Είναι gay ή straight ο Τζον;

ΤΟΕΡΓΟ. ΟΤζον.Ενας,κάποιος Τζον.Στα είκοσιεννιά. Gay – οµοφυλόφιλος. Από κούνια. Εχει σχέση. Μόνιµη.Με τονΑ –αρχικό του Ανδρας.Περίπου στην ηλικία του–λίγοµεγαλύτερος.Συζούν. Επτάχρόνια. Αλλάη σχέση µπάζει νερά. Τσακώνονται. Ο Τζον θα φύγει από το σπίτι. Υστερααπό ένα σύντοµο διάστηµα θαξαναγυρίσει. Γιανα οµολογήσειστο φίλο του πωςτο διάστηµατης απουσίας του τοναπάτησε. Με ένακορίτσι. Την Γ – το αρχικό του Γυναίκα. Ηταν η πρώτητου φορά µεγυναίκα. Του άρεσε.Εκείνη, στα είκοσι οκτώ της, του ενέπνευσε όµως κάτι περισσότερο. Η σχέση εξελίσσεται σε δεσµό.Παράλληλο. Ο Τζον αγαπάει την Γ αλλά δεν ξεκόβει και από τον Α. Ο Ααποφασίζει, τότε,να καλέσει την Γ για δείπνο στο σπίτιτους. Για να συζητήσουνκαι ναξεκαθαρίσουν ταπράγµατα.Καλεί, όµως,γιαστήριξη,καιτον πατέρα του, τονΠ – αρχικό τουΠατέρας.Χήροπια,ο οποίος ανήκει στους «προοδευτικούς»: έχειαποδεχθεί πλήρωςτηνοµοφυλοφιλία του γιου του και τη σχέση του µε τον Τζον.

Τοδείπνογιατέσσεριςδεν θαείναι«φιλικό»…Θαεξελιχθεί σεµίαµάχηδιεκδίκησης τουΤζον.Τιθααποφασίσει εκείνος;Είναι gay;Είναι straight; Είναιbi; Θαπάει µε την Γ(υναίκα) µε την οποία τον περιµένει µία ευτυχισµένη (;) ζωή – µε οικογένεια,παιδιά, εγγόνιακαι ευτυχισµένα γηρατειά; Ή θαµείνει µε τον Α(νδρα), που τόσο τον νοιάζεται, για ένα αβέβαιο (;) µέλλον; Η Γ εκθέτει τα επιχειρήµατά της. Ο Α, σε πιο αδύναµη θέση, τα ασθενικότερα δικάτου,υποστηριζόµενος από τον Π αλλά στο τέλος χρησιµοποιεί τοισχυρότερο πουδιαθέτει. Φέρνει στο τραπέζι αυτό που ξέρει πως ο Τζον αγαπάει όσο τίποτα άλλο: το τσιζκέικ πουπάντα του ετοίµαζε… Ο Τζον στο τέλοςθα πάρει την απόφαση: «∆εν είναιαυτό που θέλω, απλώς νοµίζω ότι είναι ευκολότερο θα πει»…

Ο ΜάικΜπάρτλετ έγραψε(2009) το «Cock»,µία δηκτική,ολόγυµνη σάτιρατωνερωτικώνηθώντης κοινωνίας µας,της παγιδευµένης, όπωςκάθεκοινωνία,σεσχήµατα συµβατικά, µε έναχιούµορ που µοιάζεικληρονοµηµένοαπότον Οσκαρ Ουάιλντ ακολουθώντας τον δρόµοενόςκατακερµατισµένου, ελλειπτικούλόγουκαικαταλήγοντας σ’ ένα φινάλε «εκκρεµές», πικρό που παγώνει το όποιοκαι όσο γέλιο έχει προηγηθεί: ένα έργο διαµαντάκι.

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ. Η Κατερίνα Ευαγγελάτου, που υπογράφει και την αστραφτεράθεατρική µετάφραση, ακολουθώνταςτηνεπιθυµία τουσυγγραφέα καιµε τη βοήθεια τωνσυνεργατών της– Βικτωρία Καρβούνη (κοστούµια), ΣταύροςΓασπαράτος(εξαιρετική µινιµαλιστικήδουλειά στηµουσική), Βαλεντίνα Ταµιωλάκη(φωτισµοί) –, άφησετο έργο γυµνόπάνω στα λευκάσανίδια τού µησκηνικού, κινώντας περιορισµένα τους ηθοποιούς της – µία ανάγνωση του έργου σχεδόν αναλογίου.

Εριξε το βάρος της στους ρυθµούς και επικέντρωσε το ενδιαφέρον της στους ηθοποιούς. Θαυµατούργησε και στουςδύο τοµείς:η παράστασή της είναι έναεκτυφλωτικό ρυθµικό όχηµαπου καµιάστιγµή δεν εκτροχιάζεταιενώµετουςηθοποιούς αποδεικνύει γιαπρώτη φορά πως ξέρει να τους διδάξει πατώντας στον ρεαλισµό και ελέγχοντας απόλυτα τοντόσοδύσκολολόγο του Μπάρτλετ.

ΟΙΕΡΜΗΝΕΙΕΣ. ΟΓιώργος Κοτανίδης,µεαπόλυτοκύρος,ο ΜάκηςΠαπαδηµητρίου,απολαυστικά απεγνωσµένος,ηΙωάννα Παππά, µε απόλυτο έλεγχο των µέσων της, µε χιούµορ αλλά και µέγεθος σ’ έναναπό τους καλύτερους ρόλους της και ο ∆ηµήτρης Μοθωναίος, που για µένα είναι η έκπληξη της παράστασης µε τις λεπτές αποχρώσεις της υποκριτικής του – δεν χάνει ούτε µία νότα» – συγκροτούν ένα εξαιρετικό κουαρτέτο που αναδεικνύει τοκείµενο καιεκτοξεύει τη σκηνοθεσία.

info

Στο θέατρο «Θησείον» (Τουρναβίτου 7, τηλ. 210-
3255.444). Μέχρι 15 Μαΐου

Εν ολίγοις.

Από τις παραστάσεις που δεν πρέπει να χάσετε.