Αχ, πόσο έλειψε (σε κάποιους) η µπουρδολογία

Την ακούγαµε και δεν πιστεύαµε στα αυτιά µας. Υπάρχει αυτό στην ελληνική επικράτεια;

Πού είναι εκείνες οι αλήστου µνήµης εποχές του παθιασµένου µπουρδοσχόλιου, της ντεπασέ ή εξόφθαλµα υπερβολικής ατάκας, της αµίµητης κοτσάνας;

Πού είναι εκείνες οι χρυσές ηµέρες του «εθνικού» σχολιασµού της Γιουροβίζιον από την ΕΡΤ; Πού τη χάσαµε τη «µαστόρισσα του είδους» ∆άφνη Μπόκοτα, τους Μπακοδηµοσεργουλόπουλους, τις αξεπέραστες «Αδελφαί Μαγγίρα»;

Τι ηµέρες δίχως λάθη, δίχως κοτσάνες, δίχως εξυπνάδες διάγουµε πια; Ηµέρες ανιαρές, λένε κάποιοι. Τόσο επαρκής, τόσο επί της ουσίας, τόσο… όσο ήταν η κακοµοίρα η παρουσιάστρια της ΕΡΤ για την Γιουροβίζιον, που κάποιοι αυτό το απλό, κανονικό, σωστό έφτασαν να το θεωρούν βαρετό. Ναι, βαρετό.

Λέτε ο Ελληνας, αυτός ο Ελληναράς που τη σοβαρότητα και την εγκυρότητα σε έναν παρουσιαστή – σχολιαστή τη βλέπει ως βαρεµάρα να τη θέλει την µπούρδα του; Μήπως λοιπόν πρέπει να µείνουµε στα εύσηµα για την καλή, επαρκή και σοβαρή τηλεπαρουσίαση για τη Μαρία Κοζάκου και να τον καταδικάσουµε στο διάπυρον παρελθόν… το εξώτερον;