Επτανησιακά και… σκουριασµένοι ήχοι

Βράδυ άνοιξης, ο, τι καλύτερο για βολτούλες στο κέντρο της Αθήνας. Ετσι ήταν κάποτε. Ούτε που σου πέρναγε από το µυαλό να κρύψεις το κινητό σε απόκρυφο σηµείο.

Αλλά ας επικεντρωθούµε στα καλά, κι ας ελπίσουµε ότι στο µέλλον θα έρθουν καλύτερες µέρες.

Στο «Six D.Ο.G.S» (Μοναστηράκι), ο Lolek (Γιάννης Αναγνωστάτος) έβαλε αρκετό κόσµο στον πειρασµό να αγνοήσει τους κινδύνους της νύχτας.. “Γύρισε, σε περιµένω, γύρισε”, “Άσε µε να κάτσω πλάι σου” (Κ. Χατζή) και καπάκι «Susan» (Κοέν) – φινάλε καλοδεχούµενο και απ’ ό,τι φάνηκε αναµενόµενο για όσους ξέρουν τις εκπλήξεις των λάιβ του. Μέσα σ’ αυτές και παραδοσιακά επτανησιακά, ειπωµένα µε την στιβαρότητα και το βάθος µιας φωνής που νιώθει καλύτερα µέσα στο σκοτάδι.

Το µεγαλύτερο κοµµάτι της βραδιάς αφιερωµένο στον νέο του δίσκο – “Αχινός”, Inner Ear – και κάποια απ’ το “Alone” (που σε λίγο θα µοιάζει µε το “µια ωραία πεταλούδα” σε σχέση µε τον “Αχινό”). Σκοτεινός ροµαντισµός και βρώµικοι ηλεκτρικοί ήχοι. Ηλεκτρονικές χορδές που ηχούν σαν ελάσµατα παλλόµενα και αµέσως µετά ζωηρά ντραµς και ambient ατµόσφαιρες που ηρεµούν το ταραγµένο τοπίο. Ερµητικά κλειστά δωµάτια, πονεµένες εσωτερικές περιπλανήσεις και µια ποιητική αύρα που θυµίζει Νικ Κέιβ της εποχής των «Murder Ballads». Ισως και κάτι από τον αρρωστηµένο ροµαντισµό των Κόρε Υδρο. Πού και πού πιάνω τις φράσεις που καταφέρνουν και βγαίνουν πιο µπροστά: “συνήθισα τον πόνο/ δεν σφίγγω καν τα δόντια”. Κάποια στιγµή τα “Κεριά” (το ποίηµα του Καβάφη). Υποβλητική εισαγωγή, σαν ροκ Επιτάφιος, πιο έντονος ο Κέιβ στη φωνή, βιολί που µατώνει, και σκοτάδι ανάµεσα στους στίχους “Πάντα θεωρούσα πρόκληση να γράψω ελληνικό στίχο” µου είχε πει κάποτε, “µόνο µε τα ελληνικά µπορείς να επικοινωνήσεις ουσιαστικά”.

Τα πήρε τα ρίσκα του λοιπόν ο Lolek της “νέας αγγλόφωνης ποπ” κι έγινε ο σκοτεινός ποιητής µιας γενιάς που ψάχνει τις συντεταγµένες της. Στα ελληνικά. ∆ύσκολος δρόµος και σίγουρα θα ξενίσει πολλούς. ∆εν είναι εύκολα τραγούδια, εντελώς κόντρα στο δυνατό φως του ελληνικού καλοκαιριού, πολύ µακριά από το ρεφρέν/ κουπλέ που έχουµε συνηθίσει.. Λίγο πιο προσεχτικό µάτι να έχεις καταλαβαίνεις πώς φτάνει στο φινάλε των λάιβ του στη ροµάντζα των παραδοσιακών επτανησιακών ή στους στίχους που έκαναν τη γιαγιά του να δακρύζει… Η σκληρότητα των σκουριασµένων ήχων του“Αχινού” είναι απλά η άλληπλευρά του καρυωτακικού του κυττάρου. Ευτυχώς που εκείνος τα καλοκαίρια του τα περνάει στην Ιθάκη…