Νεο-χίπισσες του καλοκαιριού

Το DNA του χίπικου λουκ δείχνει τις σύγχρονες µεταλλάξεις του κάτω από τον καυτό ήλιο
Ας γίνουµε χίπισσες. Το ζητά η εποχή, το επιβάλλει η τσέπη. Νεο-χίπισσες για την ακρίβεια µε ανανεωµένη ιδεολογία και στυλιστική άποψη. Είναι µια πρόταση που αρχίζει να κυκλοφορεί ανάµεσά µας για να διαχωρίσει τις νέες από τις ώριµες, τις σκεπτόµενες από τις κυνικές. Γιατί η µόδα, πέρα από την ονειρική διάθεση που προκαλεί µε τους συνδυασµούς ρούχων, λειτουργεί παρορµητικά. Και απροειδοποίητα στέλνει µηνύµατα προς τους παρατηρητές τής κοινωνίας που αλλάζει.

Οι νεο-χίπισσες έχουν τρεις κοινές αγάπες:

τον ήλιο, τη θάλασσα και την άµµο. Συχνά και την έρηµο, γιατί στις ζεστές ερηµικές περιοχές υπάρχει η δυνατότητα της αποµόνωσης και της άµεσης επαφής µε τα στοιχεία της φύσης και του εαυτού. Εκεί οι γυναικείες ψυχώσεις της φιλαρέσκειας και του ανταγωνισµού υποχωρούν.

Σειρά έχουν η πνευµατική ανάταση και η ψυχική ευδαιµονία. Το περίβληµα του εντυπωσιασµού εξαϋλώνεται λοιπόν κάτω από το φως του ήλιου, τους ήχους του νερού, τη ζέστη της άµµου. Το µαγιό µπικίνι, τα φορέµατα µε τα µπατίκ σχέδια – άλλοτε µακριά, άλλοτε µίνι – είναι οι σύντροφοι σε αυτές τις αναζητήσεις. Οι νεο-χίπισσες προστατεύουν το δέρµα τους. Φοράνε ένα πλατύ ψάθινο καπέλο και ένα λεπτό σουέντ σακάκι. Από µέσα ένα λεπτό T-shirt, µια λεπτή βαµβακερή φανέλα µε τιράντες και σορτς µε ψαλιδισµένα ξέφτια στο στρίφωµα. Κοµµάτι-κλειδί το σορτς σε αυτή την τάση. Οι νεο-χίπισσες δείχνουν την αποστροφή τους για τα ακριβά υφάσµατα, τις παραδοσιακές δροσερές βαµβακερές ποπλίνες, τα αραχνοΰφαντα κεντητά. Προτιµάνε τα ρούχα τους να δείχνουν ξεβαµµένα από τον ήλιο ή να έχουν χρώµατα που δήθεν προέκυψαν από αποτυχηµένες τεχνικές βαφής υφασµάτων.Σε αυτά προσθέτουν και τα ταξιδιωτικά κειµήλια από εξωτικούς προορισµούς όπου άλλοτε πήγαν οι ίδιες ή τώρα πια τα βρίσκουν στις έθνικ αγορές στο κέντρο της πόλης: πολύχρωµα βαµβακερά υφαντά από το Περού, ινδονησιακά παρεό, ινδικά αραχνοΰφαντα φουλάρια, βορειοαφρικανικά σανδάλια, κοσµήµατα µε πολύχρωµες λεπτές χάντρες από το Μάλι και ασπρόµαυρα κοχύλια από την Ακτή του Ελεφαντοστού.

Οµως ανάµεσα στη νεο-χίπισσα του 2011 και την αυθεντική πρόγονό της του 1967 υπάρχει µία λεπτοµέρεια που κάνει τη διαφορά. Η αυθεντική χίπισσα διοχέτευε τη δηµιουργικότητά της στη χειροτεχνία για να αποδείξει στον περίγυρό της ότι αφήνει πίσω της τις οικιακές ασχολίες. Η νεο-χίπισσα του παρόντος αναπτύσσει έναν διαστρεβλωµένο σνοµπισµό απέναντι στην κοµψή θηλυκότητα.

Ωστόσο, παραµένει θαρραλέα και συνεχίζει να αµφισβητεί τους καθιερωµένους τρόπους ντυσίµατος. Η νεο-χίπισσα, από τη στιγµή που φοράει τη δαντελένια εύθραυστη µπλούζα της µε λευκό παντελόνι καµπάνα, δείχνει άξια απόγονος της χίπισσας γιαγιάς της που φορούσε σανδάλια και χανόταν µέσα στα µπατίκ σαλβάρια.