Θέατρο, ο καθρέφτης της κοινωνίας

Ρήση παλαιά, από αρχαιοτάτων χρόνων αποδεδειγµένη. Η κοινωνία περνάει όντως δύσκολες στιγµές και ο «καθρέφτης» της, το θέατρο, την αντανακλά ολοφάνερα µεγεθυσµένη σ’ όλη της την τραγικότητα. Η οικονοµική δυσχέρεια που πλήττει τη χώρα, πλήττει και την αρχαιότερη τέχνη της ζωντανής λαϊκής σύναξης των πολιτών, το θέατρο. Θέατρα κλείνουν, άλλα αναστέλλουν τη λειτουργία τους, οι επιχορηγήσεις καρκινοβατούν, η Πολιτεία περιορίζει την οφειλόµενη βοήθειά της, τα ∆ΗΠΕΘΕ υποφέρουν, χρωστούν µισθούς ηθοποιών, µηδενίζουν τις δραστηριότητές τους… Επιπλέον στο ασφυκτικό Κέντρο της Αθήνας, το αφηµένο σε κάθε είδους έγκληµα που εξαπλώνεται και απειλεί, ιδίως τις βραδινές ώρες, 11-12, όταν κλείνουν τα θέατρα, ποιος τολµάει να διακινδυνεύσει την αποχώρησή του στην «εµπόλεµη» ζώνη; Το θέατρο «Μέλι» στην Πλατεία Βικτωρίας, προσπαθώντας ν’ αντισταθεί στον κίνδυνο, περιόρισε τις παραστάσεις του µόνο σε απογευµατινές, τελικά όµως αναγκάστηκε να κλείσει οριστικά, αφού ελάχιστοι θεατές τολµούσαν να πλησιάσουν την εγκαταλελειµµένη περιοχή. Τα γειτονικά «Πορεία», «Βικτώρια» και άλλα το παλεύουν όσο αντέχουν.

Ώς πότε; Το ιστορικό «Αµφι-θέατρο» του Σπύρου Ευαγγελάτου µε την τριανταπεντάχρονη δηµιουργική παρουσία του στο αρχαίο, κλασικό και νεοελληνικό δραµατολόγιο οδηγήθηκε δραµατικά στην αναστολή της λειτουργίας του και στην εκποίηση της πολύτιµης κληρονοµιάς του:

κοστούµια, προγράµµατα, αντικείµενα… Αξίζει, αυτός ο αναντικατάστατος «καθρέφτης» της κοινωνίας, ν’ αφεθεί να θολώσει, να ραγίσει, να σπάσει; Και τότε πού θ’ αναζητά την αντανάκλαση, την ύπαρξή του, το κοινωνικό είδωλο; Ουκ επ’ άρτω µόνω ζήσεται άνθρωπος. Αρτος καθηµερινός, αναγκαίος κι η τέχνη, η ανάσα της ψυχής.