Στο στόµα του λύκου

ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΤΙΚΗ ιστοΡΙΑ. Σε µια περιοχή του Κουρδιστάν της Τουρκίας. Με τίτλο «Τα παιδιά ενός άλλουθεού» («Children of Diyarbakir»), σκηνοθέτη τον Μιράζ Μπεζάρ και γνωστό όνοµα στην παραγωγή τον Φατίχ Ακίν. Τρία µικρά παιδιά γυµνά ανάµεσα σε λύκους. In cold blood. Το περιστατικό σαν στιγµιότυπο από µια χώρα που βρίσκεται κάτω από δικτατορικό ζυγό. Μια πενταµελής, ευτυχισµένη οικογένεια έπειτα από γαµήλια, κάποιου συγγενούς, τελετή. Στο αυτοκίνητο, στον δρόµο προς την επιστροφή. ∆ύο λεβέντες που παριστάνουν τους αστυνοµικούς ζητάνε τις ταυτότητες των δύο γονιών.

Στα πίσω καθίσµατα τα τρία παιδιά. Η δεκάχρονη Γκιουλιστάν.

Ο οκτάχρονος αδερφός της Φιράτ. Και η νεογέννητη αδερφή τους Ντιλοβάν. Ολοι Κούρδοι φυσικά. Ο πατέρας ψάχνεινα βρει τα έγγραφα που αποδεικνύουν τα ονόµατάτους. Και τότε ο τάχα µου µπάτσος βγάζει περίστροφο και πυροβολεί εν ψυχρώ τους δύο γονείς. Τα πρόσωπα των µεγαλύτερων παιδιών ανέκφραστα στην αρχή. Σε κλάσµατα του δευτερολέπτου το βλέµµα τους σκεπάζεται από µια βαριά σκιά. Καλώς ήρθατε στην κόλαση, παιδιά.

The dead. Η θεία που τα φροντίζει «εξαφανίζεται» κι αυτή. Τώρα µοναχούλια τους. Πρώτα ξεπουλάνε κάθε ίχνος επίπλου και κουζινικών. Για να τραφούν φυσικά. Επειτα κόβεται το ρεύµα. Υστερα ακολουθεί το νερό.

Στο µεταξύ η µικρή Ντιλοβάν αρρωσταίνει. Η Γκιουλιστάν µε µερικές πενταροδεκάρες ζητάει σιρόπι από τον φαρµακοποιό. Πόσο; Ας πούµε δέκα ευρώ. Εχω µόλις οκτώ. Τότε, απαντάει εκείνος, δεν έχει φάρµακο. Ολα µε συνοπτικές διαδικασίες. Ετσι ξεψυχάει η µικρή Ντιλοβάν. Τα δυο αδερφάκια την θάβουν όπως εµείς ένα αδέσποτο σκυλί. Αναγκάζονται να βγουν στη ζητιανιά. Ετσι αρχίζουν να κοροϊδεύουν την πείνα τους ψάχνοντας στα σκουπίδια και καταλήγουν µικρά κλεφτρόνια. Μη φανταστείτε τίποτα κινητά και χοντρά πορτοφόλια. Αρχίζουν να πουλάνε αναπτηράκια και χαρτοµάντιλα. Οπως τα πιτσιρίκια στα αθηναϊκά φανάρια.

Thewhore. Ωσπου η Γκιουλιστάν πέφτει τυχαία πάνω σε µια καλοντυµένη νέα κοπέλα. «Είσαι;», την ρωτάει. «Να κάνω τι;», το κοριτσάκι απαντάει. «Να παριστάνεις τη µικρή µου αδελφή». Το κόλπο απλό. Ηκαλοντυµένη επιδίδεται στο σπορ του αγοραίου έρωτα. Παράνοµα. Η µικρή Γκιουλιστάν θα παριστάνει τη βιτρίνα. Και δέχεται. Και την συνοδεύει. Και τότε, πάνω σ’ έναν ιδιαίτερο πελάτη πέφτει. Στον δολοφόνο των γονιών της. To kIll ornoT To kIll. Στην κρεβατοκάµαρα ο δολοφόνος µε την καλοντυµένη κοπέλα. Στο σαλόνι η Γκιουλιστάν περιµένει να ολοκληρωθεί η πράξη και η συναλλαγή. Και τότε το βλέµµα της πέφτει σ’ ένα σακάκι. Μέσα από το σακάκι η λαβή του περιστρόφου φιγουράρει.

Το βγάζει, το χουφτώνει και ένα ερώτηµα την βασανίζει. Να τον σκοτώσω ή να µην τον σκοτώσω; Γιατί ο δολοφόνος κοιµάται του καλού καιρού. Αν πατήσει τη σκανδάλη, τον αφήνει στον τόπο χωρίς ο τύπος να το καταλάβει.

να το δω;

Υπόδειγµα δραµατουργίας χαρακτήρων και µιας σκηνοθεσίας που, χωρίς να εκβιάζει µελόδραµα φτηνό, πέφτει σαν µαχαίρι και σε µατώνει στο µέρος της καρδιάς σου!