Φούστες με πιέτες για την… ανδρική σιλουέτα

Αν κρίναμε τους άνδρες από την εμφάνισή τους, τότε θα διαπιστώναμε ότι έχουν αλλάξει. Η αλήθεια δεν απέχει από την πραγματικότητα που εκφράζει το ντύσιμο. Χρειάζεται όμως κοινωνίες με θάρρος και τολμηρά πνεύματα για να παραδεχτούν και να αποδεχτούν την ανδρική μεταμόρφωση. Το Παρίσι δεν αντιμετωπίζει βέβαια τέτοια προβλήματα, γι’ αυτό και οι σχεδιαστές εξέφρασαν ελεύθερα τη γνώμη τους μέσα από τις συλλογές τους.

Μόδα νεανική. Αυτό είναι το βασικό χαρακτηριστικό της παριζιάνικης σχολής. Αφορά τα αγόρια που μεγαλώνουν σε μία εποχή, η οποία επιτρέπει τον γάμο σε ανθρώπους που ανήκουν στο ίδιο φύλο. Γι’ αυτό και καταργούνται τα όρια του ρούχου για άνδρες ή μη. Στο Παρίσι οι σχεδιαστές έφτιαξαν φούστες με πιέτες, παντελόνια με ενσωματωμένες μίνι φούστες, παρουσίασαν μακριά σακάκια στο ύψος του γόνατου, αμάνικες μακριές τουνίκ, ζωηρόχρωμες εφαρμοστές μπλούζες, εμπριμέ prints, φαντασμαγορικά σακάκια. Η κάθε σχεδιαστική πρόταση είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Που έκανε το ρούχο ελκυστικό ακόμα και πάνω σε ένα γυναικείο αθλητικό σώμα.

Συμπέρασμα; Αν μία γυναίκα δίνει σημασία στο ντιζάιν, στο κόψιμο ενός ρούχου και η πρωταρχική της επιθυμία δεν είναι να προκαλέσει με το σεξιστικό ντύσιμό της τα βλέμματα, τότε έχει πολλές επιλογές ανάμεσα στις ανδρικές συλλογές του καλοκαιριού 2012. Γιατί τα ρούχα είναι αισθησιακά λόγω των χρωμάτων και της υφής των υφασμάτων. Επίσης, είναι άνετα και βολικά επειδή ακολουθούν τις γραμμές του σύγχρονου ανδρικού σωματότυπου που μοιάζει τώρα πια σε αναλογίες με το αδύνατο, ψηλόλιγνο γυναικείο σώμα.

Συγκεκριμένα οι σχεδιαστές Ραφ Σίμονς, Ρικ Οουενς, Ρέι Καβακούμπο και Ρικάρντο Τίσι έπαιξαν το χαρτί της ανδρόγυνης τάσης και το ανανέωσαν. Ο Σίμονς με δερμάτινη αμάνικη μπλούζα σε μανταρινί και τιρκουάζ απόχρωση πάνω από στενά μαύρα παντελόνια. Η Ρέι Καβακούμπο της συλλογής Comme des Garons σχεδόν τα έβαψε όλα ροζ. Στο χρώμα δηλαδή που στο παρόν συμβολίζει την ευχαρίστηση και τη σεξουαλική διέγερση. Απόχρωση που η ριζοσπαστική της σκέψη θεωρεί ότι ταιριάζει στα σακάκια της με το αυστηρό ανδρικό κόψιμο. Ενώ στον οίκο Givenchy, ο Ρικάρντο Τίσι εγκατέλειψε τις πανκ αγριάδες και τα θρησκευτικά σύμβολα δημιουργώντας σχέδια πάνω σε λευκό φόντο, τα οποία σχημάτιζαν συμπλέγματα κακτοειδών τροπικών φυτών. Ηταν το μοτίβο που χρησιμοποίησε τόσο για τα t-shirt όσο για τα παντελόνια και τις κοντές φούστες με πιέτες.

Φυσικά, δεν έλειψαν και οι παραδοσιακά ανδρικές κομψές προτάσεις. Από τις οποίες βγαίνει η αίσθηση της χαλαρής εμφάνισης με σύνολα από φαρδύ παντελόνι με κοντό μονοκούμπωτο σακάκι (Jean Paul Gaultier) ή λινά κοστούμια σε σκούρες μπλε, καφέ και μαύρες αποχρώσεις (Lanvin, Yves Saint Laurent). Και μέσα σε αυτό το σαφές ανδρικό πλαίσιο ντυσίματος, η πρόταση φρεσκάδας και αναθεώρησης του αυστηρού ύφους ήταν ο συνδυασμός μίας μπλούζας ζιβάγκο (πολύ ζεστής για τα μεσογειακά μας κλίματα) φορεμένης με βερμούδα σε στενή ίσια γραμμή (Hermès). Αλλά ακόμα κι αν η βερμούδα είναι ένδειξη ελαφρότητας, τότε η μόνη παραχώρηση στην επιτρεπτή εμφάνιση ενός άνδρα με κοστούμι είναι τα παπούτσια. Τα οποία σχεδόν σε όλες τις συλλογές που παρουσιάστηκαν στο Παρίσι έδειξαν δεσμούς συγγένειας με τα δερμάτινα σανδάλια.