Στεφάνια και στεφανώµατα

Μόνον ως ένδειξη του τι συµβαίνει σε αυτόν τον τόπο, τον µικρό τον µέγα, της φαιδράς πορτοκαλέας (και άλλα… ποιητικά) η στήλη παραθέτει αποσπάσµατα από ανοιχτή επιστολή του συνθέτη Νότη Μαυρουδή (όχι ακριβώς επειδή δικαιούται διά να οµιλεί…), επιστολή που δηµοσιοποιήθηκε µετά την κηδεία του Μανώλη Ρασούλη:

«Τα είδαµε τα στεφάνια στην κηδεία και ναι, υπήρχαν από µέρους της κυβερνήσεως, του Δήµου της Αθήνας και είπαµε όλοι: “Από στεφάνια καλά πάµε”! Τι υπαινίσσοµαι; Πως για άλλη µια φορά, οι αρχές δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων. Πετάξανε ένα στεφάνι στον µακαρίτη και θεώρησαν πως έκαναν το καθήκον τους.

Μια σοβαρή πολιτεία στις περιπτώσεις τέτοιων δηµιουργών, που έγραψαν ιστορία, είναι µικρόψυχο να µην καλύπτει λογικές συνθήκες ταφής. Είναι ολίγον λογιστικό, ταµειακό, τεχνοκρατικό, το ξέρω…

Ναι! Οσο µακάβριο κι αν ακούγεται, ΚΑΙ στις κηδείες οι κυβερνήσεις πέφτουνε, µα η αγάπη µένει, για να παραθέσω τον στίχο του µακαρίτη Ρασούλη.

Πόσο πια µπορούµε να συνεχίζουµε να απορούµε για συµπεριφορές που αποδεικνύουν βρε αδερφέ πως, όντως, αυτό που εννοούµε θεσµοίεξουσίες έχουν τοποθετηθεί µακριά, πολύ µακριά από εµάς;».

Βέβαια, θα πρέπει ίσως να προστεθεί πως για κάτι άλλο, που να αφορά πολύ περισσότερο και πολύ πιο καίρια τον δοκιµαζόµενο πολίτη, δεν έχουµε δει και πολλούς καλλιτέχνες να γράφουν ανοιχτές επιστολές…

Φοίβη