«Κι εµείς κλειστές πόρτες βρήκαµε»

Αγαπητή Φοίβη, ∆εν πάει καιρός από τον πνιγµό µεταναστών (εργαζοµένων στη Λιβύη) στη Σούδα, ενδιάµεσο σταθµό για το ταξίδι επιστροφής τους στο Μπανγκλαντές, µια εξαθλιωµένη χώρα 120 εκατ. κατοίκων! Την ώρα που η «βολεµένη» Ευρώπη και οι ΗΠΑ αδιαφορούν για τον προγραµµατισµό αναπτυξιακών έργων στις εγκαταλελειµµένες στην τύχη τους αυτές χώρες του Τρίτου Κόσµου. Βέβαια δεν έχουν πετρέλαιο και ορυκτό πλούτο, όπως έχει η Λιβύη, όπου έσπευσαν να επέµβουν για «φιλανθρωπικούς λόγους», ενώ παρέκαµψαν τις άλλες τρεις χώρες του Μαγκρέµπ (αραβικά = ∆ύση), όπου οι «εγκάθετοι» κυβερνώντες ήταν «ηµέτεροι»!

Τι παιχνίδια παίζονταν, άραγε, πίσω απ’ τις «εξεγέρσεις» και πόσο «αυθόρµητες» και όχι «κατευθυνόµενες» ήταν;

Ποιος ξέρει! Και είχαµε και τον κυνικό αντιπρόεδρο της κυβέρνησης (θυµάστε, εκείνον που είχε πει για τον Οτζαλάν: «Πετάξτε τον έξω µε τις κλωτσιές!») να βάζει πάνω και απ’ την ανθρώπινη ζωή το κοινωνικό πρόβληµα που ίσως (όντως) δηµιουργηθεί. Πού είναι η παλιά «προστάτις» Γαλλία;

Η ζωή είναι ρόδα και γυρνάει. Θυµάµαι τη γιαγιά µουκαι τους πρόσφυγες που, φθάνοντας στη Μυτιλήνη µετά την Μικρασιατική Καταστροφή, βρήκαν κλειστές τις πόρτες και τους απαγορεύτηκε να βγουν ακόµα κι απ’ τα καράβια και, όταν έφτασαν στην Κρήτη, ο κόσµος τους άνοιξε τα σπίτια τους και την αγκαλιά τους. Αυτή είναι η «λεβεντογέννα Κρήτη», το καµάρι της Ελλάδας! Πάνω απ’ όλα είναι ο Ανθρωπος! Ας θυµηθούµε τον Μπρεχτ που έλεγε: «Οταν ήρθαν να πάρουν τους Τσιγγάνους, δεν αντέδρασα, δεν ήµουν Τσιγγάνος. Οταν ήρθαν να πάρουν τους κοµµουνιστές, δεν αντέδρασα, δεν ήµουν κοµµουνιστής. Οταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν αντέδρασα, δεν ήµουν Εβραίος. Οταν ήρθαν να πάρουν εµένα, δεν είχε µείνει κανείς για ν’ αντιδράσει».

Φιλικά, Μάρα Σ., Κηφισιά Οι ίδιοι οι Μαγκρεµπίνοι, που ξέρουν, λένε ότι οι εξεγέρσεις ήταν πράγµατι αυθόρµητες. Αλλωστε γιατί να µας εκπλήσσει; Αυθόρµητη δεν ήταν και η στήριξη των καθεστώτων από ορισµένες ευρωπαϊκές χώρες τις πρώτες µέρες του ξεσηκωµού;