…και η παρεξηγημένη υπόθεση των Μαπούτσε

Tο τίμημα της ανάπτυξης είναι ένα ζήτημα που ξαναμπαίνει δραματικά στο τραπέζι με την αποκάλυψη των ανεπαρκών προδιαγραφών ασφαλείας στις εγκαταστάσεις της Φουκουσίμα. Και οι ποικίλες εκπτώσεις που κάνει η πολιτική εξουσία στην οικονομική εξουσία, βρίσκονται στο κέντρο της πολεμικής. Ο Σεπούλβεδα δίνει το χαρακτηριστικό παράδειγμα των Μαπούτσε, ιθαγενούς λαού που αντιστοιχεί στο 8%-10% του πληθυσμού της Χιλής, οι οποίοι δαιμονοποιούνται από το επίσημο κράτος ως εχθροί της προόδου επειδή αντιστέκονται στην επέλαση των μεγάλων πολυεθνικών εταιρειών παραγωγής ενέργειας . Οπως μας είπε:

«Οταν οι Ισπανοί κονκισταδόρες φτάνουν το 1542 στη Χιλή, συναντούν σθεναρή αντίσταση από τους Μαπούτσε, σπουδαίους πολεμιστές που νωρίτερα είχαν απωθήσει τους Ινκας. Οι ιθαγενείς νικούν και κατοχυρώνουν με συμφωνία την περιοχή κάτω από τον ποταμό Μπίο-Μπίο στον Νότο, ως χώρα των Μαπούτσε. Μετά το 1810, όμως, οι απόγονοι των Ισπανών κρεολοί μεγαλοκτηματίες που παίρνουν την εξουσία στην ανεξάρτητη πια Χιλή, αποφασίζουν να ιδιοποιηθούν τις εκτάσεις του Νότου προκειμένου να εγκατασταθούν εκεί οι μετανάστες από την Ευρώπη. Ετσι, εξοντώνουν μαζικά τους ιθαγενείς με το πρόσχημα της αξιοποίησης της γης τους για την ανάπτυξη της χώρας. Σήμερα δεν τους έχει απομείνει παρά το 10% των παλαιών εδαφών τους και εκεί έχουν αναπτύξει μια οικονομία εναρμονισμένη με το φυσικό περιβάλλον. Ωστόσο οι κυβερνήσεις που διαδέχθηκαν το καθεστώς του Πινοτσέτ συνέχισαν την οικονομική πολιτική του και άνοιξαν διάπλατα τις πόρτες στις πολυεθνικές, που θέλουν να ξεκαθαρίσουν την περιοχή από τα ινδιάνικα χωριά προκειμένου να κτίσουν φράγματα για την παραγωγή υδροηλεκτρικής ενέργειας. Κάτι που δεν χρειάζεται στην πραγματικότητα, αφού η Χιλή διαθέτει την τεράστια έρημο Ατακάμα που είναι φυσικός συσσωρευτής ηλιακής ενέργειας και επομένως οι κυβερνώντες θα μπορούσαν να βρουν άλλες ενεργειακές λύσεις. Οι Μαπούτσε αντιδρούν λοιπόν, αποφεύγοντας τη βία, αλλά οι κυβερνώντες διαστρέφουν τον αγώνα τους προκειμένου να εμφανιστούν εξ αντιδιαστολής ως υπέρμαχοι του εκσυγχρονισμού. Και κάποιοι θερμοκέφαλοι, στο όνομα μιας λανθασμένης αντίληψης για την Αριστερά, βλέπουν την όλη υπόθεση ως αφορμή για να αρχίσει ένα αντάρτικο στον Νότο. Το αποτέλεσμα ήταν ότι ενεργοποιήθηκε ο αντιτρομοκρατικός νόμος, έγιναν μαζικές συλλήψεις, οι Μαπούτσε ανακρίθηκαν χωρίς μάρτυρες και επί πέντε χρόνια έμειναν στη φυλακή χωρίς δικαίωμα δικηγορικής συνδρομής, μέχρι που το φθινόπωρο του 2010, 32 ιθαγενείς άρχισαν απεργία πείνας που κράτησε 80 (!) ημέρες. Η αθωότητά τους για τρομοκρατικές ενέργειες αναγνωρίστηκε μόλις πρόσφατα, στις αρχές Μαρτίου, αλλά η γη τους εξακολουθεί να λεηλατείται και η οικονομική πολιτική εξακολουθεί να υποτιμά την τεράστια γνώση αυτού του λαού για τη μη καταστροφική αξιοποίηση της φύσης».