Πίστη σε ένα όραμα

Κάνουν λάθος όσοι αντιμετωπίζουν τον Λουίς Σεπούλβεδα ως ξεπερασμένο κατάλοιπο της εποχής των ηττημένων επαναστάσεων. Ως συγγραφέας μεσουράνησε με τις λατινοαμερικανικές ιστορίες του μεταξύ 1986 και 2001, όταν ζούσε σχεδόν αποκλειστικά στην Ευρώπη. Πέρσι όμως έκανε την έκπληξη εκδίδοντας το καλύτερο μυθιστόρημά του («Η σκιά του εαυτού μας», μτφ. Α. Κυριακίδης, Οpera), όπου συνδέει το παρελθόν με τις μαύρες τρύπες της σημερινής Χιλής. Αυτά που τον διαφοροποιούν από τους «τελειωμένους» είναι ότι έχει καταλάβει πως οι μάχες δίνονται σήμερα αλλιώς, ότι δεν επιδεικνύει τις πληγές του, ότι δεν σκαλώνει στην πολυδιάσπαση της Αριστεράς και ότι είναι κριτικός προς τα λάθη των ηρώων του (του Αλιέντε, των παλιών αναρχικών κ.ά.)

χωρίς να φλερτάρει με τον αναθεωρητισμό και την παραποίηση της Ιστορίας. Εξακολουθεί να πιστεύει στο όνειρο του μετασχηματισμού της κοινωνίας και στους συλλογικούς αγώνες, αλλά δίνει και προσωπικές μάχες και βρίσκει την ισορροπία του στο χιούμορ.

Νοιάζεται για τη Χιλή, αλλά δεν πρόκειται να εγκατασταθεί εκεί διότι «το συναισθηματικό μου σύμπαν είναι πια στην Ευρώπη» ( η πρώτη του αγάπη Κάρμεν Γιάνιες που την ξαναβρήκε ύστερα από 20 χρόνια χωρισμού και τα έξι παιδιά τους, ένα κοινό, τρία δικά του και δύο δικά της). Ευπρόσδεκτος λοιπόν. Λίγο λατινοαμερικανικό φρόνημα το χρειαζόμαστε.