Ο πολιτισµός της απελπισίας

Σηµάδι των παράξενων ηµερών που διανύουµε, η επιστολή του αναγνώστη Π.Χ. παρατίθεται ασχολίαστη:

«Μπορεί να µε δεις καµιά στιγµή σκαρφαλωµένο στα κάγκελα της Βουλής», άκουσα να µου λέει φίλος στην πλατεία – που έχει σύζυγο στο Ταµείο Ανεργίας (και το επίδοµα να φτάνει στο τέλος του…) και δύο ανήλικα παιδιά. Από εκείνους που κατεβαίνουν καθηµερινά στην πλατεία, «γιατί δεν βλέπω άλλη ελπίδα», όπως µου έχει πει επανειληµµένα.

Εχει προσµετρήσει κανείς, είτε εκείνοι που επιχειρούν να προσεταιρισθούν και να καθοδηγήσουν την κίνηση των «Αγανακτισµένων» της πλατείας, είτε εκείνοι που κρύβονται πίσω από τους «µπαχαλάκηδες», είτε όσοι κρύβονται πίσω από λάβαρα και «εθνικές» επιδιώξεις, είτε οι άλλοι, του κράτους, τον παράγοντα απελπισία σε όσα συµβαίνουν µέσα κι έξω από την πλατεία;

Εχουν σκεφτεί τι µπορεί να κάνει εκείνος που δεν έχει τίποτα πλέον να χάσει και κάποιοι προσπαθούν να τον χειραγωγήσουν; Και γίνονται όλο και πιο πολλοί.

Οταν µάλιστα βλέπει ένα µεγάλο πλήθος, απόν, έξω και πέρα από την πλατεία, να βυθίζεται σε µια απάθεια, σε ένα «σαν να µη συµβαίνει τίποτα», ένα «τα έχω συνηθίσει όλα και δεν µου κάνει τίποτα εντύπωση» και σε ένα «να συνεχίσουµε τη ζωίτσα µας σαν να µη συµβαίνει τίποτα», όταν δεν έχει φτάσει να κινδυνεύει να χάσει τη δουλειά του, τα προς το ζην και που νιώθει µόνο να περιορίζεται στην – πλαστή – ευµάρεια που του είχαν υποσχεθεί και νόµιζε ότι ζούσε.

Μια απάθεια πιο επικίνδυνη από κάθε σκαρφάλωµα στα κάγκελα. Πιο διαβρωτική από κάθε «µπαχαλάκη» και από κάθε κοµµατική παρεούλα.

Είναι τελικά ζήτηµα πολιτισµού. Ακόµη και η κατανόηση. Σκεφθείτε το».