Προσκήνιο

ΟΙ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ. Αλλο µεγάλο ατού της «Τρισεύγενης», ο θίασός της. Οι ηθοποιοί έχουν πειστεί από τη σκηνοθεσία και την υπηρετούν πειστικότατα. Νίκος Κουρής – ποτέ δεν τον έχω δει µε τόση ενέργεια –, Γιώργος Γάλλος – νοµίζω στον καλύτερό του ρόλο –, η τόσο ανθρώπινη ως Ποθούλα Τζίνα Θλιβέρη, Χρήστος Στέργιογλου, Φαίδων Καστρής, Γαλήνη Χατζηπασχάλη, Μαριάννα ∆ηµητρίου – θαυµάσια καρατερίστα –, Αγορίτσα Οικονόµου, Ευγενία Αποστόλου, Αργύρης Πανταζάρας, Αµαλία Τσεκούρα, Σεβίλλη Παντελίδου δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό. Ο ∆ηµήτρης Παπανικολάου φοβάµαι πως έχει εγκλωβίσει το τάλαντό του σε µανιέρα.

Βέβαια, υπεράνω όλων, η Στεφανία Γουλιώτη. Η φλόγα που κατακαίει τη νεαρή ηθοποιό η οποία εξερράγη µε την Ηλέκτρα της στη σοφόκλεια «Ηλέκτρα» του Πέτερ Στάιν, στην Επίδαυρο, πριν από τριάµισι χρόνια, δεν έσβησε. Η Στεφανία Γουλιώτη µε κάθε της ρόλο επιβεβαιώνει τη δυναµική της. Αλλά µε την Τρισεύγενη κάνει ένα µεγάλο βήµα παραπέρα. Η Τρισεύγενή της είναι η νεράιδα, η ξωτικιά που περιγράφουν οι άλλοι στο έργο, η «πρόθυµη να σου ανοίξει την αγκαλιά της αλλά και έτοιµη να σε πετροβολήσει», που σαν κάποιο κρασί να την έχει µεθύσει, που έχει τον δαίµονα µέσα της, που είναι «ο ήλιος και το φεγγάρι». Η Στεφανία Γουλιώτη είναι η φωτιά. Η είσοδός της, ο αλαλαγµός της όταν ο Πέτρος Φλώρης λέει µπροστά της στον Τράτα πως τη στεφανώνεται – µία σκηνή που η σκηνοθεσία έχει αναδείξει σε ισότιµη µε την αναγνώριση Ηλέκτρας – Ορέστη στην «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή – καρφώνονται στη µνήµη.