Προσκήνιο

¬ Εγκιβωτισµένος στο γυάλινο, διάφανο, κλειστοφοβικό «κλουβί» του σκηνικού της Ελένης Μανωλοπούλου, που στο τέλος της παράστασης αποκτά διαφορετικές διαστάσεις, γυµνός όπως τον γέννησε η µάνα του, για να ντυθεί στο τέλος µε ένα σκούρο κοστούµι καθηµερινότητας – σάβανο, ο ∆ηµοσθένης Παπαδόπουλος, µε οδηγό στη σκηνοθεσία τον ∆ηµήτρη Τάρλοου, ερµηνεύει αφοπλιστικά τον υπαρξιακό, µπεκετικό µονόλογο «Λήθη» του ∆ηµήτρη ∆ηµητριάδη, ένα κείµενο σκοτεινό και δύσβατο αλλά δυνατό. Μια παράσταση από τις ιδιαίτερα σηµαντικές της φετινής χρονιάς (Πορεία).

Απογοητευτικό βρήκα το «Παραµύθι χωρίς όνοµα» της Πηνελόπης ∆έλτα όπως ανέβηκε στην Παιδική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου (Rex / Σκηνή Παξινού). Μια δύσκαµπτη, πάσχουσα από διδακτισµό, σχοινοτενής διασκευή του Βαγγέλη Ραπτόπουλου, θολή, βαριά, φλύαρη, χωρίς έλεγχο σκηνοθεσία τού – ικανότατου σε άλλες περιπτώσεις – Τάκη Τζαµαργιά που συνυπογράφει τη διασκευή, σκηνικά καθόλου λειτουργικά του Γιάννη Θεοδωράκη, χάος ενδυµατολογικό (Κένι ΜΑΚΛΈΛΑΝ) και ένα σύνολο ηθοποιών µε πολλές καλές µονάδες που δεν αναδεικνύονται.

∆εν πρόδωσε τον Αλέξανδρο Παπαδιαµάντη η διασκευή για το θέατρο µε τίτλο «Φτωχοί και Αγιοι» των Αντώνη και Κωνσταντίνου Κούφαλη πέντε διηγηµάτων του (Αθηναΐς – Θεατρική Σκηνή Ζωή Λάσκαρη). Το αντίθετο. Σεβάστηκε το κείµενο συµπυκνώνοντάς το και επιπλέον δεν της λείπει η θεατρικότητα. Η οποία, αντίθετα, έλειπε από την άτολµη σκηνοθεσία της Ανδροµάχης Χρυσοµάλη: ένα υψηλής αισθητικής σκηνικό του Γκάι Στεφάνου που παρέµεινε αλειτούργητο, αν και εξαιρετικά φωτισµένο από τον Σάκη Μπιρµπίλη, πολύ ενδιαφέροντες οι µουσικοί ήχοι του Αλέξανδρου Σιδηρόπουλου και µια οµάδα ηθοποιών που έµοιαζαν ακαθοδήγητοι.