Ο συνταγµατάρχης που… έγινε µπαλαρίνα

Η ζωή της είναι γεµάτη αντιθέσεις. Γεννήθηκε αγόρι και είναι γυναίκα. Εγινε αξιωµατικός του Εθνικού Απελευθερωτικού Στρατού του Μάο και είναι χορεύτρια, αποκοµµένη από το Κόµµα. Ανακηρύχθηκε εθνική καλλιτέχνις, αλλά ζει και δουλεύει µε δικούς της προσωπικούς πόρους. Θεωρείται µια αβανγκάρντ προσωπικότητα, ενώ η ίδια πιστεύει ότι δεν έχει ξεφύγει από την πεπατηµένη. Προσέχει πολύ να µην ξεχαστεί από τον κόσµο και χορεύει µε τον δικό της τρόπο χωρίς κλισέ.

Περιµένοντας τη γυναίκα που τόσο τον είχε εντυπωσιάσει στην κουβέντα που είχαν κάνει, µισοµεθυσµένοι από τη σαµπάνια και καθισµένοι αναπαυτικά στην πρώτη θέση του αεροπλάνου που τους µετέφερε από τη µία όχθη του Ατλαντικού στην άλλη, ο γερµανός επιχειρηµατίας Χάινζγκερτ Οϊντµαν ανέτρεχε ξανά και ξανά στα λόγια της. ∆εν ήταν σίγουρος ότι ήθελε να εµπλακεί σε οποιοδήποτε είδος σχέση µαζί της.

Η έκπληξη όταν την είδε να καταφθάνει ήταν τεράστια.Είχε έρθει στο πρώτο ραντεβού τους συνοδευµένη από ένα από τα µικρότερα παιδιά της. «Αυτή είναι η Τζιν Σινγκ», δήλωνε πολλά χρόνια µετά τον γάµο τους. «Μου ξεδίπλωσε ευθύς εξαρχής το κουβάρι της ζωής της χωρίς να µου κρύψει τίποτα, µε πλήρη άνεση, διαφάνεια, µε χιούµορ και ειρωνεία. Αποµακρύνθηκα για κάποιο διάστηµα, για να µπορέσω να τα χωνέψω όλα αυτά και επέστρεψα στη συνέχεια µένοντας για πάντα δίπλα της».

Η Τζιν Σινγκ, 43 χρονών _ γεννήθηκε αγόρι στις 13 Αυγούστου 1967 από κορεάτες γονείς _ είναι η πιο διάσηµη χορεύτρια της Κίνας. Η τόσο ξεχωριστή ιστορία της άρχισε όταν ο µικρός Τζιν συνειδητοποίησε πόσο πολύ ήθελε να µοιάσει στη µεγαλύτερη αδελφή του. Ηταν τότε 6 χρονών και βγαίνοντας από τον κινηµατογράφο όπου είχε δει µια ταινία µε µπαλέτο, µε την αθωότητα της ηλικίας που δεν γνωρίζει ταµπού και κοινωνικές προκαταλήψεις ζήτησε από τη µητέρα του να του αγοράσει ένα κοστούµι µπαλαρίνας. Οι γονείς του δεν έδωσαν σηµασία στο γεγονός, αλλά όταν στα 9 του έκανε απεργία πείνας για να τους πιέσει να τον αφήσουν να πάει σε σχολή χορού, τότε συνειδητοποίησαν ότι ο ενθουσιασµός του γιου τους για τις πιρουέτες ήταν κάτι παραπάνω από ένα απλό καπρίτσιο της παιδικής ηλικίας. «Θυµάµαι ότι όταν έβρεχε, έβγαινα έξω στη βροχή γιατί είχα την ελπίδα πως ένας κεραυνός θα πέσει επάνω µου και θα µετατρέψει το αγορίστικο κορµί µου σε γυναικείο», λέει. Οι τσακωµοί µε την οικογένεια κράτησαν αρκετό καιρό. Τελικά, πιεσµένος από τον συνταγµατάρχη πατέρα του ακολούθησε εντελώς διαφορετική κατεύθυνση από εκείνη που ήθελε: τον έστειλαν στον Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό. Μάλιστα, για να αποφύγουν µελλοντικέςκατηγορίες έβαλαν το µικρό αγόρι να γράψει σε ένα χαρτί µε τον κοµψό γραφικό χαρακτήρα του: «Αγαπητοί γονείς, ορκίζοµαι ότι πηγαίνω να καταταγώ µεδική µου θέληση και ότι θα κάνω τα πάντα για να υπηρετήσω µε όλες µου τις δυνάµεις τη χώρα µου και το Κοµµουνιστικό Κόµµα».

Οπως περιγράφει στο αυτοβιογραφικό βιβλίο της, «τη δεκαετία του ’70 ο στρατός ήταν ο πιο εύκολος τρόπος για να κάνει καριέρα ένας καλλιτέχνης του θεάµατος». Παρ’ όλα αυτά, η στρατιωτική εκπαίδευση ήταν πολύ επώδυνη. Για τον Τζιν η ζωή άρχισε στην πραγµατικότητα µετά τη βασική εκπαίδευση, όταν αποσπάστηκε στο τµήµα του χορού. Κανένας δεν µπορούσε να χορέψει όπως αυτός, µε το ίδιο πάθος και την ίδια επιδεξιότητα. Στα 17 του κέρδισε το πρώτο του βραβείο, Στα τέλη της δεκαετίας του ’80 ο συνταγµατάρχης Τζιν κατόρθωσε να κερδίσει υποτροφία για να σπουδάσει χορό. Από το 1987 µέχρι το 1991 έζησε στη Νέα Υόρκη. Η θηλυκή πλευρά

Για ποιο λόγο ο Θεός µού το έκανε αυτό; Γιατί µε έβαλε µέσα σε ένα λάθος σώµα φτιάχνοντας κάτι τόσο απολύτως ατελές;

του υπερίσχυσε αυτά τα χρόνια. Αρχισε να συχνάζει σε γκέι µπαρ. Εκείνη την περίοδο έζησε και µια περιστασιακή σχέση µε έναν αµερικανό καουµπόι. Ενας νεοϋορκέζος δάσκαλός του τον συµβούλευσε να µη φύγει από αυτή τη µαγική µητρόπολη που τα δέχεται όλα και προωθεί µε τον καλύτερο τρόπο τους αρίστους. «Εδώ θα γίνεις διάσηµος», του είπε. Ο Τζιν όµως δεν έδωσε σηµασία και πήγε να ζήσει στη Ρώµη για µερικά χρόνια και να διδάξει εκεί χορό πριν επιστρέψει στην Κίνα. Το 1996, όταν αποφάσισε να αλλάξει φύλο, απευθύνθηκε στην πλαστικήχειρουργόΓιανγκ Πέινγκ. Στην ιστορία του χορού είναι η πρώτη επέµβαση αλλαγής φύλου στην ηπειρωτική Κίνα. Γι’ αυτό οι γιατροί στην αρχή ήταν διστακτικοί. Επειτα από συνεδρίες µε ειδικούς ψυχολόγους ο Τζιν σιγουρεύτηκε γι’ αυτό που ήθελε να κάνει. «Ηµουν σίγουρος και απόλυτα πεπεισµένος ότι ήθελα να γίνει αυτό το πείραµα στον εαυτό µου», περιγράφει. Η ιατρός, τώρα πλέον συνταξιούχος, το θεώρησε «ιστορικό γεγονός».

Την παραµονή της επέµβασης, µόνος στο κρεβάτι του νοσοκοµείου ο Τζιν Σινγκ περιµένει τον πατέρα του,ο οποίος καταφθάνει αλλόφρων γιατί δεν γνωρίζει τον λόγο για τον οποίο ο γιος του έχει εισαχθεί στο νοσοκοµείο. Ηταν η περίοδος του Σεληνιακού Νέου Ετους. Ετσι ονοµάζεται η Πρωτοχρονιά στην Κίνα, ή Ανοιξιάτικο Φεστιβάλ, µια περίοδος εορτασµών που αρχίζει την ηµέρα της δεύτερης νέας Σελήνης µετά τη Χειµερινή Ισηµερία. Σύµφωνα µε την παράδοση, εκείνες τις ηµέρες οι οικογένειες µαζεύονται και γιορτάζουν.

«Ο πατέρας µου µπήκε, µε κοίταξε στα µάτια και µε ρώτησε γιατί ήµουν εκεί. Και τότε, έτσι απλά του είπα ότι η χειρουργική επέµβαση που επρόκειτο να κάνω την εποµένη θα µε έκανε γυναίκα.

Ακολούθησε µια παρατεταµένη σιωπή και αφού τράβηξε µια γερή ρουφηξιά από το τσιγάρο του µου είπε: «Τελικά θα γίνεις αυτό που έπρεπε να ήσουν ανέκαθεν». Γιατί όλα αυτά τα χρόνια γνώριζε πολύ καλά ότι είχα γεννηθεί µε λάθος φύλο».

Παρότι είχε πάρει επίσηµη έγκριση για την επέµβαση, οι κινεζικές αρχές τον πρώτο καιρό ισχυρίζονταν ότι δεν ήξεραν πού βρίσκεται καιτι κάνει.«Οταν µε αναζητούσαν χορευτικά σχήµατα από άλλες χώρες, οι δικοί µου απαντούσαν: «∆εν µπορούµε να τον βρούµε. Ισως βρίσκεται στην Ευρώπη»».

Από το 2006 και µετά το κράτος απεδέχθη την Τζιν επισήµως ως καλλιτέχνιδα και την κάλεσε να ζητήσει επίσηµα κονδύλια για να διεκπεραιώσει την εργασία της. «∆εν είµαι όµως σίγουρη ότι θέλω να ζητήσω επιδοτήσεις», λέει. «Φοβάµαι ότι αυτό θα δεσµεύσει την ανεξαρτησία που έχω σήµερα ως καλλιτέχνις».

Πάντως, είναι εντυπωσιακό. Σε µια χώρα όπου οι καλλιτεχνικές οµάδες αποτελούνται όλες από δηµοσίους υπαλλήλους, η πιο σηµαντική εν ζωή χορεύτρια της Κίνας διευθύνει ένα χορευτικό σχήµα το οποίο ζει µε ιδιωτικούς πόρους. Για να στηρίξει το Θέατρο Χορού Σαγκάης Τζιν Σινγκ, η Τζιν πούλησε µια βίλα στη Σαγκάη. Με αυτά τα χρήµατα επίσης επιδότησε ένα φεστιβάλ ανεξάρτητου χορού.

Αφού µετακόµισε από τη Σαγκάη στο Πεκίνο, µε τη βοήθεια της µητέρας της υιοθέτησε το πρώτο της παιδί, τον Λεό που σήµερα είναι 10 ετών και λίγο αργότερα τη Βιβιάν και τον Τζουλιάν, 7 και 8 χρονών. «Τα παιδιά µου µε προσγείωσαν και πάλι. Εδώ και χρόνια έχω αφοσιωθεί απολύτως στην οικογένειά µου».

Και παρέµεινε σε αυτό το σχήµα της µονογονεϊκής οικογένειας µέχρι το 2004, τότε που γνώρισε τον Χάινζγκερτ Οϊντµαν, τον σύζυγό της, ο οποίος είναι µάνατζερ σε µια γαλλική εταιρεία στη Σαγκάη. Σήµερα η Τζιν µε τη χορευτική οµάδα της βρίσκεται στο απόγειο της καριέρας της. Προς τα τέλη του 2011 θα ξεκινήσουν για περιοδεία στις ΗΠΑ µε µια επανεµφάνιση στη Νέα Υόρκη, εκεί όπου η ντίβα έκανε τα πρώτα της βήµατα στον µοντέρνο χορό.

info

Η αυτοβιογραφία της Τζιν Σινγκ κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Εµπειρία Εκδοτική µε τον τίτλο «Το τανγκό της Σαγκάης» σε µετάφραση Μαρίας Βλάχου

Αριστερά, η Τζιν Σινγκ σε µία πρόσφατη παράστασή της στη Ρώµη τον περασµένο Φεβρουάριο.

∆εξιά, φωτογραφηµένη στο σπίτι της στη Σαγκάη