Ξέρει κι άλλο (πονηρό) µονοπάτι…

Αγαπητή κυρία Αθηναίου. Δεν θα σας έγραφα, αν δεν διαπίστωνα επανειληµµένα και κατά συρροήν ένα νέο κόλπο που ανακάλυψαν οι οδηγοί των ταξί µέσα στην κρίση.

Η αλήθεια είναι πως τους βλέπω να περιµένουν ώρες στην ουρά δίχως να σταυρώνουν πελάτη. Ξέρω όµως από φίλο ταξιτζή πως ακόµη κι έτσι δεν είναι λίγα αυτά που βγάζουν. Και επίσης δεν είναι λίγα αυτά που έχουν αποκρύψει τόσα χρόνια από την Εφορία και τελικά έχουν παρακρατήσει από το δηµόσιο ταµείο, στο οποίο συµβάλαµε ανελλιπώς όλοι οι υπόλοιποι, µισθωτοί και συνταξιούχοι και πολύ λίγο κάποιοι άλλοι ελεύθεροι επαγγελµατίες. Θυµόµαστε όλοι τις διπλο – τριπλοταρίφες.

Τώρα βρήκαν άλλο κόλπο, επειδή όπως µου εξήγησαν όταν πέφτει η σηµαία, είτε κόψουν είτε δεν κόψουν απόδειξη στον πελάτη, το ποσό γράφεται στην κορδέλα της ταµειακής µηχανής τους. Ετσι αποφάσισαν πλέον να µη σηκώνουν σηµαία, ειδικά στις µικρές διαδροµές. Για να µη χρεώνονται κούρσες.

Καλό το νέο κόλπο, αλλά ας µας πουν: όλοι οι άλλοι που δεν κρύβουµε τίποτα (και να θέλαµε) από την Εφορία είµαστε δευτέρας κατηγορίας πολίτες;

Με τιµή, Αρετή Τσολάκογλου, Θεσσαλονίκη < Παραφράζοντας το γνωστό λαϊκόν άσµα, αγαπητή Αρετή, µπορούµε να άδουµε όλοι µαζί: «Πάρε ό,τι θέλεις ταξιτζή / από ένα κράτος που δεν ζει (και δεν ελέγχει) / αφού όλοι τα τρώµε και µαζί (που λέει κι ο Πάγκαλος) / πάρε ό,τι θέλεις ταξιτζή…».