«Ας μιλήσουμε για ρατσισμό»

Η καλογυαλισμένη πράσινη Ford Mustang Bullitt είναι παρκαρισμένη δίπλα στον σταθμό του Μετρό. Το ραντεβού με τον Τζορτζ Πελεκάνος έχει δοθεί στην περιοχή Σίλβερ Σπρινγκ της Ουάσιγκτον. Ο συρμός βγαίνει στην επιφάνεια αφήνοντας πίσω του τον κεντρικό σταθμό του τρένου της αμερικανικής πρωτεύουσας. Εδώ το σκηνικό αλλάζει: τα κρατικά κτίρια και τα πεντακάθαρα πεζοδρόμια δίνουν τη θέση τους σε εργατικές κατοικίες και βιομηχανικές περιοχές.

Καθισμένος στη θέση του οδηγού με καλωσορίζει αναβοσβήνοντας τα φώτα. Ο 52χρονος συγγραφέας Τζορτζ Πελεκάνος γράφει όπως μιλά. Οι φράσεις του αντηχούν την πολυεθνική αργκό των εργατικών συνοικιών της Ουάσιγκτον, όπου γεννήθηκε το 1957 και ζει μέχρι σήμερα. Μέχρι το 1989, όταν εξέδωσε το πρώτο του μυθιστόρημα, εργάστηκε ως πωλητής ηλεκτρικών συσκευών, μπάρμαν και διηύθυνε το εστιατόριο του πατέρα του.

Οι ήρωες των αστυνομικών μυθιστορημάτων του είναι καθημερινοί άνθρωποι. Μετανάστες ή παιδιά μεταναστών, όπως και ο ίδιος. «Υπάρχει ένα αυτοβιογραφικό κομμάτι στους χαρακτήρες μου» λέει. «Μέχρι σήμερα δεν υπήρχε αμερικανική λογοτεχνία με ελληνοαμερικανούς ήρωες. Στη συνείδηση του κοινού ο Ελληνοαμερικανός ήταν ο τυπάκος με το παχύ μουστάκι πίσω από τον πάγκο του εστιατορίου. Ηθελα να το αλλάξω αυτό, να μας εξανθρωπίσω» διευκρινίζει χαμογελώντας.

Ο ρατσισμός και οι ανισότητες τον προβλημάτιζαν από τα παιδικά του χρόνια. Θέλησε να τα ξορκίσει υιοθετώντας τρία παιδιά, δύο αγόρια και ένα κορίτσι, από τη Βραζιλία και τη Γουατεμάλα. Στους τοίχους της βιβλιοθήκης του έχει καρφιτσώσει φωτογραφίες τους. «Οταν αποφασίσαμε να υιοθετήσουμε παιδιά, μας έκαναν την τυπική ερώτηση: “Τι παιδί θα θέλατε;”. Η γυναίκα μου είπε: “Οποιο χρειάζεται μια οικογένεια”».

Στα μυθιστορήματά του αποτυπώνει με ακρίβεια τη ζωή που κρύβεται πίσω από την καλογυαλισμένη όψη της αμερικανικής πρωτεύουσας: το έγκλημα, τα ονόματα των δρόμων και των λεωφόρων, τα συνεργεία αυτοκινήτων, τα σούπερ μάρκετ από τα οποία τα εστιατόρια του κέντρου κάνουν φτηνό ανεφοδιασμό σε κέτσαπ. «Νιώθω πως γράφω σύγχρονη αστική ιστορία. Γι’ αυτό είμαι παθιασμένος με την ακρίβεια. Θα σημειώσω ακόμα και την ταινία που παιζόταν στο συνοικιακό σινεμά. Θέλω ο μελλοντικός αναγνώστης να μπορεί να πει: “Κοίτα, τι ταινίες έβλεπαν το 2011!”».

Στο «Αδιέξοδο» (Εκδ. Πατάκη), το πιο πρόσφατο βιβλίο του που μεταφράστηκε στα ελληνικά, τρεις λευκοί νέοι οδηγούν μεθυσμένοι σε μια υποβαθμισμένη γειτονιά Αφροαμερικανών, φωνάζοντας ρατσιστικά σχόλια και καταλήγουν σε συμπλοκή και στον φόνο ενός από τους τρεις.

«Πρόκειται για αληθινή ιστορία», εξηγεί στα «ΝΕΑ» ο Τζορτζ Πελεκάνος. «Συνέβη ένα αυγουστιάτικο απόγευμα πριν από 37 χρόνια στην περιοχή Κεν Γκαρ της Ουάσιγκτον, μια υποβαθμισμένη γειτονιά Αφροαμερικανών στο μέσο μιας μεσοαστικής συνοικίας λευκών. Τότε, ήμουν 15 χρονών και το πατρικό μου απείχε ελάχιστα χιλιόμετρα από το σημείο».

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ 3