Η οικολογική κριτική του Σεπούλβεδα

«Αυτό που αποκαλούμε καταστροφή του περιβάλλοντος, πρέπει να το αντιληφθούμε στην πολιτική ρίζα του. Οτι ξεκινά επειδή κάποιοι λίγοι κερδίζουν πολλά από την αδιάκριτη εκμετάλλευση των φυσικών πόρων».

Λες και προαισθανόταν το κακό που έγινε στην Ιαπωνία ο Λουίς Σεπούλβεδα! Πέντε ημέρες προτού γεννηθεί το σαρωτικό τσουνάμι που έπληξε το πυρηνικό εργοστάσιο ηλεκτρικής ενέργειας στη Φουκουσίμα απελευθερώνοντας τη ραδιενεργό απειλή, ο διάσημος χιλιανός συγγραφέας έκανε μπροστά σε ελληνικές κάμερες δριμύτατη κριτική τόσο στα μοντέλα ανάπτυξης που θέτουν σε κίνδυνο την ασφάλεια, την υγεία και την επιβίωση του ανθρώπινου είδους όσο και στη μυωπία μερίδας της παραδοσιακής Αριστεράς απέναντι στα οικολογικά ζητήματα. Αγωνιστής αριστερός, που στήριξε το όραμα του Αλιέντε, και αντιστασιακός με περγαμηνές από τα κολαστήρια του Πινοτσέτ και την επανάσταση στη Νικαράγουα, είχε ενεργό δράση στην οικολογική σκηνή κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ΄80 συμμετέχοντας σε επιχειρήσεις της Greenpeace, «όχι για να σώσω τα μαρούλια αλλά για να προστατέψω τους ανθρώπους». Και εξακολουθεί στα 62 του να αντιμάχεται την κυρίαρχη αντίληψη για την πρόοδο, η οποία υποκλίνεται στα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα και τη νεοφιλελεύθερη λογική. Οταν λοιπόν τον συναντήσαμε στη Χιχόν, μαζί με τον Ανταίο Χρυσοστομίδη για τον νέο κύκλο της σειράς «Οι κεραίες της εποχής μας» (έναρξη 7/4, ΝΕΤ, παραγωγή S.Μ. art), μίλησε για πολιτικά εγκλήματα όπως και για οικολογικά εγκλήματα που είναι και αυτά, είπε, προϊόντα πολιτικών συναλλαγών. Αρα σήμερα χρειάζεται προσοχή, «ώστε το τίμημα για την έξοδο από την οικονομική κρίση να μην είναι η παραίτησή μας από ό,τι έχει μείνει στον πλανήτη για τις επόμενες γενιές».

Η Ισπανία για παράδειγμα είναι, όπως είπε, η χώρα που παράγει τα περισσότερα σκουπίδια κατ΄ άτομο και ο κύριος όγκος τους είναι από πλαστικό- το οποίο ως γνωστόν δεν ανακυκλώνεται και έχει σωρευτεί σε ένα «νησί» μεγάλο όσο 60 γήπεδα ποδοσφαίρου, με βάθος 150 μέτρα. Γίνεται λοιπόν μια μεγάλη καμπάνια στην κοινή γνώμη ενάντια στη χρήση της πλαστικής σακούλας και οι οικολόγοι ζητούν να κλείσουν τα εργοστάσια που τις παράγουν. «Ωστόσο κάποιοι αριστεροί, σαν να μην έχουν μετακινηθεί από το 1917, επιμένουν να συνεχίσει η λειτουργία τους για να μη χαθούν θέσεις εργασίας. Αποψη θεμιτή φυσικά, μονάχα που εκεί πρέπει να έχει κανείς την ευφυΐα να βρει έναν τρόπο να συνεχίσουν να λειτουργούν τα εργοστάσια, κατασκευάζοντας όμως σακούλες από ανακυκλώσιμο υλικό. Είναι δύσκολη αυτή η συζήτηση, αλλά είναι και μια άσκηση φαντασίας. Δυστυχώς, ο λόγος της Αριστεράς- και μιλάω ως αριστερός- είναι καμιά φορά φτωχός. Κι όμως, εκείνο ακριβώς που χρειάζονται οι κοινωνίες σήμερα είναι η φαντασία που θα τους επιτρέψει να “δουν” την καταστροφή που γίνεται και να εμπνευστούν εναλλακτικές λύσεις».