ΔΡΟΜΟΙ

Μια απορία…
… που άλλωστε την έχουµε όλοι διατυπώνεται µετ’ επιτάσεως τον τελευταίο καιρό στην Αµερική, όσο αποκαλύπτεται σιγά σιγά το µέγεθος της ζηµιάς που έκαναν οι άπληστοι τραπεζίτες στην οικονοµία αυτής της χώρας:

Γιατί δεν έχουν παραπεµφθεί ακόµη στη ∆ικαιοσύνη;

Και οι «Τάιµς της Νέας Υόρκης» υπενθυµίζουν την τραπεζική κρίση της δεκαετίας του 1980, όταν 800 τραπεζίτες, ανάµεσά τους και µερικοί από τους πιο διακεκριµένους της χώρας, είχαν καταλήξει στη φυλακή. Αν όµως ήταν µόνο θέµα προσώπων, τότε ίσως η τρέχουσα κρίση να είχε αποφευχθεί. ∆εν ήταν. Ούτε τότε ούτε τώρα. Η έκθεση…
… Αγγελίδη τα έχει πει όλα στα συµπεράσµατά της που παρουσιάστηκαν πριν από τρεις µήνες στο Κογκρέσο. «Στην έρευνά µας,εντοπίσαµε δραµατικές αποτυχίες στη διοίκηση των επιχειρήσεων, χαίνουσες τρύπες στα ελεγκτικά µας συστήµατα και σχεδόν µοιραίες αδυναµίες στο χρηµατοπιστωτικό µαςσύστηµα» έγραφε. Μετά την εκδήλωση της κρίσης το 2008, τόσο στις ΗΠΑ όσο και στον υπόλοιπο δυτικό κόσµο οιτράπεζες έχουν παγιδευτεί στα δίχτυα που έστησαν οι ίδιες. Αφού στέγνωσαν τα δηµόσια ταµείατων χωρών, βρίσκονται τώρα αντιµέτωπες µε το ενδεχόµενο χρεοκοπίας των «σωτήρων» τους που βουλιάζουν ολοένα και πιο βαθιά στην κρίση του χρέους. Και όσο πιο µεγάλες είναι αυτές οι τράπεζες και οι παρατράπεζες, όπως η Γκόλντµαν Σακς και η Ντόιτσε Μπανκ, τόσο πιο πολύ κινδυνεύουν,αφού τόσο πιο αχαλίνωτη ήταν η πλεονεξία τους. Για παράδειγµα, στη Γαλλία οι υποχρεώσεις των τραπεζών είναι σήµερα 4 φορές µεγαλύτερες από το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν της χώρας και 60 φορές µεγαλύτερες από την κεφαλαιοποίηση που θα τους επέτρεπε νααντιµετωπίσουν ένα κύµα χρεοκοπίας των οφειλετώντους. Ενα τέτοιο κύµα θα ήταν µοιραίο για τις αµερικανικές,τις γερµανικές, τις γαλλικές, τιςαγγλικές τράπεζες. Γιαόλο αυτό το παγκοσµιοποιηµένο σύστηµα που οικοδοµήθηκε σαν ένας πύργος από τραπουλόχαρτα.

Τον Ιανουάριο…
… η έκθεση Αγγελίδη προειδοποιούσε:«∆ιαπιστώσαµε πως µια σειρά αποφάσεων και ενεργειών µάς οδήγησαν σε µια καταστροφή για την οποία δεν ήµασταν προετοιµασµένοι. Είναι ζητήµατα σοβαρά που πρέπει να αντιµετωπίσουµε και να λύσουµε ώστε να αποκατασταθεί η εµπιστοσύνη στις χρηµατοπιστωτικές αγορές, προκειµένου να αποφύγουµε νέα κρίση». Τρεις µήνες αργότερα δεν έχει γίνει τίποτα. Το αντίθετο, µάλιστα.

Κερδοσκοπώντας µε ταεπιτόκια των οµολόγωντων καταχρεωµένων χωρών, το αχαλίνωτο χρηµατοπιστωτικό σύστηµα τις καταδικάζει σε ασφυξία, µολονότι αυτό φέρνει ένα βήµα πιο κοντά τον ίδιο του το θάνατο.

Οι τραπεζίτες…
… οδηγούνται στην αυτοκτονία, κερδοσκοπώντας ακόµη και µε τον θάνατο του συστήµατος στο οποίο χρωστούν την ύπαρξή τους.Το σηµείο από όπουδεν θα υπάρχει πια επιστροφή ίσως να µην απέχει πολύ ακόµα. Το αγγελτήριο του θανάτου δεν είναι πια µια απλή πρόβλεψη, αλλά ένα βεβαιωµένο ενδεχόµενο. Να περιµένει όµως κανείς κάτι καλύτερο από αυτούς τους τραπεζίτες θα ήταν σαν να περίµενε από τους τροφίµους ενός ασύλου ανιάτων να βρουν οι ίδιοι το φάρµακο για την αρρώστια τους.