ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ ΣΕ ΔΥΟ ΒΑΡΚΕΣ

Ασφαλώς όσα ανακοινώθηκαν και ακούστηκαν χθες από την πλευρά της κυβέρνησης πηγαίνουν τα πράγματα παρακάτω.

Γυρίζουν τον τροχό προς την κατεύθυνση που όλοι οι εμπλεκόμενοι στις πτυχές της ελληνικής οικονομικής κρίσης ανέμεναν.

Υπάρχει πλέον στο τραπέζι το σχέδιο πάνω στο οποίο µπορεί και πρέπει να οργανωθεί δηµόσια συζήτηση.

Πρόκειται για το µεγαλύτερο πρόγραµµα µεταβολής της κατάστασης στον δηµόσιο τοµέα που επιχειρήθηκε ποτέ, όχι µόνο στην Ελλάδα αλλά και σε πολλές άλλες χώρες.

Ο Πρωθυπουργός εξάλλου σηµείωσε την ανάγκη να µετάσχουν στη συζήτηση όλοι οι ενδιαφερόµενοι και οι τελικές αποφάσεις να ληφθούν σε ώριµες συνθήκες.

Αυτές είναι οι θετικές πλευρές των χθεσινών εξελίξεων.

Υπάρχουν όµως και άλλες, οι οποίες αν είναι πρόωρο να θεωρηθούν αρνητικές, ασφαλώς δείχνουν ασαφείς και επαµφοτερίζουσες.

Αφήνουν ανοικτά περισσότερα από ένα ενδεχόµενα σε πολλούς άξονες του «οδικού χάρτη» που ανακοινώθηκε.

Καθώς προσφέρονται για πολλές αναγνώσεις, δείχνουν ότι η κυβέρνηση προσπαθεί να ισορροπήσει τα πράγµατα σε δύο επίπεδα. Το ένα βρίσκεται στο εσωτερικό του κυβερνώντος κόµµατος, όπου υπάρχουν διαφορετικές αντιλήψεις για το εύρος του κράτους και τη συµµετοχή του σε πολλούς τοµείς κοινής ωφέλειας.

Ανεδείχθησαν άλλωστε και στις χθεσινές συνεδριάσεις των κοµµατικών και κυβερνητικών οργάνων.

Το άλλο επίπεδο επιδιωκόµενων ισορροπιών αφορά την τρόικα, το Μνηµόνιο και το πνεύµα των αποφάσεων του Συµβουλίου Κορυφής στις 25 Μαρτίου.

Η κυβέρνηση από τη µια επιθυµεί να παραµείνει στη γραµµή των συµφωνηθέντων µε τους δανειστές της χώρας.

Από την άλλη όµως επιδιώκει να κατευνάσει όσους ενδεχοµένως θα θεωρήσουν ότι θίγονται από την υλοποίηση του «οδικού χάρτη». Σε αυτά πρέπει να συνυπολογιστούν οι επιπτώσεις από το σκέλος των περικοπών του χθεσινού πακέτου.

Εάν τα περσινά µέτρα µείωσαν το εισόδηµα µισθωτών και συνταξιούχων, τα καινούργια θα πλήξουν κυρίως τη µεσαία τάξη.

Στην ανασύνταξη των δραστηριοτήτων της οποίας όµως στηρίζεται εν πολλοίς η προοπτική της ανάκαµψης.

Αλλά στις σηµερινές συνθήκες οι αµφισηµίες ισοδυναµούν µε προσπάθεια να πατάς σε δύο βάρκες.

Η αναζήτηση ισορροπιών ενδέχεται να δυσαρεστήσει στο τέλος όλες τις πλευρές.

Γι’ αυτό πρέπει να γίνουν οι αναγκαίες αποσαφηνίσεις και να αποκτήσει ο «οδικός χάρτης» συγκεκριµένα χαρακτηριστικά και ευκρινείς στόχους.

Υπάρχει χρόνος µέχρι να πάρει τη µορφή νοµοσχεδίου και να τεθεί στην κρίση της εθνικής αντιπροσωπείας.