Eυλόγως θεωρούμε τα τελευταία χρόνια κάθε Σύνοδο Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ενωσης κρίσιμη για τα ελληνικά συμφέροντα.Κατ’ ουσίαν πρόκειται για πεδίο στο οποίο η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να δώσει μάχες οπλισμένη με πειστικά επιχειρήματα.
Να εξηγήσει και στους πλέον δύσπιστους από τους εταίρους ότι οι Ελληνες θέλουν και μπορούν να οδηγήσουν την οικονομία τους μακριά από το βάραθρο της χρεοκοπίας.
Και ότι για να γίνει αυτό χρειάζονται τη βοήθεια και την αλληλεγγύη τους στο πλαίσιο των Συνθηκών και των κοινών ευρωπαϊκών επιδιώξεων.
Οσες φορές δόθηκε ώς τώρα μια τέτοια μάχη η έκβαση ήταν ικανοποιητική για τη χώρα.
Αλλά δεν μπορεί να είναι κανείς βέβαιος και για τη συνέχεια.
Υπήρξαν χαρακτηριστικές υστερήσεις εκ μέρους μας στην υλοποίηση των αποφάσεων.
Αυτό οδήγησε ενίοτε τις σχέσεις της χώρας με τους εταίρους και δανειστές της σε κρίση.
Αλλά σε κάθε περίπτωση το κοινοτικό οικοδόμημα υπάρχει για να διευκολύνει τα κράτη-μέλη να υπερβαίνουν με διάλογο τις μεταξύ τους δυσχέρειες.
Ιδίως όσοι ανήκουν στη ευρωζώνη πρέπει να παίρνουν τολμηρές αποφάσεις.
Αυτό ακριβώς πρέπει να επιδιώξει αύριο και μεθαύριο στη Σύνοδο Κορυφής η ελληνική κυβέρνηση.
Να επιδιώξει τη λήψη αποφάσεων όχι μόνο για τα θέματα του δανεισμού και των λοιπών διευκολύνσεων προς την Ελλάδα.
Αλλά και για νέα ζητήματα που έχουν ωριμάσει εν τω μεταξύ.
Παράδειγμα, οι προτάσεις που διατύπωσαν οι Γιούνκερ – Μπαρόζο με στόχο να δημιουργηθούν προϋποθέσεις ανάπτυξης στην Ελλάδα.
Δηλαδή, να πάρει η ελληνική αντιπροσωπεία την πρωτοβουλία μετακίνησης των διαπραγματεύσεων σε νέους και εμπροσθοβαρείς άξονες.
Το περιβάλλον δείχνει σχετικά ευνοϊκό για κάτι τέτοιο.
Αυτό που πρέπει να βάλει στο τραπέζι η Ελλάδα είναι η απόφασή της να ανταποκριθεί απολύτως στις υποχρεώσεις της.
Να αναδείξει τη βούληση του ελληνικού λαού να βγει κερδισμένος, εφόσον οι εταίροι δείξουν υπομονή, επιμονή και ευελιξία απέναντι στο ελληνικό πρόβλημα.
Εφόσον το κάνει με πειστικό τρόπο, αυτή η σύνοδος μπορεί να αποδειχθεί ο πιο κρίσιμος κάβος που περνάει η ελληνική οικονομία.