ΗΜΟΥΝ ΚΙ ΕΓΩ ΕΚΕΙ Ο µονόλογος του µετανάστη

Πόσοι παράλληλοι µονόλογοι χωράνε σε µιαµέρα; Από την Κοινοβουλευτική Οµάδα του ΠΑΣΟΚ ώς την «Αποθήκη» της Πειραιώς η απόσταση εκµηδενίστηκε την περασµένη Πέµπτη. Κι έτσι, την ώρα που οι υπουργοί του παλαιού καθεστώτος περίµεναν το SMS του ανασχηµατισµού, ο Γιάννος Περλέγκας ψιθύριζε τα πρώτα γκόσπελ του Αραβα Σαντ. Ηταν κοντά µεσάνυχτα, όταν οι ακυβέρνητοι θεατές άφηνανέξω από το γιαπί τις πολιτικές εκκρεµότητες, αποδεχόµενοι πλήρως τη µετωπική σύγκρουση µε τη «Βρωµιά» του Ρόµπερτ Σνάιντερ.

Ο 30χρονοςήρωας τουµονολόγου δεν ήτανένας αγανακτισµένος µετανάστης, γι’ αυτό και δεν χάρισε ούτε αράδα στους χονδρέµπορους της αριστερής συνείδησης. ∆εν έπαιξε την κασέτα των «Αλληλέγγυων», γι’ αυτό κι έµεινε αξιοπρεπής ώς το τέλος. Τη στιγµή που αυτός,ένας φοιτητής Φιλοσοφίας, φώναζε σαν τον ντελάλη τα κουσούρια της φυλής του, ο αυτοσαρκασµός κέρδιζε κατά κράτος την ενοχική κοινωνία που κρύβει τις προτεραιότητες κάτω απ’ το χαλί. Που δεν θέλει κάµερες ασφαλείας στο ιστορικό Κέντρο,ούτε τζαµί στονΕλαιώνα, καικρυφακούει το ρεπερτόριοτης ακροδεξιάς χορωδίας.

Επί 75 λεπτά ο απρόθυµος φονταµενταλιστής µιλούσε γιαν’ ακούει τον εαυτό του και να προβάλλει στο πετσί του συλλογικές φαντασιώσεις. Κι ας του ‘φευγαν οι αλήθειες απ’ τις χαραµάδες: «Οποτε ανοίγω το στόµα µου, πρέπει να λέω κι έναψέµα». Κι ας κρατούσε το καλύτερο για το τέλος: «Οσο και να σας κοιτάζουν δύο σκούρα µάτια, η χώραείναι δική σας». Η προσωπική ευθύνη κάποτε µπαίνει από την πίσω πόρτα, όπως οι µετανάστες που πατικώνονται ανά εικοσάδες σε κάποιονεοκλασικό προικώο της Πατησίων για να πέφτει όπως όπως το ενοίκιο.

Η ειρωνεία της «Βρωµιάς», που γράφτηκε για την Αυστρία του 1990, αλλά προσγειώθηκε οµαλά στην Αθήνα του 2011, ήταν η πιο καλοδεχούµενη έκτακτη εισφορά στον ψυχισµό των τελευταίων ηµερών.Μια ερώτηση µόνο. Το Μεταναστευτικό µπήκε όντως σφήνα στο τηλεφωνικό νταραβέρι τηςσυγκυβέρνησης ή το είδα στην παράσταση, περασµένες δώδεκα;