∆υο υπέροχοι «καλοί άνθρωποι»

Μ’ όλη τη σηµασία, σεµνοί, ανιδιοτελείς, αγωνιστές της ζωής, έφυγαν γεµίζοντάς µας απέραντη θλίψη και µνήµες αλλοτινών σκοτεινών εποχών. Μακρονήσια, Κατοχές, µε ηρωισµούς ανυπέρβλητους, αλλά και φτώχεια, πείνα, διωγµούς, θυσίες… Ο Λάκης Σάντας και ο Θανάσης Βέγγος δεν µοιράζονται πια µαζί µας τον ίδιο ουρανό, τον ίδιο ήλιο, για τον οποίο πάλεψαν πραγµατικά και συµβολικά µε ηρωισµό και αυταπάρνηση µια ολόκληρη ζωή. Τον Λ. Σάντα δεν είχα την τύχη να τον γνωρίσω προσωπικά. Γνωρίζω όµως καλά τον σύντροφο και φίλο του Μανώλη Γλέζο. Τους φαντάζοµαι, εκείνο το µαγιάτικο βραδινό του 1941, δυο νεανικά κορµιά όλο σφρίγος και πάθος, να σκαρφαλώνουν στον βράχο της Ακρόπολης, το παγκόσµιο µνηµείο ∆ηµοκρατίας και Πολιτισµού, να το απαλλάξουν απ’ τη βεβήλωση, κατεβάζοντας και κουρελιάζοντας τη ναζιστική σηµαία, το έµβληµα ντροπής του φασισµού. Τον Θ. Βέγγο τον είχα θαυµάσει και απολαύσει στις ταινίες του, µέχρι που ήρθε η στιγµή, το 1993, να ζήσω από κοντά, για έναν σχεδόν µήνα, έναν άλλο Βέγγο, δραµατικό, σοβαρό, ευγενικό, ολίγον πάντα αγχωµένο, ήµασταν ζευγάρι, στη «Ζωή Χαρισάµενη» του Πατρίς Βιβάνκος, στην άγνωστη, µακρινή Κολοµβία, στην πολύβουη, φοβερή Μπογκοτά.

Με πούλµαν καθηµερινά, συνοδεία αστυνοµικής δύναµης, απ’ το ξενοδοχείο στα γυρίσµατα, στις παλιές ισπανικές συνοικίες, στις φαβέλες, όπου το έγκληµα των καρτέλ ναρκωτικών οργίαζε, και µετά στην ενδοχώρα, γύρισµα σ’ ένα πανέµορφο, τεράστιο, πλατύ ποτάµι, άγρια µολυσµένο, αγκαλιά σε µια βάρκα, στην αγκαλά του πέθαινα και στον γυρισµό στο αεροπλάνο. ∆ίπλα του πάντα, µαζί του η Ασηµίνα και ο Χάρης. Αµεση, καθηµερινή διαπίστωση της ποιότητας του ατόµου. Ο Θ. Βέγγος ήταν πράγµατι ένας υπέροχος «καλός άνθρωπος»!