ΚΑΙ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΚΑΙ ΕΞΥΓΙΑΝΣΗ

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το πόρισμα του επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης για τις σχέσεις της ΓΕΝΟΠ με τη ΔΕΗ, που δόθηκε χθες στη δημοσιότητα, θα απασχολήσει την επικαιρότητα για μεγάλο διάστημα.

Ηδη άλλωστε υπήρξε συζήτηση προτού γίνει γνωστό το ακριβές περιεχόμενό του. (Λεπτομερής παρουσίαση στις σελίδες 8-9).

Οπως κάθε πόρισμα έτσι και αυτό είναι κατά βάση ένα νοµικό κείµενο.

Η αρµόδια αρχή της Πολιτείας διενήργησε µια έρευνα και διατυπώνει τα ευρήµατά της. Η κυβέρνηση, µε την αρµόδια υπουργό Τίνα Μπιρµπίλη, έκανε από την αρχή της υπόθεσης τους ενδεδειγµένους χειρισµούς.

Και το συγκεκριµένο σωµατείο αντιπαραθέτει την επιχειρηµατολογία του.

Για το νοµικό σκέλος αυτής της υπόθεσης θα αποφανθεί πιο έγκυρα από κάθε άλλον η ∆ικαιοσύνη, στη διάθεση της οποίας βρίσκεται ήδη ο φάκελος.

Αλλά µια υπόθεση που αφορά µια µεγάλη συνδικαλιστική οργάνωση και τη µεγαλύτερη δηµόσια επιχείρηση είναι πρωτίστως πολιτική.

Οσα καταλογίζονται στο πόρισµα για τις ιδιότυπες σχέσεις της ΓΕΝΟΠ µε τη ∆ΕΗ δεν προήλθαν από µονοµερείς αποφάσεις των συνδικαλιστών.

Συνέπραξαν και οι διοικήσεις της επιχείρησης.

Και επειδή όλοι γνωρίζουν τις σχέσεις των ∆ΕΚΟ µε τα υπουργεία που τις εποπτεύουν, η ευθύνη φτάνει ώς τις κυβερνήσεις και των δύο κοµµάτων εξουσίας, καθώς το πόρισµα καλύπτει υπερδεκαετή περίοδο.

Κυρίως όµως στη διακυβέρνηση της Ν.∆., µετά το 2004, αν κρίνουµε από τη θεαµατική αύξηση των «ενισχύσεων» προς τη ΓΕΝΟΠ στα χρόνια της.

Στον βαθµό που µπορεί να γίνει λόγος για παράνοµες χρηµατοδοτήσεις και συνεπώς αθέµιτες σχέσεις στη συγκεκριµένη επιχείρηση, δεν µπορούµε να αποµονώσουµε την υπόθεση από το κλίµα που κυριάρχησε για δεκαετίες στον ευρύτερο δηµόσιο τοµέα.

Η απόπειρα που έκαναν οι πρώτες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ µετά το 1981 να απελευθερώσουν τα συνδικάτα από την κρατική κηδεµονία οδήγησε τελικά στο αντίθετο αποτέλεσµα: στον υστερόβουλο συντεχνιασµό εις βάρος του κράτους.

Η πρόθεση του νοµοθέτη εκείνης της περιόδου να αποκαταστήσει το συνδικαλιστικό κίνηµα ως τρίτο πυλώνα της ∆ηµοκρατίας εκφυλίσθηκε µε τα χρόνια στις παρασκηνιακές συναλλαγές συνδικαλιστών και κυβερνήσεων.

Το αποτέλεσµα ήταν οι αλληλοκαλύψεις κοµµάτων και συνδικαλιστικών οργανώσεων, µε ολέθριες συνέπειες.

Οχι µόνο γιατί κλονίστηκε η εµπιστοσύνη των εργαζοµένων προς τους εκπροσώπους τους.

Αλλά και γιατί σε πολλές περιπτώσεις οι συνδικαλιστικές ηγεσίες εκτέθηκαν ηθικά απέναντι στην κοινωνία.

Οτι τώρα βρισκόµαστε µπροστά σε µία υπόθεση στην οποία οι οικονοµικές δραστηριότητες ενός συνδικάτου ∆ΕΚΟ τελούν υπό εισαγγελική έρευνα είναι µάλλον φυσική συνέπεια όσων προηγήθηκαν.

Και το µόνο που µπορεί να ελπίζει κανείς είναι ότι η ταχεία εκκαθάριση αυτής της υπόθεσης θα δώσει το έναυσµα για εξυγίανση του συνόλου του συνδικαλιστικού κινήµατος.