Οι ζωές των άλλων

«Σκεφτείτε την εξής πρόταση», γράφει ο Αµιτάβα Κουµάρ στο Bookslut: «Εάν ένα τόσο ευφυές ανθρωποειδές κατέληγε υποκείµενο της µεταφορντικής εποχής, οι οφθαλµοφανείς µαζοχιστικές του τάσεις θα έπρεπε να αποκωδικοποιηθούν ως «το σχεδόν απρόσιτο DNA» του βιοµηχανοποιηµένου Ντιτρόιτ»… Κι όµως, η πρόταση δηµοσιεύτηκε σε άρθρο της «Sacramento Bee». Ο συγγραφέας Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας (φωτογραφία) τη χρησιµοποίησε σε ένα άρθρο του µαζί µε µία άλλη του Οργουελ: «Οταν διαβάζετε κριτική τέχνης, θα ανακαλύψετε σίγουρα αποσπάσµατα που δεν έχουν κανένα απολύτως νόηµα».

Η Μ. Βρετανία, γράφει ο Τζον Νότον στον «Guardian», είναι µια χώρα, όπου η λέξη «διανοούµενος» συνοδεύεται συχνά από τον προσδιορισµό «αποκαλούµενος» και τα παιδιά µε κλίση στα µαθηµατικά ή την επιστήµη των υπολογιστών λέγονται «νευρόσπαστα». Μέρος του προβλήµατος µε τη στερεότυπη εικόνα για τον δηµόσιο διανοούµενο προέρχεται από αλλού: είναι η ενσάρκωσή του από το ζεύγος Ζαν Πολ Σαρτρ και Σιµόν ντε Μποβουάρ (φωτογραφία), που κράτησαν υποκριτική στάση απέναντι σε ολοκληρωτικά καθεστώτα.