ΚΑΝ’ ΤΟ ΟΠΩΣ ΣΤΗΝ ΙΑΠΩΝΙΑ

Οι συγκλονιστικές εικόνες από την Ιαπωνία ασφαλώς προκαλούν σοκ και δέος στον πλανήτη.

Δείχνουν ότι η φύση λειτουργεί µε τους δικούς της αναλλοίωτους κανόνες.

Αλλά για όσους είναι περισσότερο παρατηρητικοί, αυτές τις ώρες από τον Ειρηνικό µάς έρχεται και ένα εξίσου συγκλονιστικό µήνυµα. n Οτι ο άνθρωπος µπορεί να σταθεί απέναντι στα φυσικά φαινόµενα µιας ορισµένης τουλάχιστον κλίµακας και να επιβιώσει.

Αρκεί να έχει φροντίσει εγκαίρως να εξοπλιστεί µε αποθέµατα σε γνώση, υποδοµές και ψυχική αντοχή.

Είναι περισσότερο από εντυπωσιακός και φτάνει στα όρια του θαυµασµού ο τρόπος αντίδρασης των ανθρώπων στις περιοχές που έπληξαν ο σεισµός και το τσουνάµι.

Ολοι κινήθηκαν οργανωµένα και µε πειθαρχία, δεν εγκατέλειψαν πανικόβλητοι τις δουλειές τους και κυρίως διατήρησαν την ψυχραιµία τους.

Ηταν ολοφάνερο ότι ο καθένας εφάρµοζε ένα σχέδιο µε το οποίο ήταν πολύ καλά εξοικειωµένος.

Από τον Πρωθυπουργό ώς τον τελευταίο πολίτη.

Εννοείται ότι αυτή η συµπεριφορά δεν είναι τυχαία.

Η Ιαπωνία εκ της θέσεώς της πλήττεται από τους σεισµούς. Γι’ αυτό οι κάτοικοί της έχουν µάθει να ζουν µε τους σεισµούς.

Δεν κάνουν υπεράνθρωπα πράγµατα. Απλώς έχουν συµφωνήσει σε κάποιους κώδικες συµπεριφοράς και δεν τους παραβιάζουν.

Τηρούν αυστηρά τους τεχνικούς κανονισµούς στη δόµηση. Αντιδρούν µε οµαδικό πνεύµα στην κρίση που προκαλεί ένα φυσικό φαινόµενο. Προετοιµάζονται να αντεπεξέλθουν στις συνέπειές του, συλλογικά και ατοµικά.

Αυτά δείχνουν µια κοινωνία αποφασισµένη να επιβιώσει. Εκπαιδεύεται για πολλές δεκαετίες να τα βγάζει πέρα στις φυσικές καταστροφές, µε όποια µορφή και αν την πλήξουν. Είναι µια κοινωνία άξια να εκληφθεί ως πρότυπο για τον ελληνικό πληθυσµό.

Αυτό το µοντέλο προετοιµασίας και αντίδρασης στη δύσκολη στιγµή δεν αφορά µόνο τους σεισµούς, που έτσι κι αλλιώς δεν είναι σπάνιο φαινόµενο ούτε στην Ελλάδα.

Το ίδιο ισχύει στην αντιµετώπιση οποιασδήποτε καταστροφής, από τις πυρκαγιές ώς τις πληµµύρες.

Ο συνδυασµός της συλλογικής βούλησης, του πολιτικού σχεδιασµού και της επιστηµονικής γνώσης µπορεί να ορθώσει και στη χώρα µας ισχυρά φράγµατα απέναντι στις επιθετικές εκδηλώσεις της φύσης.

Χρειάζεται όµως η κατάλληλη παιδεία, το πρώτο κεφάλαιο της οποίας είναι η αγάπη και η φροντίδα γι’ αυτή τη φύση.

Και, φυσικά, εξ απαλών ονύχων…