Ο Βασιλόπουλος και του παραµυθιού το γάλα

Είδα τον Μάνο τον Καρατζογιάννη χθες, βλέπαµε τις ειδήσεις και, όχι, δεν είχαµε παραισθήσεις, µίλαγαν για µας τα διεθνή ΜΜΕ. Ωραίο κλίµα. Εύκρατο. Πριν βουλιάξουµε εντελώς στο γκρι – σουρί της απελπισίας, ο Μάνος έστρεψε το ενδιαφέρον της οµήγυρης από το µέσο ενηµέρωσης (;) στο θέατρο, όπως κάνουµε πάντα έπειτα από µια οποιαδήποτε κηδεία, συνήθως συναισθηµατικής φύσεως. Βλέπετε, τελευταία όλο και κάποιος απ’ την παρέα χάνει κάποιο πολύ δικό του προσωπικό αίσθηµα κι έτσι βρισκόµαστε συχνά όλη η παρέα στην τελετή λήξεως.

Οχι. ∆εν έχουµε καταργήσει τα στεφάνια, αλλά τα έχουµε αντικαταστήσει µε «στέφανα εξ ακανθών».

Ελεγε λοιπόν ο Μάνος – παίζει στην Παιδική Σκηνή του Εθνικού το «Παραµύθι χωρίς όνοµα» της ∆έλτα και κάνει το «Βασιλόπουλο» – ότι τα παιδιά, που ευτυχώς δεν έζησαν βασιλείες και άλλα ηχηρά, δεν τον φωνάζουν «Βασιλόπουλο» αλλά «Βασιλόπουλε». Οταν σε µια στιγµή δε είπε «δεν έχω φλουριά», ένας θεατής – παιδί του φώναξε: «Κύριε Βασιλόπουλε, κύριε Βασιλόπουλε, ελάτε, θα σας δανείσω εγώ».

Αυτή είναι η πιο κοντινή τους αναφορά όσον αφορά τη Βασιλεία. Το Σούπερ Μάρκετ. Και µάλλον έτσι έγινε και η πραγµατική µετάβαση του πολιτεύµατος, ο βασιλικός οίκος παρέδωσε την εξουσία σε έναν υπερεµπορικό οίκο, ένα σούπερ µάρκετ, όπου ο λαός (λέµε τώρα) κάνει ένα καθηµερινό δηµοψήφισµα που του δίνει το δικαίωµα να είναι µια δηµοκρατικότατη Σούπερ Εξουσία. Βέβαια, οι αντιδράσεις των παιδιών δεν σταµατούν εκεί, γίνονται και πιο προτρεπτικές όσον αφορά την εξέλιξη της παράστασης. Σε µια στιγµή που ο συγκεκριµένος ήρωας – Βασιλόπουλος βρίσκεται εν τω µέσω της σκηνής και εν απογνώσει αναρωτιέται «τι να κάνω; Τι να κάνω;», ένας άλλος µικρός αλλά γνωστικός θεατής σηκώθηκε και είπε:«Πήγαινε σ’ άλλο παραµύθι, Βασιλόπουλε. Εδώ είναι δύσκολα τα πράγµατα. Πήγαινε στην “Ωραία Κοιµωµένη”».

Μετά ξαναγυρίσαµε ωραία ωραία στην ενηµέρωση κι ακούσαµε, ναι αυτό δεν ήταν παραίσθηση, το άκουσαν όλοι, έχω µάρτυρες, πληροφορηθήκαµε λοιπόν ότι ο κύριος Ψωµιάδης υπάρχει περίπτωση να δικαστεί για δεύτερη φορά και να βρεθεί ένοχος (για ένα σβήσιµο προστίµου σε νοθευµένα καύσιµα. Οχι τίποτα σπουδαίο.

Πράγµατα της ρουτίνας. ∆εν αγόρασε θέλω να πω και σπίτι στη ∆ιονυσίου Αρεοπαγίτου). Σ’ αυτή την περίπτωση θα χάσει το αξίωµα και ο Αυτιάς πελάτη. Ο ίδιος όµως ο κύριος Ψωµιάδης βρήκε για µας τη λύση. «Μη στενοχωριέστε», είπε, «αν φύγω εγώ θα έχετε τον αδελφό µου». Βέβαια η φράση δεν είναι πρωτότυπη. Την είπε κι ο Κάστρο πριν µπει στην κλινική: «Μη στενοχωριέστε αν φύγω, έχετε τον αδελφό µου τον Ραούλ» – τα ετερώνυµα έλκονται από τέτοιου είδους εκφράσεις. Η Μαριέττα, που τόση ώρα καθότανε και διάβαζε συνταγές, έβγαλε µε συνοπτικές διαδικασίες τα γυαλιά της και είπε: «Παιδιά, πάµε σ’ άλλο παραµύθι. Εδώ είναι δύσκολα τα πράγµατα. Λέω να πάµε όλοι µαζί κατά την “Ωραία Κοιµωµένη” του Χαλεπά».