Ο,τι θυµούνται χαίρονται

Αγαπηµένη µου Φοίβη, Εσύ που έχεις τα νεύρα σου από οκτώ ετών σε παρακαλώ θα ήθελα να µοιραστώ κάποιες σκέψεις µου µε αφορµή τον αιφνίδιο χαµό του µεγάλου µας στιχουργού – συγγραφέα Μανώλη Ρασούλη.

1Ξεκινώ απ’ τις δηλώσεις του Διονύση Σαββόπουλου για τον τρόπο που πέθανε ο Ρασούλης, για το γεγονός πως «έµεινε µόνος» αλλά και τη δική του διαπίστωση – ερώτηµα «σε ποιον να συλλυπηθώ; Συλλυπητήρια σε όλους µας» και άλλα τέτοια. Θυµίζω ότι η τηλεοπτική και δακρύβρεχτη δήλωση του συνθέτη έγινε στο γραφείο του µε φόντο έναν πίνακα του Φασιανού και µε το γνωστό θεατρικό στυλ. Θα ήθελα κάποιος να τον ρωτήσει λοιπόν, πόσα χρόνια είχε να πάρει έστω και τηλέφωνο τον Ρασούλη; Δεύτερον, ήξερε πως ο στιχουργός είχε φίλους σε όλη την Ελλάδα, σε όλο τον κόσµο (απ’ το Ισραήλ µέχρι τη Σαραγόσα), είχε την µονάκριβη κόρη του Ναταλί, τον γιο του Πασχάλη, τους δεκάδες συνεργάτες του και βέβαια πως διατηρούσε αυτήν την ιδιόρρυθµη στάση ζωής (µε αιφνιδιαστικά ταξίδια χωρίς πρόγραµµα, κλειστό κινητό τηλέφωνο για ηµέρες, άναρχη ατζέντα κ.ά.). Εξάλλου, αυτή ακριβώς την παράδοξη πλευρά του εαυτού του αγαπούσαν όσοι τον γνώρισαν και αν πέθανε τελικά µόνος φάνηκε απ’ τη λαοθάλασσα της κηδείας του.

2Αλήθεια Φοίβη µου, ξέρεις ότι ο Δήµος Αθηναίων δεν δέχθηκε να παραχωρήσει τάφο (µε δικά του έξοδα) στην οικογένεια για να ταφεί ο Μανώλης; Ειδικότερα, έπειτα από προφορικό αίτηµα, δεν παραχωρήθηκαν δυο µέτρα γης για τον τεθνεώτα αλλά αντίθετα ζητήθηκε προκαταβολή 1.800

ευρώ από την οικογένεια, που τα κατέβαλλε. Αµοιρε Ρασούλη, πλήρωσες για να πεθάνεις… Για την ιστορία, Φοίβη µου, το υπουργείο εκ–Πολιτισµού έκανε ότι δεν άκουσε (για δηµοσία δαπάνη ούτε λόγος) και τελικά η ΑΕΠΙ (προς τιµήν της) ανέλαβε τα έξοδα της τελετής. Να θυµίσω πως είχε διακοπεί η συνεργασία του Ρασούλη µε την ΕΡΑ 2 (όπως θυµάσαι και απ’ την επιστολή που έστειλε ο ίδιος στα «ΝΕΑ» και στις «Ματιές» του Λευτέρη Παπαδόπουλου) ενώ ο συγχωρεµένος µόνον πλούσιος δεν ήταν.

3Εχει πολύ ενδιαφέρον, αυτοί που έσκασαν τον Μανώλη να υποδύονται τους όψιµους φίλους του τώρα. Ο νοών νοείτω.

Μετά τιµής, Βλάσης Κασαβέτης < Τι µπορεί να πει κάποιος για όλα αυτά, αγαπητέ Βλάση, παρά να ενθυµηθεί το στιχάκι από το τραγουδάκι του τρανού συνθέτη της «Συννεφούλας»: «Θεία Μάρω, καλέ θεία Μάρω, αύριο φύλαξε και για µας λίγο χαλβά» (που ‘ναι και Σαρακοστή). Ή το άλλο, το µαρκοπούλειον «Ζαβαρα-κατρα-νέµια / ζάβαρα-κάτρα-νέµια, ίλεως ίλεως / λάµα λάµα νάµα νάµα νέµιαααααααα». Ιλεως, Ιλεως…