Ξανά µαζί στην αρένα

Δέκαχρόνια. Απίστευτο. Σαν χτες ήταν πουοι Strokes κυκλοφορούσαν το«IsThisIt»µε φουριόζικεςκιθάρες.Γνήσιατέκνα των Velvet Underground,της Νέας Υόρκης καµάρια.

Eιχανόμως µιαπενταετία ναβγάλουνκαινούργιο.Ετρεχε ο καθέναςτο πρότζεκττου. Είχε ο καθέναςαπό έναχρόνο νατο σκεφτεί, να κατασταλάξει, να βρει την άκρη του –αν υπάρχει άκρη. Που δεν υπάρχει στο ροκ εν ρολ. «AnglEs» τοόνοµατουάλµπουµ. Πουείναιτι;Ολοιοι Strokes και ηαίγλη που τουςπεριβάλλει µαζί. Οι σωµατοφύλακες του ροκ έτοιµοι να ορµήσουν στην αρένα.

καιβρέθηκαν όλοιτους στο σετγια τοβίντεο τουσινγκλ «Under Cover Of Darkness». Σκοτάδι, ναι, αλλά µε στυλStrokes κι αυτό. Τοσκηνικό ντυµένοµε τα καλά του,δεκαετία του‘30, µια κάποια χλιδή. Σε απόλυτη συµφωνία χρωµάτων και γραµµής ταµέλη της µπάντας.

αλλα πιό πόλύ απολαυστική η κάλυψη των γυρισµάτων από τους «New YorkTimes», αφού ο καθένας από τους Strokes έχει τη δική του εκδοχή για τον ρόλο που παίζει–οσκηνοθέτηςΓουόρεν Φου κρατάειτο µυστήριο.Εχουµε, λοιπόν, και λέµε:

Φαμπριτζιό μόρέτι, ο ντράµερ: «Νοµίζω ότιυποτίθεται πωςείµαστε πεθαµένοι.Εχει κάτι να κάνειµε τη “Λάµψη”,σωστά;». ΝικολάιΦρέιτουρ, οµπασίστας: «Είµαστεσαντονµπάρµαν στη “Λάµψη”, κάτι σαν φαντάσµατα, τέτοιοιτύποι. ΟΤζούλιαν είναι µάλλονζωντανός». ΝικΒαλένσκι, οκιθαρίστας: «Εγώνόµιζα ότιεκείνος είναιτο φάντασµα και δεν το ξέρει. Και ο Φαµπ είναι σαν τον ΧέιλιΤζόελ ΟΣµεντ» (µόλις από τη «Λάµψη» πέρασαν στην «Εκτη αίσθηση»). ΤζούλιανΚαζαµπλάνκας, ο τραγουδιστής: «Είναι όλοιτουςφαντάσµατακαιµόνο εγώ δεν είµαι. Και στο τέλος είµαστε όλοι µαςφαντάσµατα. Ή κάτι σαν κι αυτό».

κατιςανκιαύτό συµβαίνει συνέχεια.Ταπράγµατα στους Strokesσυνέβαιναν πάντα σε σχέση µε τον καθένα τους χωριστά. Μετα άλµπουµτου καθένα, µε ταπρωτοσέλιδα του καθένα, µε το ροκ εν ρολ σαν υπόθεση του καθενός.