Για τον καλό µας άνθρωπο

Λευτέρης Π. Φράτης
Χάσαµε τον καλό µας άνθρωπο.

Χάσαµε τον πατέρα µας, έναν πατέρα που ήξερε γλυκά να µας απαλύνει τον πιο αµείλικτο πόνο. Ο Βέγγος της καρδιάς µας έφυγε για πάντα. Oλοι µας χάσαµε έναν πατέρα, έναν ηθοποιό, έναν οραµατιστή, µια αυθεντική ελληνική ψυχή.

Αυτός µας µεγάλωσε µέσα στις ζεστές και ανθρώπινες φτερούγες του, χαλύβδωσε και στήριξε τις προσωπικότητές µας, µας έκανε ικανούς και άξιους µα πάνω απ’ όλα µας δίδαξε µε τον καλύτερο τρόπο να µην είµαστε ευθυνόφοβοι, να αντιπαλεύουµε τις δυσκολίες της ζωής, να µην υπάρξουµε ποτέ φυγόπονοι και κοπανατζήδες στα εγερτήρια της καθηµερινότητας.

Πραγµατικά ήταν ένας άνθρωπος που δεν είχε στασιό, έτρεχε και στην πραγµατικότητα και όχι µόνο στις ταινίες δίπλα σε όποιον φτωχό και ανυπεράσπιστο ήθελε τη βοήθειά του και πολλές φορές έβρισκε και τον µπελά του. ∆εν φοβήθηκε ποτέ να τρέξει στον µαραθώνιο της ζωής, ακούραστος αλλά όχι αιώνιος. Και ξαφνικά ερχόµαστε αντιµέτωποι µε την απάνθρωπη πραγµατικότητα. ∆εν είναι πια κοντά µας, να µας φωτίζει και να µας µεταλαµπαδεύει µήνυµα ελπίδας. Καλέ µου άνθρωπε σήµερα αντί να µας κάνεις να γελάσουµε µας πίκρανες µε τον χειρότερο τρόπο. Η Ελλάδα µαζί της και εµείς φτωχύναµε, δεν έχουµε πια κανέναν και τίποτα, το µόνο που έχουµε είναι χρέη.

Οµως δεν τελειώσαµε εδώ, σε έχουµε πάντα στην καρδιά µας, θα φύγεις µε τα χειροκροτήµατα ενός ολόκληρου λαού. Είσαι σπουδαίος στο πέρασµα των αιώνων. Μας ξάφνιασες. Αντίο και καλή αντάµωση…