Με όνοµα βαρύ σαν ιστορία

Tο πρώτο πράγµα που κάνειείναι να ξεκαθαρίσει ότι το όνοµά της – Costello – είναι πραγµατικό, όχι σαν τουάλλου Costello,που είναι ψεύτικο (το κανονικότου άλλου είναι…

Declan Patrick MacManus), αλλά αυτό είναι η µισήαλήθεια. Costello είναι το όνοµα της µητέρας τού Elvis (της Mary). Το… Εlvis, ναι, αυτό είναι δανεισµένο και φωνάζειαπό µακριά, αλλάστη συγκεκριµένη περίπτωση όλα σωστά και καλώς καµωµένα. Ελβις, εκείνος, Katie το κορίτσι. Το όνοµά της «παίζει» πολύ τελευταία.

Η Katie είναι από τα κορίτσια που θα συναντήσεις στη ΝέαΥόρκη και θασου συστήσει κάποιος φίλος σε ένα καφέ και θα σου πει «από εδώ η Katie, singer songwriter, έχει έρθει από Καλιφόρνια, αλλά βολεύτηκε εδώ. Και ξέρεις», λέει ο φίλος, «έχει βγάλει και ένα καινούργιοάλµπουµ, το “Lamplight”, σίγουρα θα θες να το ακούσεις». Η αλήθειαείναι πως θέλεις. Η Katie φαίνεται να είναι πολύ συµπαθητικό κορίτσι (αν και µπορεί τα φαινόµενα να απατούν – αυτό δεν το ξέρεις) και έχει µια, έτσι όπως την ακούς, πολύ ζεστή, λίγο βραχνή φωνή καιόλη η εικόνατης σου θυµίζειπρωταγωνίστρια σε independent ταινία, ακαριαία αξιολάτρευτη.

Μετά, στο MySpace µαθαίνεις περισσότερα για την Katie, την ακούς και καλύτερα, το «Cassette tape» και το «I can’t fix us two» επιβεβαιώνουν τη συµπάθειά σου. Στα αυτιά σου ακούγεται ποπ που µοιάζει αθώα, αλλά χειρίζεται τόσο καλά την ψυχολογική σου διάθεση, σαν να µπαίνει κάποιος µέσα και ανάβει τα φώτα. Rewindλοιπόν. Τατραγούδια έχουν λαβές για να κρατηθείς επάνω τους και γερές µελωδικές βάσεις, είναι καλοδουλεµένα τόσο, που κρύβουν τον κόποτης προετοιµασίας και βγαίνουν αφρός στην επιφάνεια.

Αλλωστε η Κatie δεν ξεπρόβαλε χθες, δοκίµασε τις δυνάµεις της µε το πρώτο άλµπουµ «Κaleidoscope machine», µε το «The cityin me» ΕP της και πολλά λάιβ ενδιάµεσα, ώσπου να φτάσει στο «Lamplight», στο πιο ψηλό σκαλί ώς τώρα. Το τραγούδι τής Costello τελικά είναι σαν καραµέλα µέντα, λάιτ και δροσιστική, πουαρχίζει σιγά σιγά να λειώνει στο στόµα και να σε καίει. Οπως πάντα, εδώ που τα λέµε, συµβαίνει µε την καλή µουσική. Και – εννοείται – µε τον Elvis Costello.

LINK www.mariamarkouli.blogspot.com
Θέρεµιν-τσάµικο…

Η May Roosevelt πιστεύει στα φαντάσµατα (και αυτό είναι καλό αν κάνεις µουσική). Είµαι σίγουρη πως θα έχει δει κάποια να κάνουν βόλτες στον Θερµαϊκό, λίγο πριν σκοτεινιάσει όταν έχει νοτιά. ∆εν το ξέρω, δεν λέει τέτοια πράγµατα η κοπέλα, το ακούω όµως. Στη µουσική της «ζωντανεύουν» πλάσµατα που ζουν µέσα στον χρόνο χωρίς να γερνάνε. Οπως το ζεϊµπέκικο του µονόκερου («the rainbow died, the unicorn died») ή o πωγωνίσιος (χορός) στα βήµατα του «Vow» ή το «Dark the night» που κρύβει µέσα ένα χασάπικο και «κάτι που έχει συµβεί στο δάσος». Η May λέει τις µουσικές της ιστορίες µε τρόπο που σε κάνει να ανατριχιάζεις και να κοιτάς κάθε τόσο πίσω από την πλάτη σου – γιατί, ποτέ δεν ξέρεις. Είναι και αυτό το θέρεµιν που παίζει, που κουνάει τα χέρια της στον αέρα σαν να κάνει µυστήρια πράγµατα και βάζει τα πνεύµατα σε σειρά, και ανακατεύει τα «ηλεκτρονικά» της µε τα παραδοσιακά (και το τσάµικο στο «Chasm»)

και βγαίνει από το άλµπουµ (που έχει µιξάρει ο Ion)

µε το «Outcry» και ένα θέρεµιν-καλαµατιανό, που θα σε κάνει να θυµάσαι κάθε στιγµή που έζησες µέσα εκεί στο «Ηaunted». Και θα θέλεις σίγουρα να µοιραστείς την εµπειρία.


… στα Μαύρα Ορη

Οι Black Mountain είναι από τα καλύτερα ροκ γκρουπ εκεί έξω και σοβαρό επιχείρηµα εναντίον αυτού δεν στέκει. Συστήνω λοιπόν να ακούσετε το «Wilderness heart», αρχίζοντας από το «The hair song» και ώσπου να φτάσετε στο «Rollercoaster» και το «Buried by the blues» θα έχετε καταλάβει ότι οι χίπηδες δεν ήταν µόνο λουλούδια και παραισθήσεις. Εκεί όπου τα πράγµατα άρχισαν να έχουν ενδιαφέρον, έφτιαξαν το κάδρο τους οι Καναδοί, που τους είδαµε στο «Gagarin» και ήταν εξαιρετικοί.


Πέντε στάσεις για εφοδιασµό

Burial, «Stolen dog». Ερχεταιζεστό από τη hyberdub και ακούγεταισαν Burial ή σαν η Μέση Γη να αναδύεται σιγά σιγά στην επιφάνεια (http://www. hyperdub.net/).

The Weeknd, «House of Balloons» από το Τορόντο µε τη φήµη του να ταξιδεύει σε ιντερντικές ταχύτητες http://theweeknd.com/ La Mala Rodriguez, «Tengo Un Trato», ισπανικό hip hop, εντάξει;

Lykke Li, «Ι Follow Rivers». Η κοπέλα ακολουθεί ποτάµια, τα ποτάµια ακολουθούν εκείνη, όπως και να ’χει κάπου θα πέσετε επάνω της ή στο wounded rhymes άλµπουµ.

Τhe Kills, «Future Starts now».

Τώρα, στο «Blood Pressures» είναι που οι Kills (ξανά) βάζουν τα δυνατά τους.