ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Ο κ. Ανθιµος

Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΜΑΝΩΛΙΤΗΣ, Κολοκοτρώνη 23, Λευκάδα, γράφει:

«Αγαπητέ µου κύριε Παπαδόπουλε, φίλε Λευτέρη Στην “Καθηµερινή” τηςπρώτης Κυριακής του νέου χρόνου, διάβασα συνέντευξη που έδωσε ο κατά πάντα άξιος Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας κ. Αναστάσιος, στον Ν. Ξυδάκη.

Πνευµατική όντως πανδαισία. Λόγοι χάριτος “ως αύραλεπτή”. Καίριες επισηµάνσεις για τα σύγχρονα προβλήµατα, που ανοίγουν παράθυρο ελπίδας.

Σκέψεις βαθυστόχαστες, για το αληθινό νόηµα της εξουσίας, που δεν καταδυναστεύει, αλλά διακονεί. Οχι η εξουσία που περιφρονεί και µνησικακεί, αλλά που συγχωρεί και διακονεί. Η εξουσία τηςαγάπης και όχι αγάπη για την εξουσία…

Συνειρµικά πήγε η σκέψη µου σε έναν άλλο Επίσκοπο.Στον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ. Ανθιµο.

Ειλικρινά λυπήθηκα όταν τον άκουσα να µιλάει όπως µίλησε στον τότευποψήφιο και τώρα δήµαρχο Θεσσαλονίκης, παραµονές αυτοδιοικητικώνεκλογών. Θυµήθηκα έναν πρόλογο από οµιλία σπουδαίου εκκλησιαστικού ρήτορα. “Αρα αληθή τασυµβάντα περί ηµάς και γέγονεν ούτως τα γενόµενα (αυτά που έγιναν) και ουκ εξηπατήµεθα; Ουδέ νυξ (νύχτα) τα παρόντακαι όναρ (όνειρο) αλλά ηµέραόντως (πράγµατι) έστι;”.

Ηταν απίστευτο ηµέρα γιορτής, ένας πνευµατικός πατέρας, κρατώντας στα αρχιερατικά του χέρια τον Σταυρό– σύµβολο θείας αγάπης – σε ύφος οργίλο και στυφό “εξαρθείς υπό µεγαλαυχίας” (γεµάτος υπερηφάνεια µε περισσό στόµφο) (Πλάτων), να λέει στον υποψήφιο δήµαρχο. “Οσο είµαι εγώ εδώ, δηµαρχία δεν βλέπεις”. Κύριε σώσον τους ευσεβείς! Ο Επίσκοπος κοµµατάρχης; Ηδηµαρχία “φέουδο” του Μητροπολίτη;

Μα του είχε αποδώσει βαρύ χαρακτηρισ µό ο τότε υποψήφιος.

Ηταν απρέπεια. Και οι κοσµικοί άρχοντες οφείλουν να έχουν αρχοντιά στους τρόπους.

Η αντίδραση όµως του Επισκόπου απαράδεκτη.

∆ιάβασα κάπου. “∆ειουν τον Επίσκοπον (πρέπει λοιπόν ο Επίσκοπος) νηφάλιον είναι και µη πλήκτην (βίαιον), άµαχον επιεική”. Και “λοιδορούµενοι ευλογούµεν, διωκόµενοι ανεχόµεθα, βλασφηµούµενοι παρακαλούµεν” (όταν µας βλασφηµούν προσευχόµαστε). Αυτά τα λόγια, να τα διάβασα στο… Κοράνι;

Ο άγιος Θεσσαλονίκης είναι φιλόλογος. Γνωρίζει ασφαλώς ότι οι µεγάλοιτης αρχαιότητας φιλόσοφοι και ποιητές, θεωρούσαν σπουδαία αξία το “µέτρο”. Οταν κανείς ξεπερνά το µέτρον, αυτό συνιστά“Υβριν”. Και όντως λέει ο Σοφοκλής στην“Αντιγόνη”, ο θεός “µεγάλης γλώσσης κόµπους υπερεχθαίρει”, αποστρέφεται πολύ τα υπεροπτικά τα λόγια γλώσσας αλαζονικής».