Λιγώµατα, λιγώµατα, ώρα για µαστιγώµατα

Αχ πώς λειώνουν όλες αυτές οι ροζέ οικοδέσποινες των ξεχειλωµένων πρωινοµεσηµεριανάδικων! Πώς σβήνουν! Πώς χάνονται! Πώς λιγώνονται!

Είναι να µην πιάσουν στο στόµα τους τις πλατείες και τις λαοθάλασσες, να µην πιάσουν τις χιλιάδες και τη «λαϊκή αγανάκτηση» (που την κάνουν να ακούγεται σαν ντεφιλέ), είναι σαν να έχουν γλείψει µόλις µέλια και σιρόπια λευκής σοκολάτας από τον γάµο της κυρα-∆έσπως της χαλατζούς (που τον κουκουλώθηκε τον καπετάνιο, τον κουκουλώθηκε και µας το είπε, µας το ξαναείπε, το εµπεδώσαµε, φτάνει…).

Και δεν µας έφταναν οι λιγωµένες και ξελιγωµένες της «λαϊκής αγανάκτησης», που την ανακάλυψαν ανάµεσα σε επιδείξεις τάπερ, µε γνώσεις για το µπικίνι χαλάουα και το γαλλικό µανικιούρ και σχόλια για το χρώµα των εσωρούχων της Βανδέος (πού τη θυµούνται την ξεχασµένη ήθελα να ήξερα) ή κάτι ανθυποστάρ του χειρίστου είδους.

∆εν µας έφταναν. Ενέσκηψαν και οι πρωινοµεσηµεριανοί καθοδηγητές. Που έχουν λόγο για όλα. Και για τη Βουλή. Και για το πολίτευµα. Λες και το επάγγελµα «τηλεπαρουσιαστής» σε ορίζει τροχονόµο στις ρόδες της πολιτικής.

∆ίνουν, ας πούµε, εντολές «στον αέρα» (πώς λιγώνονται όταν το λένε αυτό, πώς λιγώνονται…), απευθυνόµενοι στον πρόεδρο της Βουλής: «Οταν κάποιοι βουλευτές κάνουν προτάσεις, π.χ. να µειωθούν οι απολαβές των βουλευτών, να µην τους παίρνει κατά µέρος και να τους λέει “έλα, τι είναι αυτά που λες”», όπως ακούστηκαν να λένε και ένας και δύο και τρεις πολυπράγµονες της τηλεπαραθύρωσης, πρωινιάτικα.

∆εν µας έφταναν οι βουλευτάδες που βγαίνουν και λένε – δήθεν υπέρ του πόπολου και για να χαϊδέψουν, προσωπικώς, τη «λαϊκή αγανάκτηση» – το µακρύ τους και το κοντό τους που θυµίζει το άσµα «Οταν γενώ πρωθυπουργός» και κάνουν προτάσεις – µε το αζηµίωτο, προσωπικώς, πάντα – για το τι θα πρέπει να κάνει η Βουλή και τι θα πρέπει να κάνει ο πρόεδρος της.

∆εν µας έφταναν δηλαδή τα λιγώµατα της κάθε τυχάρπαστης «τηλεπερσόνας», έχουµε και τις σοβαροφανείς – όσο και επικίνδυνες, αν το καλοσκεφτεί κανείς από ποιους προέρχονται, µε ποια παιδεία, µε ποιον πολιτικό και λοιπό πολιτισµό – φανφάρες. ∆εν πιάνουν καλύτερα τα τάπερ και τα µπικίνι χαλάουα; Πιο πολύ θα τους πάει, από «ρυθµιστές» του πολιτεύµατος και «εντολείς» θεσµικών. Μήπως για τούτα και για κείνα βρίζει ο ταλαιπωρηµένος και αγανακτισµένος κοσµάκης (και) τους δηµοσιογράφους – εννοώντας εκείνους των καναλιών;