Του καθηγηταρά ο γκαϊλές, ο λαϊκός (όι, µάνα µ’)

Μέσα στον ορυµαγδό µέτρων, διαδηλώσεων, καταλήψεων πλατειών, «Αγανακτισµένων», «αντιΑγανακτισµένων», εθνικών κηρύκων και άλλων παρεπιδηµούντων νέων φρούτων, παρατηρούµε τα πιο πλουµιστά, τα πιο ακραία, τα πιο αστεία (ίνα µη είπωµεν γκροτέσκα) φρούτα στην εγχώρια φρουτοσαλάτα µας, τους καθηγητάδες πανεπιστηµίου. Οι οποίοι εσχάτως βγαίνουν στα τηλεπαράθυρα – από Παπαδάκη σε Αυτιά και τούµπαλιν ο Γολγοθάς της καθηγητούκλας και του αθώου τηλεθεατή – αφού πρώτα χειροκροτούν σε διαδηλώσεις, όπου ανακηρύσσεται «παράνοµη» η κυβέρνηση που έχει εκλεγεί από τους ψηφοφόρους µε βάση το – δηµοκρατικό µας, ελπίζοµεν, ακόµη – πολίτευµα.

Καθηγητάδες που οµιλούν και επιχειρηµατολογούν για το µακρύ τους και το κοντό τους και δήθεν λειτουργούν ως εκπρόσωποι και «φωνές» της λαϊκής οργής. Οικονοµολόγοι κυρίως και συνταγµατολόγοι, οι οποίοι δεν διστάζουν να χειροκροτήσουν ακόµη και πράγµατα που χάρη στο επάγγελµά τους θα έπρεπε να γνωρίζουν ότι δεν στέκουν και είναι απολύτως παράνοµα, άκαιρα, ακατάλληλα και – άκουσον, άκουσον – αντισυνταγµατικά!

Μιλάνε για το χρέος ως επαΐοντες της ευθύνης όλων των άλλων, αλλά τη δική τους την ξεχνούν. Τους εγκαταλείπει η µνήµη τους όταν είναι να επαναφέρει πόσα ακριβώς εκατοµµύρια από πλουσιοπάροχα ευρωπαϊκά πακέτα έλαβον ο καθείς για να επιτελέσει σεπτόν επιστηµονικόν έργον.

Τόσα φράγκα, τόσος κόπος κι ούτε ένα… καλό. ∆ιότι µε τόσα πακέτα που έφαγαν όλοι αυτοί οι λαλίστατοι και «διαµαρτυρόµενοι» και «καταγγέλλοντες» καθηγητάδες, δεν είδαµε να ανεβαίνουν από τις τελευταίες θέσεις στις παγκόσµιες λίστες τα ελληνικά πανεπιστήµια και οι έρευνες ή το επίπεδό τους.

Πολύ ασθενής αυτή η µνήµη τους, βρε παιδί µου (καθηγητάδων ανθρώπων – λέµε τώρα…). Πολύ βραχεία. Και πολύ επιλεκτική. Η αισθητική τους επίσης.

Στον λαϊκισµό πρώτοι οι «επιστήµονες». Στην περήφανη µπουρδολογία επίσης. Στα στατιστικά, όµως, τελευταίοι. Στα καλά, έσχατοι.

Σαν κάτι εκποµπούλες λαϊκιστικής έξαρσης τύπου Λάκη (όνοµα και πράγµα) που ξέρουν να βλέπουν τα «τανκς της δηµοκρατίας» στο πρόσωπο των δηµοσιογράφων που τους κριτικάρουν ή τους ψέγουν, όχι όµως στα πρόσωπα όσων – µάλλον ουχί µε το αζηµίωτο – έχουν αναλάβει να προµοτάρουν. ∆ήθεν αριστερούς πολιτικούς νεοσσούς µε ελάχιστα πραγµατικά επιχειρήµατα, πλην των λαϊκιστικών εξάρσεων, που τελευταία έχουν ανακαλύψει και τη θρησκεία και την πόρτα του Αρχιεπισκοπικού Μεγάρου (σιγά, Αλέξη, θα σκοντάψετε καλέ…) και τη διαβαίνουν διαρκώς.

Α ρε Πάγκαλος που χρειάζεται στους – λαϊκιστές τηλεπαραθυράτους – καθηγητάδες. ∆ιότι, ναι, κυρ καθηγητάδες. Μαζί τα φάγατε. Και µάλιστα αχόρταγα.

Ατσούµπαλα. Ενίοτε και χυδαία. Και τώρα µας κάνετε τους υπερασπιστές του λαουτζίκου, που εκείνος κόβει µισθούς και συντάξεις – όχι εσείς…