Πρoσκήνιο

¬ Στους «Ναυαγούς» τα επίπεδα του 1914 των γυρισµάτων και της περιόδου 1889 – 1904 που είναι η εποχή της βασισµένης στον Βερν ταινίας επιδέξια πλέκονται µε την πολιτική πραγµατικότητα της εποχής: δολοφονία του αρχιδούκα Φραγκίσκου Φερδινάνδου, διαδόχου, µετά τον θάνατο του Ροδόλφου, της Αυστροουγγαρίας στο Σαράγεβο, δολοφονία του γάλλου σοσιαλιστή Ζορές, τελεσίγραφα, ξέσπασµα του Α’ Παγκοσµίου Πολέµου– του Μεγάλου Πολέµου…Το σύνολο διέπει µία πολιτική αφέλεια, σαφώς όµως ηθεληµένη και ενταγµένη στην αθωότητα του βωβού κινηµατογράφου. Σίγουρα, πάντως, το κείµενο θα ήθελε κάποια κοψίµατα,ειδικά στο δεύτερο µέρος.

¬ Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ. Η σκηνοθέτιδα Αριάν Μνουσκίν έχει στήσει, κατά το συνήθειό της, και µε τη βοήθεια των συνεργατών της – σκηνικά, κοστούµια, φωτισµοί… – µε πολλή και πολύ προσεκτική δουλειά µία «κινηµατογραφική» επική «χορογραφία» – µία τεράστια νωπογραφία. Υψηλής αισθητικής αλλά και άµεση, λαϊκή. Με κορυφώσεις συγκινητικές, έστω και αν το πρώτο µέρος δεν µε έπιασεόσο οι άλλες παραστάσεις που το «Θέατρο του Ηλιου» µας έχει φέρει. Ο µουσικός της Ζαν – Ζακ Λεµέτρ έχει ίσως τον αποφασιστικότερο ρόλο: εκτός από τις µουσικές του, το µουσικό χαλί από δηµοφιλή κλασικά κοµµάτια – από Τσαϊκόφσκι και Βέρντι έως Βάγκνερ και Μπραµς – που έχει στρώσει εναρµονίζεται τέλεια µε το ύφος των ταινιών του βωβού.

¬ ΟΙ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ. Στις παραστάσεις τής Μνουσκίν δεν είναι εύκολο να ξεχωρίσεις ηθοποιούς. Πρόκειταιγια σύνολο «οργάνων» που, χωρίς να χάνουν την προσωπικότητά τους, υπηρετούν τον τελικό στόχο – µία ορχήστρα. Εδώ, κουρδισµένη στους υποκριτικούς τόνους της υπερβολής και της υπερεκφραστικότητας που ζητούσε ο βωβός κινηµατογράφος.