«Είµαι Εβραίος, και Ναζί… Συγγνώµη»

«Είµαι Ναζί. ∆εν λέω, έκαναν µερικά κακά πράγµατα, αλλά στο βάθος είναι καλοί»! Λέγεται µια τέτοια κουβέντα;
Εστω για πλάκα; Αν είσαι Λαρς φον Τρίερ και βρίσκεσαι στις Κάννες, φαίνεται πως την λες…

Η ταινία του Λαρς φον Τρίερ, υπό τον τίτλο «Μελαγχολία»; Επί 137 λεπτά ηΚίρστεν Ντανστ, η Σαρλότ Γκενσµπούργκ και ο Κίφερ Σάδερλαντ περιφέρονται περιµέντας το τέλος του κόσµου.

Τι να πεις γι’ αυτό. Καταφεύγεις λοιπόν στην µπουρδολογία. Πώς αλλιώς θα πουλήσεις φύκια για µεταξωτές κορδέλες;

Το παραλήρηµα του Τρίερ και το σκάνδαλο του Festival Du Cannes, λοιπόν. Αρχισε µε µια απλή ερώτηση: «Ικανοποιηµένος µε τη “Μελαγχολία” σας;».

«Ναι». Μετά διορθώνει:«Μπορεί να είναιµπούρδα (crap). Ισως έκανα µια ταινία πουδεν αξίζει κάποιος να την δει».

Η συνέχεια ακόµα πιο γλαφυρή: «Η Κίρστεν διαθέτει προσωπική εµπειρία από κατάθλιψη.Οταν γυρίζαµε τη σκηνή όπου είναι θεόγυµνη κάτω από το φως του πλανήτη Μελαγχολία, µου ‘ρθε φλασιά. Να σκηνοθετήσω πορνό τεσσάρων ωρών µε πρωταγωνίστρια την ίδια. Το κορίτσιτου Spiderman. Πώςσου φαίνεται αυτό; (Η Κίρστεν γελάειαµήχανα). Με πολλούς οργασµούς και σκηνές τόσο σκληρές, που θα προκαλέσουν την επέµβαση της λογοκρισίας».

Το παραλήρηµα κλιµακώνεται µε µια αµπελοφιλοσοφική πιρουέτα για τη διάκρισηΑνατολικής (Ορθόδοξης) και ∆υτικής (Καθολικής) Εκκλησίας. Εδώ ο Λαρς είναι µε το µέρος της Ορθοδοξίας.

«Σ’ αυτό το πορνό θα θίξω και τη διαφορά ανάµεσα σε Ανατολική και ∆υτική Εκκλησία. Το θείο φως είναι ο ακρογωνιαίος λίθος. Αντιθέτως, η πεµπτουσία της ∆υτικής Εκκλησίας,Καθολικής και Προτεσταντικής, είναι το µαρτύριο, η σταύρωση, οι ενοχές. Εποµένως, η Ανατολική ανακουφίζει την ψυχή µας µε ελάχιστο φως ελπίδας. Αντιθέτως, η ∆υτική Εκκλησία µάς πληµµυρίζειµε ενοχές. Τι να κάνουµε; Κάποια µέραο πλανήτης θα πεθάνει. Κι εµείς µαζί του. Αυτό λοιπόν το ανατολικό φως θα φωτίσει τους οργασµούς της Κίρστεν στο πορνό που έχω βάλει στα σκαριά».

Τελείωσε; Οχι. Το φινάλε, το καλύτερο πιάτο: «Κάποια στιγµή ανακάλυψα ότι είµαι Εβραίος. Μετά ότι οι γονείς µου είναι χιτλερικοί γιατί οι ρίζες τους φτάνουν µέχρι τη Γερµανία. Ετσι άρχισα να καταλαβαίνω τον Χίτλερ.

∆εν λέω, έκανε µερικά κακά πράγµατα. Οµως δεν είναι τόσο κακός. Μάλλον προς το συµπαθητικός κλίνει (το χαµόγελο στο πρόσωπο της Κίρστεν Ντανστ σβήνει και τη θέση τουκαταλαµβάνει η παγωµάρα). Αργότερα το ξανασκέφτηκα. Μπα, λέω, είµαι πιο κοντά στους Εβραίους. Οχι, είµαι υπέρ των Εβραίων. Οπως είναι η Σουζάνα Μπίερ (µπηχτή για την Μπίερ, επίσης από ∆ανία, που µε την ταινία της “Ισως, αύριο” κέρδισε Οσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης παραγωγής). Βέβαια, το Ισραήλ δεν είναι από τα καλύτερα παιδιά του κόσµου, αλλά τέλος πάντων. Γιανα τελειώνω. O.Κ., το παραδέχοµαι, είµαι Ναζί».

Αργότερα το φεστιβάλ σεδήλωσή του εµφανίστηκε «ενοχληµένο» από τις δηλώσεις Τρίερ και, όπως ανέφερε, «ζήτησε από το σκηνοθέτη να παρέχει εξηγήσεις. Ο οποίος µε τη σειρά του δήλωσε πως προκλήθηκε και παρασύρθηκε και ζήτησε συγνώµη»…


Λεβεντόγερος ο Μπελµοντό

Εξω, το red carpet στέναζε από τις τουαλέτες, τις «κοτρώνες» και τις σόλες του Μελ Γκίµπσον. Τελικά τα κατάφερε. Ηρθε, φωτογραφήθηκε και είπε: «Οι Κάννες είναι σκέτο τρελοκοµείο». Ψέµατα;

Μέσα – στη δεύτερη µεγαλύτερη αίθουσα – πραγµατοποιούνταν η τιµητική βραδιά για τον λεβεντόγερο Ζαν Πολ Μπελµοντό. Με πατηµένα τα 78. Με κατάλευκα µαλλιά. Με το ίδιο χαµόγελο όπως παλιά. Με ένα µπαστούνι να βαστάει τη δεξιά του πλευρά. Και µε την ιταλίδα νταρντάνα Μπάρµπαρα Γκαντόλφο – πρώην Playmate –, απροσδιορίστου ηλικίας λόγω άφθονων στρώσεων και λίφτινγκ, να του βαστάει την αριστερή πλευρά. Πάνω στη σκηνή όλοι οι φίλοι ήταν εκεί.

Ολοι από ΚΑΠΗ. Ο Κλοντ Λελούς. Λεβεντόγερος κι αυτός. Ο Ζαν Ραπενό. Ο Ζαν Ροσφόρ. Η Κλάουντια Καρντινάλε. Εντελώς απροσδιορίστου ηλικίας κι αυτή. Οπως κάθε Ελληνίδα από καλή οικογένεια που προσπαθεί να κρύψει τα «ήντα». Πενήντα; Εξήντα; Εβδοµήντα; Για βάλε. Ενας ήταν ο µεγάλος απών από αυτήν τη συγκινητική βραδιά. Ο Ζαν Λικ Γκοντάρ. Πάνω από ογδόντα αυτός. Το 1959 ήταν ένα από τα πιο άτακτα παιδιά του γαλλικού σινεµά. Οταν έβαλε την τζίφρα του κάτω από το «Ποτέµκιν» της nouvelle vague, µε τον θρυλικό τίτλο «A bout de souffle». ∆ηλαδή «Με κοµµένη την ανάσα». Με πρωταγωνιστή τον Ζαν Πολ Μπελµοντό. Εναν αλητάµπουρα που από τη µια κάνει σαν τρελός να ρίξει στο κρεβάτι του την Αµερικανίδα Τζιν Σίµπεργκ. Από την άλλη πυροβολεί στο ψαχνό έναν µπάτσο και έτσι καταλήγει παράνοµος και µελλοθάνατος.

Πόσοι θυµούνται τον Ζαν Πολ, τον πιο «ωραίο άσχηµο» του σινεµά; Εν Ελλάδι µόνο αν έχεις πατήσει τα πενήντα. Και ούτε. Στη Γαλλία άπαντες πίνουν νερό στο όνοµά του. Ακόµα και τα µωρά.

Οπως καταλαβαίνετε, µε το που ακούστηκε το όνοµά του και άρχισε να κατεβαίνει τα σκαλιά συνοδευόµενος από την Μπάρµπαρα, έγινε της µουρλής και της παλαβής. Με το ρολόι µέτρησα δεκαπέντε λεπτά χειροκροτήµατα. Τέτοιο πράγµα δεν ξανάγινε. Ζωντανός θρύλος. Μια αποθέωση που του χάρισε κάµποσα χρονάκια ζωής.

Α, να µην ξεχάσω το επεισόδιο καπνίσµατος µε τον Ακι Καουρισµάκι. Σκηνοθέτη της δεύτερης – σ’ αυτό το φεστιβάλ – αγαπηµένης µου ταινίας «Η Χάβρη» µετά το «Παιδί µε το ποδήλατο» των αδελφών Νταρντέν. Ο αθεόφοβος, καπνιστής και µπεκρούλιακας έτσι για το «γαµώτο», να πάει κόντρα στο ρεύµα και το political correct. Πάει ν’ ανάψει τσιγάρο «απαγορεύεται» του λένε, βγάζει ηλεκτρικό τσιγάρο και ζητάει ηλεκτρικό σταχτοδοχείο. Το πιο υβριστικό και «βρώµικο» που διέπραξε είναι που βάφτισε τον ήρωά του, έναν λούστρο µε ύφος αριστοκράτη, µε το όνοµα Μαρξ.