Ο πολιτισµός του «µούντζωνε και θυµήσου»

«Αντισταθείτε/ σ’ αυτόν που χαιρετάει απ’ την εξέδρα ώρες/ ατέλειωτες τις παρελάσεις/ σ’ αυτή την άγονη κυρία που µοιράζει σµύρναν/ … σ’ όλους τους αδιάφορους και τους σοφούς…», έγραφε ο ποιητής Μιχάλης Κατσαρός.

Γνώριζε, όµως, πως η όποια αντίσταση είναι τελικά ζήτηµα εκ-πολιτισµού. Και ξεκινάει από τον καθένα, από κάθε σπιτικό, από την πιο «ταπεινή» κίνηση.

Μουντζώνεις, φέρ’ ειπείν, τη Βουλή, προπηλακίζεις βουλευτές – επειδή κάποιοι δεν έχουν τιµωρηθεί για τα µεγάλα ή µικρά κρίµατά τους –, καταλαµβάνεις συνεχώς, ειρηνικά, πλατείες που ανήκουν σε όλους και όχι σε λίγους, αλλά είναι ζήτηµα εκ-πολιτισµού να βλέπεις µέχρι πού µπορεί να φτάσει αυτό.

Δεν ήσουν ο ίδιος πολίτης που έπεφτες στα πόδια βουλευτών για να βολέψεις τον γιο και την κόρη και τον ανιψιό σου στο Δηµόσιο, «να έχει να παίρνει έναν µισθό το παιδί», επιβαρύνοντας κατά έναν, δύο, δέκα, χίλιους τον κρατικό κορβανά και συµβάλλοντας εν τέλει στο δηµοσιονοµικό πρόβληµα (και χρέος); Δεν ήσουν ο ίδιος που γνώριζες πως µια κυβέρνηση «έκλεβε», όπως έχεις φτάσει απενοχοποιηµένα να λες, αλλά την ξαναψήφιζες για να βολέψεις κι άλλους, µε αντάλλαγµα τις υποσχέσεις ψήφου; Δεν ήσουν ο ίδιος που σιωπούσες ενώ τα ήξερες όλα αυτά, µε το εύκολο άλλοθι «έτσι είναι η Ελλάδα»;

Δεν ήσουν ο ίδιος που ψήφιζες τους άλλους που υποτίθεται πως «έκαναν τα ίδια µε τους προηγούµενους»; Δεν καθόριζες ακόµη και ποια αντιπολίτευση θα έχεις;

Δεν είναι ζήτηµα εκ-πολιτισµού να γνωρίζεις το µερίδιο της ευθύνης σου και το µερίδιό σου στο χρέος του ελληνικού Δηµοσίου τώρα που τους µουντζώνεις;

Και κάτι ακόµη: και η τελευταία επανάσταση, ακόµη κι αυτή που έχει ξεκινήσει από µια µούντζα, αν κερδήθηκε ήταν µόνον όταν έβαλε συγκεκριµένους στόχους και αιτήµατα…