίτωνε αν δεν έλεγε και μια δόση από Τρύπες).

Ντάλα μεσημέρι και «Επιβίωση»

Ο ήλιος σε ροκ φεστιβάλ είναι ωραίο πράγμα και όποιος ρωτήσει τους βρεγμένους του Γκλάστονμπερι θα του το επιβεβαιώσουν, αλλά στη Μαλακάσα το μεσημέρι καίει λίγο. Τους Stranglers την Παρασκευή, που και ως Men In Black βγήκαν στα μαύρα ντυμένοι, τους έκαψε πολύ. Το ότι έπαιξαν πάντως σε μια διακοσαριά ανθρώπους δεν τους πτόησε, με ένα best of set και με δυναμική εμφάνιση γύρισαν υπερ τους το σκηνικό, άρεσαν και έδειχναν και οι ίδιοι τελικά να το διασκεδάζουν. Εξαιρετικοί ήταν οι Cake. H μπάντα από το Σακραμέντο της Καλιφόρνιας ήταν πιο μέσα στο καλοκαιρινό πνεύμα, ο Τζον ΜακΚρία εμφανίστηκε με λουκ παραλίας, βερμούδα, γυαλιά, καπελάκι και ηγήθηκε του γκρουπ μέσα από καινούργια και all time κλασικά των Cake κομμάτια. Ιδιαίτερος ο ήχος τους, με ίχνη από κάντρι, φανκ, τζαζ, μαριάτσι (και τρομπέτα) και πολλά άλλα, είπαν κομμάτια από το θαυμάσιο καινούργιο τους «Showroom of compassion» και τα φλογερά «The distance», «Never there», χωρίς να μείνουν και εκτός κλίματος. Μας αφιέρωσαν τραγούδι: «Ησασταν εξώφυλλο στο “Economist”, άρα μάλλον είναι σοβαρό. Ομως εμείς έχουμε εμπιστοσύνη στους Ελληνες! Και τους αφιερώνουμε ένα τραγούδι που μιλάει για επιβίωση». Ποιο άλλο; Τη θρυλική πια διασκευή τους στο «I will survive» της Γκλόρια Γκέινορ. Στην άλλη σκηνή, ο Παύλος Παυλίδης και νωρίτερα ο Vassilikos πάλεψαν με το θεριό «νωρίς-το-απόγευμα-Παρασκευής-του-Ιουλίου». Αλλά δεν «μάσησαν» – αν έλεγε ο Παυλίδης «παίρνουμε τα τραγούδια και πάμε παραλία» θα είχε πάρει μαζί του όλο το φεστιβάλ. Ο Sivert Hoyem, όσο λίγο τον πρόλαβα, ήταν όπως πάντα σωστός και αξιοπρεπής στο κιθαριστικό, μελαγχολικό madrugada, ροκ του. Εχει πιστούς.

Πιστοί αλλά και άπιστοι του ροκ στο μεταξύ, ήταν σκορπισμένοι στο πάρκο και στους νέους χώρους του Terra Vibe, άλλοι παίζοντας μπόουλινγκ με μεγάλες πλαστικές ελαφριές κορίνες, άλλοι με σακίδια και σκηνές δίπλα στο κάμπινγκ και άλλοι με παγωτό στα ξύλινα παγκάκια ή το χοτ-ντογκ, που μάλλον ήταν φέτος το σουξέ. Περίπτερα με τι-σερτ (χωρίς κίνηση, αλλά δεν είδαμε και ωραίο merchandise) και το μόνιμο πρόβλημα – οι τουαλέτες. Ποτέ αρκετές, ποτέ καθαρές. Η τρίτη μέρα (Κυριακή) ήταν και η πιο δυνατή. Το απόγευμα ο κόσμος είχε φτάσει τους 7.000. Το line-up βροντερό, με Prodigy και Kyuss και Gogol Bordello και άλλα που, κατά παράδοση, σηκώνουν τη Μαλακάσα στο πόδι. Του στυλ, η κρίση θέλει καλοπέραση και δυνατό (ελέκτρο) ροκ.