Που έγινε η αφορµή για να γράψει οΑγγλος Τοµ Κεµπίνσκι το θεατρικό του έργο «Σόλο ντουέτο» (1980). Παραλλάσσοντας, για λόγους ευνόητους, την πραγµατική ιστορία.
Ηηρωίδα τουείναι µουσικόςαλλά βιολονίστρια,λέγεταιΣτέφανι Αµπραχαµς, είναι παντρεµένη µε πιανίστα και συνθέτηονόµατι Ντέιβιντ Λίµπερµαν και, όταν προσβάλλεται απότησκλήρυνσηκατά πλάκας,µεπαρότρυνσητου συζύγου της, καταφεύγει στον ψυχίατρο Φέλντµαν – αυτοί είναι οι δύο ρόλοι του έργου. Το οποίο απαρτίζεται από µία σειρά σκηνών -συνεδριών, ήτοιτων συναντήσεώντουςστογραφείο του.
ΗΣτέφανι, πληγωµένηαπό την ασθένεια που την ανάγκασε να εγκαταλείψει ό,τι περισσότερο αγαπούσε, τη µουσική, αρνητική, επιθετική,προσβλητι κή προς τον γιατρό, αρνείται να αποδεχθεί τηνκατάστασή της. Ήµάλλον αργεί να τηναποδεχθεί. Η κατάρρευση της καριέρας της την έχει τσακίσει, ηδιδασκαλία στην οποία έχει βρει καταφύγιο δεν τηνικανοποιεί, κάνει την απεγνωσµένη κίνηση να αποκτήσει εραστή – έναν µυώδη παλιατζή! –, δείχνει να σιχαίνεται τον άντρα της και την τέχνη του θεωρώντας πωςδεν ενδιαφέρεται αρκετά για τηνίδια και τοπρόβληµά της, σταµατάει τη φαρµακευτική αγωγή, φτάνει σεπλήρη σύγκρουση µε τον ψυχίατρο… µέχρι να αποδεχθεί, τελικά, την πραγµατικότητα. Ο Κεµπίνσκι µπορεί να έχει γράψει ένα έργο µάλλον επιφανειακό αλλά έχει δώσει µεγάλη προσοχή στις λεπτοµέρειες των χαρακτήρων – ειδικά της Στέφανι – και χειρίζεται το θέµα του µε διακριτικότητα αλλά και µε δεξιοτεχνία δίνοντάς του µία φόρµα µουσική.
ΗΠΑΡΑΣΤΑΣΗ. Ησκηνοθέτρια Ελένη Μποζάτο αντιλήφθηκε και,ακριβώς, ακουµπώνταςστην άψογη µετάφρασητου Γιώργου Βάλαρη, έδωσε στην παράσταση την µουσικότηταπου της αρµόζει: µία σονάτα για βιολί καιπιάνο, όπουκυριαρχεί το βιολί – η βιολονίστα Στέφανι –ενώ τοπιάνο – ο γιατρός – συνοδεύει, προηγείται ή ακολουθεί και,σεκάποιες στιγµές, παίρνει τοπάνω χέρι. Οι ρυθµοίείναι εξαίρετοι – υφέσεις, διέσεις, περάσµατα, λαµέντι, κορυφώσεις… – αλλά από κάτω υπάρχει και συγκίνηση – χωρίς ποτέ το αποτέλεσµα να ηχεί µελοδραµατικό.
Ο Κωνσταντίνος Ζαµάνης υπογράφει ένα ταιριαστά απρόσωπο σκηνικό που το έχει φωτίσει σωστά ο Αλέκος Αναστασίου και έχει µίαενδιαφέρουσα, αντιστικτική άποψη για τα κοστούµια της Στέφανι η οποία δυσκολεύεται να κινηθεί και µετακινείται µε αµαξίδιο αλλά εµφανίζεται πάνω σε πανύψηλα τακούνια.
ΟΙ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ. Η ΜάνιαΠαπαδηµητρίου, µεταµορφωµένηγια άλλη µιαφορά, δίνει ψυχή,σώµα, φωνή και κίνηση σ’ αυτό το πλάσµα που ζωή του ήταν η µουσική και που το εγώ του, διογκωµένο, έτσι κι αλλιώς, απόµίαεπιτυχηµένη καριέρα και µία ευτυχισµένη ζωή, πληγώνεται βαθύτατα.Χωρίς καµίαστιγµή να γίνεται µελοδραµατική, εκµεταλλεύεται το χιούµορ του κειµένου και τους ρυθµούς της παράστασης – γνωρίζει άλλωστε καλά και η ίδια από µουσική – καιδίνει µία αξέχαστη ερµηνεία. Πλάι της, ο Νίκος Αρβανίτης, επίσηςεξαίρετος ηθοποιός, της συµπαραστέκεται µεσεβασµό αποδεικνύοντας ότι µπορεί να σταθεί ισάξιός της µε το κύρος του και µόνο, χωρίςνα µετέλθει «άνοµα» µέσα.
info
Στο θέατρο «Οδού Κεφαλληνίας» (Κεφαλληνίας 16, τηλ. 210
88.38.727) µέχρι και αύριο.
Εν ολίγοις.
Μία παράσταση που αξίζει να δείτε.
Μόλις που προλαβαίνετε!
