Μια Ισπανίδα ανάμεσα στους πολεμιστές

«Βρήκα αμέσως τους παλιούς συντρόφους, τον von Ηobe και τον von Lubtow. Μας κάλεσαν σε μια ταβέρνα, να πιούμε για τη συνάντησή μας. Μπήκα μέσα και βρεθήκαμε σ΄ ένα κελάρι που ήταν συγχρόνως ταβέρνα για φαΐ, κρασί και κουρείο. Τα δοχεία του κουρέα, που δούλευε ακόμα, ταίριαζαν μια χαρά με τις κατσαρόλες του μάγειρα. […] Ακουγόταν από την κάτω σκοτεινή μεριά, απ΄ το τραπέζι που καθόμασταν, μια δυνατή παιδική φωνή σε ένα ισπανικό ιδίωμα. Οσο όμως το έκανα γνωστό στους φίλους μου και εξέφραζα την απορία μου, πώς επέτρεπαν σε παιδιά να πολεμούν τους Τούρκους, σιγά-σιγά τα μάτια μου συνήθιζαν στο σκοτάδι και τα πράγματα και τα πρόσωπα σ΄ εκείνη τη σκοτεινή γωνιά ξεπρόβαλλαν καθαρότερα. Τότε διαπίστωσα μεταξύ μερικών ελλήνων στρατιωτών, πράγματι ένα παιδί που είχε ντυθεί και εφοδιαστεί τέλεια. Στο κεφάλι του φορούσε μοντέρνο πέτσινο καπέλο, στη ζώνη της κοντής φούστας είχε δύο πιστόλια και από τους στενούς ώμους κρεμόταν ένα καμπύλο τουρκικό σπαθί. Μόλις ο μικρός ήρωας κατάπιε μια γουλιά από μια οκά, συνέχισε με ζωηρές κινήσεις την κουβέντα του με τους γείτονές του. […] Ξαφνικά μου ήρθε μια λάμψη και αναγνώρισα στον νεαρό “σιδηροφάγο” την κυρία Τοριτσέλι, τη γυναίκα ενός ισπανού αξιωματικού που τον είχε ακολουθήσει μέχρι την Ελλάδα. Κατά την αναχώρησή μας από την Κόρινθο έπρεπε να μείνει εκεί. Τη ρώτησα λοιπόν αδιάφορα, πώς και γιατί είχε έρθει ώς εδώ. “Ηρθα- μου απάντησε με πολύ πάθος- για να πολεμήσω και να πεθάνω στο πλευρό του άνδρα μου. Στις φλέβες μου κυλάει ισπανικό αίμα και είμαι γεννημένη για την ελευθερία. Τίποτε δεν μπορούσε να με κρατήσει στην Κόρινθο. Αμέσως αγόρασα ρούχα αντρικά, σπαθιά και πιστόλια κι ένα μουλάρι μ΄ έφερε εδώ στη Βοστίτσα όπου έφτασα χτες”. (σ. 45)