Τα όρια της δηµοκρατίας

Απάντηση σε κείµενο της Αννας Φραγκουδάκη
Σε δηµοσίευµά της στην έγκριτη εφηµερίδα σας, στις 16-17/4/2011, η κ. Φραγκουδάκη µε τίτλο «Τα όρια της δηµοκρατίας» στρέφεται κατά του κ. Γιανναρά, τον οποίο, εµµέσως πλην σαφώς, αποκαλεί «ρατσιστή», «ακροδεξιό», αλλά και «τροµοκράτη», αφού, σύµφωνα µε τα λόγια της, το άρθρο του στην εφηµερίδα «Καθηµερινή» (4/4/2011) «εµπίπτει στο αδίκηµα προτροπής στη βία».

Οντας πολίτες αυτής της χώρας και βιώνοντας τη δεινή θέση στην οποία έχουµε περιέλθει, φωνές όπως του κ. Γιανναρά και του Μίκη Θεοδωράκη µάς θυµίζουν ότι υπάρχει ελπίδα σωτηρίας, αρκεί να το συνειδητοποιήσουµε όλοι εµείς, που δεν τα φάγαµε µαζί, και να αντιδράσουµε σε όλη αυτήν τη φαυλότητα, την οποία και οι δυο καταγγέλλουν – ο καθένας µε τον δικό του τρόπο.

Χωρίς να ταυτιζόµαστε µε όλες τις απόψεις του κ. Γιανναρά, αναρωτιόµαστε πώς γίνεται µια επιστήµων του εκτοπίσµατος της κ. Φραγκουδάκη, η οποία κάποτε είχε γίνει ίνδαλµα του προοδευτικού κόσµου της χώρας µε τις πρωτοποριακές, για την εποχή, µελέτες της να ενοχλείται όταν ακούει όλες αυτές τις αλήθειες – γιατί για αλήθειες πρόκειται και µάλιστα πολύ οδυνηρές – είναι απορίας άξιο! Να υποθέσουµε ότι ζει σε κάποιον άλλo πλανήτη, όπου ούτε «κεκράχτες της κοµµατοκρατίας» υπάρχουν, ούτε «ασηµαντότητες σε θώκους», ούτε «σπιθαµιαίοι καιροσκόποι», ούτε «συνδικαλισµένη απληστία», ούτε «αργόσχολοι χρυσοπληρωµένοι κηφήνες»; Ως εχέφρονες άνθρωποι και συνειδητοί πολίτες αδυνατούµε να το πιστέψουµε. Να υποθέσουµε ότι ζει σε µια χώρα όπου η «ιδιοτέλεια» υπάρχει µόνο στα λεξικά ως έννοια και ουδέποτε χαρακτήρισε συµπεριφορές πολιτών και πολιτικών; Πάλι λίγο δύσκολο µας φαίνεται. Να υποθέσουµε ότι ενοχλήθηκε µε τον τρόπο µε τον οποίο ο κ. Γιανναράς καταγγέλλει τα του Πανεπιστηµίου; Αυτό µας φαίνεται λογικοφανές.

Στο τελευταίο δε ερώτηµα που θέτει «Ποια είναι επιτέλους σε αυτή τη χώρα τα όρια µε την ακροδεξιά;», αν και ρητορικό, ας µας επιτρέψει µία απάντηση. Σαφώς και δεν υπάρχουν όρια! Οταν, σε πολιτικό επίπεδο, υπάρχει τέτοια αγαστή συνεργασία του κυβερνώντος «σοσιαλιστικού» κόµµατος µε το ΛΑΟΣ, προς τι το ερώτηµα;

Ακολουθούν 28 υπογραφές:

Εύχαρις Αδαµοπούλου, Στεργιανή Αθανασιάδη, Βελούδω Βισταξάκη, Νίκη Ελ Χόσαρι, Ζέναπ Ελ Χόσαρι, Ηλέκτρα ∆ηµητράκου, Αναστασία Θεοδωροπούλου, Ισίδωρος Ιατρόπουλος, Στέφανος Καναρέας, Νέστορας Καραγκούνης, Αναστασία Κωνσταντινοπούλου, Μυρτώ Λαγουδάρη, Νικόλαος Μεµάς, Πηνελόπη Μπακούρου, Σάκης Mπάµπαλης, ∆άφνη Μπουρδέκα, Αριστέα Πετροµιχελάκη, Αφροδίτη Πετροπούλου, Χριστίνα Πετροπούλου, Γιώργος Ρούσσος, Μαρία Σταθέα, Νεόφυτος Τούµπανος, Νίκος Τσικόπουλος, Αναστασία Τσώλη, Αντεια Φραντζή, Τατιάνα Χαλίδου, Παναγιώτης Χαλούλος, Αλεξάνδρα Χριστοπούλου.

Η κ. Φραγκουδάκη απαντά:
Η «δεινή θέση» της χώρας καταλαβαίνω ότι προκαλεί αισθήµατα οργής κατά των εκπροσώπων των εξουσιών, τόσο στους συντάκτες της επιστολής όσο και γενικότερα. Οι συντάκτες, ωστόσο, που επικαλούνται «αλήθειες», σίγουρα θα αναγνωρίζουν ότι η πολιτική κριτική δεν ασκείται µε υβριστικές καταγγελίες, ότι η γενίκευση (όλοι είναι φαύλοι) είναι πάντοτε λαθεµένη, ότι ο παραµερισµός της κρίσης και της λογικής στην πολιτική σκέψη και πράξη είναι οπωσδήποτε δρόµος επικίνδυνος και κυρίως ότι κάθε φορά στην ιστορία που κοινωνικά προβλήµατα οδήγησαν οµάδες πολιτών στους δρόµους µε οδηγό την κυριαρχία αισθηµάτων αγανάκτησης, κατακραυγής και βρασµού ψυχής, τα αποτελέσµατα ήταν τραγικά και οι πολιτικές συνέπειες µακρόχρονα καταστροφικές.