Ο χορός του παρα(Ζα)λόγ(γ)ου

Αγαπητή Φοίβη, Ζούµε, πλέον, ένα «θέατρο του παραλόγου», µε στοιχεία φαιδρότητας. Από τη µια πλευρά η παρέλαση των gay που ασχολούνται µε το σώµα τους και από την άλλη οι «Αγανακτισµένοι» να µουντζώνουν τη Βουλή, δηλαδή τους βουλευτές που… οι ίδιοι εξέλεξαν!

Αρχικά, µου ήταν συµπαθής η µάζωξη των «Αγανακτισµένων», αλλά έχει παρεκτραπεί, πλέον, µε επιθέσεις και τραµπουκισµούς που µας θυµίζουν το παλιό κράτος της Δεξιάς που σήµερα έχει µεταλλαχθεί σε «κράτος της Αριστεράς» και είναι λυπηρό ο αγωνιστής Μίκης να παρασύρεται και από τη Μακρόνησο να µεταπηδά στο «ή Καραµανλής ή τανκς» και τώρα να στρέφεται κατά των σχεδίων της κυβέρνησης που προσπαθεί να σώσει τη χώρα απ’ την κατάσταση στην οποία την έφεραν όλοι οι προηγούµενοι. Χωρίς Μνηµόνιο σηµαίνει χωρίς χρήµατα και κατάρρευση της χώρας την επόµενη στιγµή. Καταλάβετέ το. Αλλά πού ν’ αφήσει ο λαϊκισµός τον κόσµο να σκεφθεί! Οσο για τους 16 «αποστάτες» του κυβερνώντος κόµµατος, που αν δεν συνταχθούν µε τους «Αγανακτισµένους», φοβούνται µη χάσουν την καρέκλα τους και τις 5.000 ευρώ τον µήνα (!), µήπως θα έπρεπε να δεχθούν τη µείωση των προνοµίων και των προκλητικών αποδοχών τους σεβόµενοι, πρώτα, τον εαυτό τους και ύστερα να συµπλεύσουν µε τους «Αγανακτισµένους» των 500 ευρώ; (Και να σκεφθείτε ότι πριν από τις τελευταίες περικοπές ο µισθός τους ανερχόταν στις 7.000 ευρώ!!!).

Και πρέπει, επιτέλους, να µειωθεί ο αριθµός τους στους 150, καθότι ελάχιστοι είναι αυτοί που συµµετέχουν υπεύθυνα στο έργο της Βουλής, οι υπόλοιποι κάθονται και… εισπράττουν.

«Αγανακτισµένη» κι εγώ (αλλά για διαφορετικούς λόγους)!

Φιλικά, Μάρα Σ., Κηφισιά. Μηηηηηη, µη µου τον στενοχωρείτε τον Μίκη καιείναι Μεγάααλος, αγαπητή Μάρα. Μηηηη και πιστεύει ότι τον αποφεύγουν ο δήµαρχος της Θεσσαλονίκης και ο εκεί πρύτανης – αντίθετα µε εκείνον των Αθηνών πουτον χειροκροτούσε αναφανδόνσε όσα έλεγε… – και βγαίνει να τους συγκρίνει µε τα χρόνια της Βασιλείας δηλώνοντας: «∆εν έχω καµιά αµφιβολία ότι σε λίγο θα υπάρξουν διαδοχικά νέα εµπόδια µε στόχο τη µαταίωση τηςπαρουσίας µου στη Θεσσαλονίκη. Παλαιότερα, επί εποχής βασιλευοµένης ∆ηµοκρατίας, που είχα το ίδιο πρόβληµα κάθε φορά που σκόπευα να πάω στη Θεσσαλονίκη, γνώριζα το Κέντρο από το οποίο εκπορεύονταν οι απειλητικές προειδοποιήσεις. Σήµερα όµως,σε συνθήκες ∆ηµοκρατίας, αδυνατώ να καταλάβω µε ποιο τρόποσυντονίστηκαν ο δήµαρχος µε τον πρύτανη και γιατί στρέφονται εναντίον µου, µιας και µόλις χτες ήµουν βέβαιος για τα φιλικά τους αισθήµατα απέναντί µου».