Η Λιβύη και η ανακάλυψη της πυρίτιδας;

Είναι µια πρόσκληση όλων των καναλιών. Ενα αίτηµα σύµπασας της τηλοψίας. Ελάτε να µαζευτούµε γύρω απ’ το τραπέζι, να µας παίρνουνε οι κάµερες, να µιλάµε για τη Λιβύη, την Ιαπωνία και το Μνηµόνιο, κι ο πιο καλός κι ο πιο ατσίδας, ο πιο τσίφτης και καραµπουζουκλής, θα κάνει το κοµµάτι του το βράδυ στο σπίτι, στην παρέα, στο ταξί και στο κρεβάτι.

Συνήθως το θέατρο µε κρατάει µακριά απ’ αυτού του είδους τις διασκεδάσεις.

Προχθές όµως ∆ευτέρα, αργία µήτηρ πάσης κακίας, κάθησα στα καρφιά (που έχει βγάλει τελευταία ο καναπές µου)

να δω µια τέτοια εκποµπή, και τι ανακάλυψα;

Ο σηµερινός άνθρωπος γνωρίζαµε ότι είναι πολιτικό ζώον, τελευταία απεδείχθη ότι είναι πολιτικά πιο ζώον. Το τι ακούγεται εν µέσω αντεγκλήσεων, προπηλακίσεων, ειρωνείας, υποτιµητικών χαµόγελων και συντεταγµένων ασυναρτησιών είναι θέµα ψυχαναλυτικού συνεδρίου. Μάταια ο συντονιστής προσπαθούσε να πείσει τον κύριο σύζυγο Ευγενείας, τηλεστάρ βιβλιοπώλη και βουλευτή συνάµα ότι κάνει λάθος. Χρειάστηκε να του φέρει στρατηγούς και ναυαρχέους για να τον αντιµετωπίσει. ∆εν θα πω τίποτα για τον νυσταλέο λόγο του κ. Πεταλωτή των παρ-αλόγων, ή για τον ευγενέστατο, άχρωµο, άοσµο κι ανώδυνο(;) κύριο Σπηλιωτόπουλο που µας τα ‘πε µε το λιιι και µε το νίιιιγµα, θα σταθώ όµως (αν µπορεί κανείς να στέκεται στα πόδια του έπειτα από µια τέτοια καταιγίδα) στο θέµα της απαγόρευσης πτήσεων στον εναέριο χώρο της Λιβύης. Το πρώτο που βρήκαν να πουν οι προσκαλεσµένοι ήταν ότι αυτοί που τώρα πολεµούν τον Καντάφι ήταν πρώην φίλοι του. Μάλιστα. Ωραία κι εγώ είχα έναν φίλο και ξαφνικά παίρνει ένα µαχαίρι και κυνηγάει να σφάξει τα παιδιά του. Θα τον αγκαλιάσω να τον φιλήσω και θα του πω «γεια στα χέρια σου, συνέχισε καλέ µου φίλε και στυγερέ µου δολοφόνε λεβέντη εσύ»; Αλλωστε τι φιλίες τώρα και αµιτσίτσιες µεταξύ κρατών, πρωθυπουργών, προέδρων και τα ρέστα; Τους ένωνε η παιδική χαρά; ή το σχολείο στην Γκράβα;

Το συµφέρον της χώρας του κοίταγε ο καθένας όπως κάνουν όλοι οι πολιτικοί από γεννησιµιού τους (ως είδος εννοώ πάντα, µην το πάρει κανείς πολιτικός προσωπικά και πάθω καµιά σκασίλα). Τώρα λοιπόν το ανακάλυψαν οι τηλεοπτικοί γνωµοδότες ότι αυτός ο πόλεµος γίνεται για τα ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ. Ελα! ∆εν το πιστεύω. Κι εγώ που νόµιζα τόσα χρόνια ότι οι πόλεµοι γίνονται από άδολη αγάπη, από υπερτιµηµένο αίσθηµα ειρήνης και φιλευσπλαχνίας, κι από το ποιητικό πνεύµα που διέπει κάθε στρατό και κάθε τόπο;

Επαθα µεγάλη απογοήτευση µ’ αυτό το νέο. Πώς να το πω, γκρέµισε τα πιστεύω µου, και µόλις είχα τελειώσει το χτίσιµο. Στα κουφώµατα ήµουνα. Αυτή δε την αποκάλυψη περί συµφερόντων την έκανε άνθρωπος του ΚΚΕ γι’ αυτό µε βρήκε απροετοίµαστο. Επρεπε βέβαια να το ‘χα καταλάβει. Ηταν ο µόνος χωρίς γραβάτα. Είχε το πουκάµισο σκέτο να φαίνεται λίγο απ’ την τιµηµένη φανέλα του εργάτη και να δίνει µια αίσθηση ότι µόλις λίγο πριν άφησε το σφυρί και το δρεπάνι στο χολ και µπήκε στο µακιγιάζ. Ισως βέβαια να τα ‘λεγε τόσο εύκολα όλα αυτά γιατί έλειπε το άλλο αντίπαλο δέος του κοµµουνισµού. Ο κ. Τσίπρας. Ο οποίος όµως αδυνατούσε να παραστεί γιατί (όπως λένε κάποιοι φίλα προσκείµενοι προς τον κ. Πάγκαλο) ήταν στο εργοστάσιο της ΦΑΓΕ όπου γινόταν επίδειξη ενός νέου είδους γιαουρτιού τελευταίας τεχνολογίας, ένα είδος αρκούντως πρωτοποριακό, όπου όταν σκάσει σε µάγουλο ή µέτωπο δεν αποκολλάται αµέσως πλααααφ να πέσει στο έδαφος, αλλά αντιθέτως κρατάει το σχήµα του ντούρο επί του µάγουλου, και πάλλεται για λίγη ώρα θυµίζοντας οριζόντια πανακότα, ου µην αλλά και κρεµ καραµελέ, δίνοντας κάτι πλέον καλλιτεχνικό και σιχαµένο στο άθλιο συνήθειο του γιαουρτώµατος στο οποίο κατέφυγαν οι ευγενείς δηµοκράτες και πάππου προς πάππου πολιτισµένοι Ελληνες.

Τελευταίο αλλά όχι έσχατο. Οι στρατιωτικοί πολύ πιο λογικά µιλούσαν από τους πολιτικούς. Να ανησυχώ;