Πολιτικά παιχνίδια

Στα εθνικά περίπτερα η πολιτική κρατάτα ηνία. Το Ισραήλ ανάµεσα σε άλλα προβάλλει ένα βίντεο όπου τρεις νέοι χαράσσουνπάνω στην άµµο διαρκώς µεταβαλλόµενα όρια µε ένα µαχαίρι. Το Βέλγιο προχωρεί σε µια συµβολική κίνηση συνύπαρξης.

Για πρώτη φορά επιλέγει φλαµανδό επιµελητή και γαλλόφωνο καλλιτέχνη – ενώ συνήθως εναλλάσσονται στην εκπροσώπηση οιδυο πλευρές – ως ένδειξη διαµαρτυρίας για την απουσία κυβέρνησης στη χώρα. Η Κορέα κρύβει κάτω από κολάζ λουλουδιών όπλα και παρουσιάζει καθρέφτες που πυροβολούντους θεατές. Η Σαουδική Αραβία µπορεί να µην δίνει δικαίωµαψήφου στις γυναίκες – ούτε καν δικαίωµα να εκδώσουν δίπλωµα οδήγησης – αλλά για την έξωθεν καλή µαρτυρία κατεβαίνει στην Μπιενάλε µε το γλυπτό-εγκατάσταση δύο γυναικών που είναι αδελφές.

Κι η Ελλάδα µε τη µινιµαλιστική εγκατάσταση της Διοχάντης στέλνει πολιτικό µήνυµα καθώς «το έργο εκφράζει την ευρωπαϊκή πολιτική κατάσταση και κυρίως την υπάρχουσα ελληνική ύφεσηαπό την ανοικοδόµηση έως τη συνάντηση µε το φως», σύµφωνα µε την επιµελήτρια Μαρία Μαραγκού. Ακόµη όµως κι αν κάποιοι δεν διαβλέπουν την πολιτική διάσταση της ελληνικής συµµετοχής, χωρίς αµφιβολία ηρεµούν ύστερα από την καταιγιστική επίθεση εικόνων που υφίσταται όποιος βρίσκεται στην Μπιενάλε.