Οταν ο λαγός… τραπεζώνει την καµήλα και τον πελεκάνο

Λαγούς µε πετραχήλια, σουσαµόσουπες µε µακαρόνια βίδες, καροτόπιτες µ’ εξωτικές καρύδες, παγωτά και µπισκότα φουρνιστά σερβίρουν οκτώ µυστακοφόροι µάγειροι και ανοίγουν την όρεξη σε µια παράσταση µετά µουσικής για παιδιά και µεγάλους
Κυριακή. Απόγευµα µε λιακάδα. Ο κυρ-Αγησίλαγος ξετρύπωσε από το λαγούµι του στοΙδρυµα «Μιχάλης Κακογιάννης»και βγήκε για βόλτα στο δάσος µε τις κερασιές και τις κοντές βερικοκιές.

Το παραµύθι του ∆ηµήτρη Μπασλάµ, παραµυθά ολκής – λένε αυτοί που ξέρουν –, που επιµένει «σεµνός µπασίστας», ξεγλίστρησεαπό τις σελίδες του βιβλίου (που ήδη κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πατάκηκαι σε CD) και έγινε µια σβέλτη θεατρικήπαράσταση µε ζωντάνια, κέφι, άφθονη µουσική και λαχταριστά φαγητά για παιδιά και µεγάλους.

Σκεφτείτε, αν και ανοιξιάτικοςο καιρός, ανάµεσα στους περίπου 250 θεατές που έπιασαν θέσεις στο αµφιθέατρο του Ιδρύµατος «Μιχάλης Κακογιάννης» ήτανκαι νεαρά ζευγάρια, αλλά και κάποιοι µεγαλύτεροίτους χωρίς παιδιά.

Τέτοια είναι η φήµη του γκουρµέ λαγού, του κυρ-Αγησίλαγου.

Στη σκηνήκυριαρχεί το µαύρο (σε κουρτίνες και ελαστικό πάτωµα), αλλά χρώµα δίνουν τα µαξιλάρια, πράσινα, κόκκινα, κίτρινα, σε διάφορα σχήµατα και µεγέθη – µακρόστενα, στρογγυλά, µε µυτερές άκρες –, σκόρπια. Είναι οι πιπεριές, οι ντοµάτες και τα λεµόνια του παραµυθιού «Ο Αγησίλαγος». Κι από κοντά οι φίλοι του. ∆ιάφορα ζώα του δάσους. Μια καµήλα που φορούσε δύο µπικίνια, ένας ασβός αχτένιστος που φόραγε λουστρίνια, ο Μεξικάνος, ο γιατρός ο πελεκάνος, η αντιλόπη, η ωραία Μαίρη, ο ιπποπόταµος Μάκης, ο φίλος του Ηλία.

Ακριβώςπίσωτους, δύοχαµηλά βάθρα σχηµατίζουν ένα «Γ», πάνω στο οποίο ξαποσταίνουν µιακιθάρα, ένα γιουκαλίλι, ένα τσέλο. Και σε µίαάκρη τρεις λαγοί: ένας πράσινος, ένας κόκκινος, ένας κίτρινος, βασικά συστατικά τηςιστορίας. «Εγώ νοµίζω ότι τα λαγουδάκια θα τα ‘χουν εκεί και θα τραγουδάνε», ακούω έναν πιτσιρικά στην από πίσω σειρά να λέει ψιθυριστάστον φίλο του, που του απαντά«µπορεί να λεςκαι βλακεία».

«Κυρίες, κύριοι και παιδιά, η παράσταση αρχίζει». Ταφώτα χαµηλώνουν. Φωνές ακούγονται από την αριστερή άκρη της σκηνής, µπλεγµένες µε δυνατές µουσικές. Ενας προβολέας φωτίζει το σηµείο από όπου ακούγονται. Και τσουπ, κάνουν την εµφάνισή τους. Μια παρέα µαγείρων, οκτώ συνολικά (Τάσος Μισυρλής τσέλο, Γιάννης Μαρίνος τροµπόνι, Χρήστος Παππάς φαγκότο, Γιώργος Αβραµίδης τροµπέτα, Θανάσης Dzingovic κιθάρα, Edi Spaapen κρουστά, Σπύρος Χατζηγεωργίου µαντολίνο, µπάντο, ∆ηµήτρηςΜπασλάµ γιουκαλίλι), µε πουκάµισα παρδαλά, λευκά καπέλα ψηλά και µουστάκια µαύρα παχιά.

«Να µας επιτρέψετε οι µάγειροι να κουρδίσουν τα όργανα. Είναι µάγειροι πραγµατικοί, αλλά µε την κρίση κάνουν τους µουσικούς», λέει µε στόµφο ο αφηγητής του παραµυθιού, ο µετρ της γαστρονοµικής µουσικής παράστασης Αντώνης Καφετζόπουλος.

Και η περιπέτεια του κυρ-Αγησίλαγου µόλις αρχίζει. Στη διήγηση µετέχει όλη η κοµπανία των µουσικοµαγείρων. Ο κυρ-λαγός, ξακουστός για τη µαγειρική του και τα τραπεζώµατά του, ένα πρωί ξυπνά και – ποπό συµφορά! – διαπιστώνει πως έχει µαγουλάδες. Αρχικά κάνει γιατροσόφια πολλά. Γαργάρες κι εντριβές, έβαλε από βότανα κοµπρέσες καυτερές. Αποτέλεσµα µηδέν. Ξαµολιέται στο δάσος για να βρει γιατρειά. Ο λαγός κινείται επί σκηνής. Σ’ αυτό βοηθά η – χορεύοντας µε τους λαγούς – Ιωάννα Παρασκευοπούλου µε τις χορογραφίες της.

∆ρόµο παίρνει, δρόµο αφήνει ο Αγησίλαγος, αλλάκουράζεται καιπάει να ξαποστάσει στη σκιά µιας ελιάς µε λαλιά. Καθώς τα βλέφαρά του βαραίνουν, ακούει το δέντρο να του µιλά.

Στο µισοσκόταδο, στην απέναντι σειρά διακρίνω κινητικότητα.Ενα κοριτσάκι δεν αντέχει άλλο να κάθεται. Σηκώνεται και θέλει να κατέβει στη σκηνή. Το προλαβαίνει η µητέρα του στη δεύτερη σειρά.

Και τι δεν βλέπει στον ύπνο του ο Αγησίλαγος. Οτι γίνεται πράσινος από τις πολλές πιπεριές που τρώει µπας και περάσουν οι µαγουλάδες, µετά ότι γίνεται κόκκινος όταν το ρίχνει στις ντοµάτες. Κι ύστερα κίτρινος απ’ τα λεµόνια τα πολλά. Κεφάτη η µουσική – σε σύνθεση Μπασλάµ –, προδιαθέτει τον θεατή να κλείσει τα µάτια και να δει εικόνες που δηµιουργεί η φαντασία. Βήµατα όµως βαριά, ντουπ ντουπ, ξυπνούν τον Αγησίλαγο (και κάνουν εµένανα ανοίξω τα µάτια). Είναι ο ιπποπόταµος ο Μάκης, ο φίλος του Ηλία, που πάει στη δίπλα παραλία.

Τι όνειρο κι αυτό. Ο κυρ-λαγός τελικά διαπιστώνει πως είναι καλά. Κι ετοιµάζει γλέντι µέγα. «Θα φτιάξωφαγητά, θα φτιάξω και γλυκά, / θα φτιάξω ποικιλίες µε διάφορα υλικά.Θα φτιάξω καροτόσουπα κι ένασουφλέ αφράτο, / θα φτιάξω και µε µπρόκολα ένα ψητό κρασάτο».

Η µουσική δυναµώνει, υποδηλώνοντας το τέλος – έπειτααπό 55 λεπτά – της παράστασης, και δίνει το έναυσµα στους θεατές για ρυθµικά παλαµάκια.

INFO

«Ο Αγησίλαγος» του Δηµήτρη Μπασλάµ µε αφηγητή τον Αντώνη Καφετζόπουλο στο Ιδρυµα «Μιχάλης Κακογιάννης» (Πειραιώς 206, τηλ. 210-3418.550). Αγορά εισιτηρίων µέσω πιστωτικής κάρτας (Δευτέρα – Παρασκευή 11.00-14.00) στο τηλ.
210-3418.579.

Είναι αστείος ο κυρ-Αγησίλαγος

Τα παιδιά λαχταρούν να βρεθούν στη σκηνή. Να δουν από κοντά τον κυρ-Αγησίλαγο και την παρέα του. Η Αιµιλία σπεύδει στην αντιλόπη. Της αρέσει γιατί «είναι το πιο κοµψό ζώο και τρέχει γρήγορα». Στον µικρό Νικόλα µε την τρέντι τραγιάσκα αρέσει ο πρωταγωνιστής. «Οταν άλλαζε χρώµατα, ήταν αστείος». «Εµένα µου άρεσαν τα φρούτα», λέει η µικρότερη της παρέας, η Κατερίνα. «∆εν µ’ αρέσουν όµως οι µπανάνες», κάνει µε νάζι. Και να σκεφτεί κανείς πως όλα άρχισαν επειδή η κόρη του ∆ηµήτρη Μπασλάµ, µικρή, έτρωγε µόνο ψωµί. «Επρεπε να βρω έναν τρόπο να την ξεγελώ για να τρώει και κάτι άλλο. Ετσι άρχισα να της λέω παραµύθια µε τροφές, φαγητά και φρούτα».

«Η µουσική γεννά εικόνες», λέει η εικαστικός Μαρία Βοζιαλή που ήρθε µε φίλο της να δει την παράσταση. Παρατηρεί πως «τα έντονα χρώµατα δηµιουργούν ωραία συναισθήµατα». Ακόµα πιο ωραία ήταν όταν βγήκαµε έξω κι ήταν ακόµα µέρα.