ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΑΡΑΓΟΥΜΕ

Η καγκελάριος της Γερμανίας δήλωσε χθες, δίκην καταγγελίας, ότι οι έλληνες εργαζόμενοι βγαίνουν στη σύνταξη νωρίτερα από τους γερμανούς και διαθέτουν περισσότερο χρόνο για διακοπές.

Δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται μια τέτοια παρατήρηση. Συχνά στην Ευρώπη ακούγονται φωνές που ενίστανται γιατί οι Ελληνες δουλεύουν λίγο και παράγουν λιγότερο.

Εκ παραλλήλου, από την Παγκόσµια Κατάταξη Ανταγωνιστικότητας, που ανακοινώθηκε επίσης χθες, προκύπτει ότι η Ελλάδα έχασε δέκα θέσεις το 2010 και συγκαταλέγεται πλέον στις τελευταίες θέσεις του σχετικού πίνακα. Η δήλωση της Ανγκελα Μέρκελ και η ανακοίνωση για την ελληνική – µη –ανταγωνιστικότητα θα µπορούσαν να επεξηγούν η µία την άλλη αν δεν συνέβαινε κάτιπαράδοξο.

Από τα στοιχεία καθ’όλα έγκυρων οργανισµών που δηµοσιεύονται κατά καιρούς, όπως π.χ. της Γιούροστατ, προκύπτει ότι οι Ελληνες εργάζονται περισσότερο από πολλούς Ευρωπαίους!

Πώς συµβαίνει, λοιπόν, ενώο χρόνος εργασίας τους είναι από τους υψηλότερους, η παραγωγικότητα της ελληνικής οικονοµίας να κατατάσσεται τόσο χαµηλά;

Φταίνε οι επιµήκεις διακοπές καιοι πρόωρες συντάξεις που επισηµαίνει η γερµανίδα καγκελάριος;

Είναι ράθυµοιοι Ελληνες όπως πιστεύουν άλλοι;

Προφανώς, όχι. Οι πηγές της κακοδαιµονίας της ελληνικής παραγωγικής µηχανής είναι άλλες και πάντως όχι οι προνοιακές παροχές.

Πρέπει να αναζητηθούν κυρίως στο κράτος. Η παραλυτική λειτουργία των υπηρεσιών του, η πλασµατική εργασία, η γραφειοκρατία, η πολυνοµία, οι αγκυλώσεις στη διευκόλυνση της επιχειρηµατικότητας, ηδιαφθορά στον δηµόσιοτοµέα εξανεµίζουν τον επίσηµο χρόνο εργασίαςτου προσωπικού του.

Αλλά και στονιδιωτικό τοµέα υπάρχουν υστερήσεις που περιορίζουν δραµατικά την αποδοτικότητα των επιχειρήσεων.

Ως κοινός παρονοµαστής εµφανίζονται αντιπαραγωγικά φαινόµενα όπως η ελλιπής κατάρτιση τωναπασχολουµένων σε πολλούς κλάδους, η καθυστερηµένη ενσωµάτωση σύγχρονης τεχνολογίας, ο κακώς νοούµενος συνδικαλισµός και συχνά η νοοτροπία των εργαζοµένων.

Ας µην πετροβολούµε, λοιπόν, µόνο όσους µας επικρίνουν ή µας υποβαθµίζουν επικαλούµενοι την αναιµική παραγωγικότητα της ελληνικής οικονοµίας και τη διαρκή πτώση της ανταγωνιστικότητάς της.

Η βασική ευθύνη βρίσκεται εντός των συνόρων.

Οπως κι εντός των συνόρων βρίσκονται και οι συνταγές για την αναστροφή αυτών των µεγεθών.

Για να αλλάξει ηεικόνα, χρειάζονται συγκεκριµένες προϋποθέσεις.

Π.χ., ευέλικτο κράτος µε σύγχρονες διαχειριστικές αντιλήψεις, σταθερό φορολογικό καθεστώς, ταχύτητα στη λήψη διοικητικών αποφάσεων αλλά και στηλειτουργία της ∆ικαιοσύνης, διαφάνεια και ανοιχτές αγορές, είναι οι µοχλοί που κάνουν την εργασία να πιάνει τόπο.