«Τα χάσαμε όλα, εκτός από την τιμή μας!»

«Οι βροντές των κανονιών από τη θάλασσα της Αρτας ανήγγειλαν ξαφνικά τη νίκη των Τούρκων και κάθε κανονιά αντηχούσε υπόκωφη και με πόνο μέσα μας. Ανασυγκροτηθήκαμε, πήραμε τα όπλα μας και βιαστήκαμε να ξεφύγουμε από τους απαίσιους αυτούς ήχους που ξέσχιζαν την καρδιά μας, σαν θριαμβικές κραυγές για την προδοσία και τη δολοφονία ανθρώπων. Μετά από μία επίπονη πορεία στα βουνά, φτάσαμε στο στρατόπεδο του Μαυροκορδάτου. Σε μία σειρά 18 ανθρώπων, τα τελευταία υπολείμματα από ολόκληρο το τάγμα, βαδίσαμε μπροστά στον αρχηγό ο οποίος είχε μείνει έξι ώρες μακριά από το πεδίο της μάχης. Θα πρέπει να είχε ενημερωθεί για την τύχη μας, που προετοίμασε ελληνική προδοσία και στα σοβαρά και σκοτεινά βλέμματά μας με τα οποία τον κοιτούσαμε στα μάτια, θα διάβαζε κάθε σκέψη μας σχετικά με αυτόν και τους συμπατριώτες του. Δεν ήταν σε θέση να αρθρώσει μια λέξη. Ζεστά δάκρυα έτρεχαν από τα μάγουλά του.

Σιγά-σιγά μαζεύτηκαν και μερικοί διασκορπισμένοι από το σύνταγμα του Ταρέλλα, το οποίο είχε χάσει το μεγαλύτερο μέρος των αξιωματικών του. Μόνο ο (σ.σ. φιλέλληνας) στρατηγός Νόρμαν έλειπε ακόμα. Η σφαίρα που δέχτηκε στο στήθος ήταν από εξοστρακισμό και γρήγορα ανέρρωσε και ανέλαβε και πάλι τη διοίκηση του συντάγματος. Στη φρόνιμη και ατρόμητη διοίκησή του όφειλε το σύνταγμα το ότι είχε αποφύγει τις μεγάλες απώλειες. Οταν άρχισε η υποχώρηση έμενε στις τελευταίες γραμμές απέναντι στον εχθρό όσες φορές χρειαζόταν. Ηταν ο τελευταίος που έφτασε στο στρατόπεδο μετά τη μάχη του Πέτα και φώναξε:

“Τα χάσαμε όλα υψηλότατε, εκτός από την τιμή μας!”» (σ. 234-

235)