ΠΡΟΣΩΠΑ Η καρδιά του, στην Αφρική

Ο Μποµπ Γκέλντοφ κλείνει φέτοςτα εξήντα µ’ έναν καινούργιο δίσκοµε τον ειρωνικό τίτλο «Πώςνα συνθέσετε δηµοφιλή τραγούδιαπου θαπουλήσουν».Ο ιρλανδός πρώην πανκ, ο άνθρωπος που το 1985 επινόησε τις ανθρωπιστικές συναυλίες οργανώνοντας την Band Aid για τα θύµατα του λιµού στην Αιθιοπία, επιστρέφειάραγε στη µουσική; Οχι πραγµατικά. Η Αφρική και η πολιτική είναι ακόµη στην καρδιά του. «Είµαι ενθουσιασµένος µε την αραβική άνοιξη», λέει. «Προσοχή όµως όταν µια επανάσταση δεν οδηγεί στην προσδοκώµενηαλλαγή,µε πραγµατικά κόµµατα και πραγµατικές επιλογές για τον λαό».

Μετά τιςτεράστιεςσυναυλίεςαρωγής προς την Αφρική, ο Γκέλντοφ χρίστηκε σερ απότη βασίλισσα της Αγγλίας και συµµετέχει στην επιτροπή του ΟΗΕ που παρακολουθεί κατάπόσον οι ∆υτικοί σέβονται τουςΣτόχους της Χιλιετίας για την Ανάπτυξη. Γυρίζει τον κόσµο απαιτώντας από τους αρχηγούς των πλούσιων κρατών να αφιερώσουν πράγµατι το 0,7% του ΑΕΠ των χωρών τους για τη βοήθεια των φτωχών χωρών, όπως υποσχέθηκαν. «Η Ιταλία και η Γαλλία είναι οι χειρότερες»,είπε σεπρόσφατη συνέντευξή τουστη γαλλική «Λιµπερασιόν». Στη Ρώµη αποκάλεσε «ψεύτη» τον Μπερλουσκόνι επειδή αφιερώνει στον Τρίτο Κόσµο µόλις 0,3% του ιταλικού ΑΕΠ. «Μηδέν κόµµα τρία, είναι λίγο για έναν άνδρα», είπε στον πρωθυπουργό των «µπούνγκα-µπούνγκα» πάρτι…

Ο πρώηναρχηγόςτων Boomtown Rats δεν έχει αλλάξει. «Ζει µετριοπαθώς για έναν παγκόσµιο σούπερ σταρ», έγραψε γι’ αυτόν η βρετανική«Ιντιπέντεντ», και πιστεύει ειλικρινά ότι µπορεί να αλλάξει τον κόσµο. «Η δέσµευση των πλούσιων έναντι των φτωχών είναι ό,τι πιο ιερό υπάρχει», λέει. «Η δική µου ηλικιακήτάξη είναι αυτήπου καθορίζει το µέλλον, έστω κι αν εµείς δεν έχουµε πια µέλλον», προσθέτει σαρκαστικά. Αγαπάει πραγµατικά την Αφρική,όπου πηγαίνει τουλάχιστον τρειςφορές τονχρόνο. Παράτον τίτλο ευγενείας και το ακριβό ρολόι του, δεν ξεχνάει ότι προέρχεται από την Ιρλανδία των απόκληρων. Ηµητέρα του πέθανεόταν εκείνος ήταν 7 ετών, ο πατέραςτου πουλούσε κεραµίδια σ’όλη τηνχώρα καιταξίδευε όλη την εβδοµάδα.«Οι δυοαδελφέςµου κιεγώ µέναµε µόνοι. ∆εν είχαµε τηλεόραση ούτε χρήµατα. ∆ιάβαζα πολύκαι τοροκ πουάκουγα στο ραδιόφωνο µε ηλέκτριζε. Μιλούσε για άλλους κόσµους και για µια επιθυµία για αλλαγή». Εφηβος ακόµη ίδρυσεστο ∆ουβλίνο ένα κίνηµακατά του απαρτχάιντ και µάζευε λαχανικάαπό τιςλαϊκές αγορές για να οργανώσει ένα λαϊκό συσσίτιο. Μερικές φορές δεν πιστεύει ούτε ο ίδιος πού έφτασε. Τώρα δεν χρειάζεται ναγράφει τραγούδια για να τον ακούσουν, µπορείνα βγάζειλόγους και να πηγαίνεινα βλέπειαπευθείας τους πολιτικούς. «Οταν σκέφτοµαι ότι ο Μαντέλα είναι ένας φίλος… Αναρωτιέµαι πώς τα κατάφερα στη ζωή µου για να είµαι φίλος αυτής της γιγάντιας προσωπικότητας της Ιστορίας. Είναι τόσο παράξενο…».