ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ Η Σταχοµαζώχτρα ήταν µπουρζουά

Ο αντισυµβατικός τρόπος που διάλεξε ο βουλευτής του ΚΚΕ Γιώργος Μαυρίκος να «γιορτάσει» τα εκατό χρόνια από τον θάνατο του Αλέξανδρου παπαδιαµάντη βαθαίνει τη φιλολογική έρευνα και πλουτίζει την ελληνική γραµµατολογία µε ακόµη ένα κείµενο αναφοράς. Χρειάζονται πράγµατι γερά κότσια για να βάλεις στο χαρτί τη φράση: «ο παπαδιαµάντης φρέναρε τη δυνατότητα που είχε να µπολιαστεί µε το κοινωνικοπολιτικό Είναι, να προσπαθήσει να το εκφράσει και να αξιοποιήσει το µοναδικό του ταλέντο στην υπηρεσία του λαού ενάντια στους αστικοτσιφλικάδες». Και αν επ’ αυτού διαφωνεί η Θεια-Αχτίτσα, η επονοµαζόµενη και Σταχοµαζώχτρα, µικρό το κακό. Και αυτή, άλλωστε, µε την παθητική στάση της βοήθησε τους ελαιοπαραγωγούς και τους αστικοτσιφλικάδες να γίνουν ακόµη πιο πλούσιοι, σκύβοντας να µαζέψει τα περισσευούµενα στάχυα από τη σοδειά τους ή µαζώνοντας τη µούργα που έσταζε από τα λιοτριβειά τους, εξοικονοµώντας µε αυτό τον τρόπο ψωµί για τα εγγόνια της και «το ενιαύσιον έλαιον του λυχναρίου της». Η ατοµικιστική συµπεριφορά της ΘειαςΑχτίτσας φαίνεται και από το γεγονός ότι κράτησε για πάρτη της την πατέντα τής Σταχοµαζώχτρας και δεν κατέθεσε τα χαρτιά της στην ΠΑΣΕΓΕΣ της εποχής. Η θρησκοληψία της καθώς και το ψώνιο της, καίτοι αγράµµατη, να µιλάει σε εξεζητηµένη καθαρεύουσα ενισχύουν το συµπέρασµα ότι η εν λόγω εργάτρια γης Θεια-Αχτίτσα ήταν τω όντι µπουρζουά. Με τις υγείες µας…