Ο γερµανός φίλος

Σταµαθητικά χρόνιαστο Ιλερτίσεν έµαθε πολλά για την ιστορία της αρχαίας Ελλάδας καιόσοµεγάλωνε διάβαζε ό,τι υπήρχε σεγερµανική µετάφραση για τον πολιτισµό της σύγχρονης. «Συναντήθηκε» µε τη µουσική του Σκαλκώτα και στο ξενόγλωσσο πρόγραµµα του Ραδιοφώνου του Μονάχου ανακάλυψε τον Χατζιδάκι και τον Θεοδωράκη. «Οταν έφτασε ο καιρός να γνωρίσω τους ανθρώπους, µπήκε στηζωή µου, σαν ήλιος, η Σοφία, η γυναίκα µου. Οι σπουδές της τελείωσαν κι έπρεπενα γυρίσει στην Ελλάδα. Τι άλλο µου έµενε; Εφτιαξα τις βαλίτσες µου και τον Ιούλιο του 1965 την ακολούθησα. Ηρθα πρώτη φορά εδώ και βρήκα την πατρίδα µου. Είχα το συναίσθηµα ότι απλώς έλειπα». Ο Χέρµαν Μπλάουτ είναι ένας φίλος της Ελλάδας από παλιά.

Με ελληνική υπηκοότητα από το 1999, έχει πραγµατοποιήσει 59 ατοµικές εκθέσεις τα τελευταία 40 χρόνια. Ανάµεσα στα κυρίαρχα µοτίβα και ορισµένες ανεξίτηλες εικόνες του ελληνικού τοπίου. «Η µία είναι ένα µικρό λευκό σπίτι κάτω απ’ τον γαλάζιο ουρανό – στη Φολέγανδρο ή την Αρκαδία – ανάµεσα σε ασηµένιες ελιές και περήφανα κυπαρίσσια. Το σύµβολο της λιτότητας και της αρµονίας. Η δεύτερη είναι µια πινακίδα στηπλατεία των Ανωγείων για τις βάρβαρες πράξεις των γερµανικών στρατευµάτων: εκτέλεση του αρσενικού πληθυσµού άνω των 14 ετών. Χάραξε ακόµαβαθύτερα στην ψυχή µου τη συλλογική ευθύνη ενός λαού».

Η σχέση Ελλάδας – Γερµανίας επανέρχεται την τελευταία περίοδο στη δηµόσια ατζέντα, χωρίς να αποφεύγει πάντοτε τα κλισέ. «∆εν θέλω να χωρίσω τους Γερµανούς σε καλούς και σε κακούς. Είναι θέµα πολιτισµού. Οσο πιο χαµηλό είναι το διανοητικό επίπεδο τόσο πιο έντονη η σοβινιστική και φασιστική άποψη. Ιδιαίτερο ρόλο παίζει η “Bild”, µια λαϊκή εφηµερίδα που στηρίζει ή γκρεµίζει, ανάλογα µε τα συµφέροντα που υπηρετεί.

Παλιότερα λέγαµε ότι πρέπει να την πας οριζόντια στο σπίτι γιατί αλλιώς στάζει το αίµα προς τα κάτω. Ο καθένας, ξέρετε, υπερασπίζεται την πατρίδα του, ευτυχώς στις µέρες µας µε µοναδικό όπλο τον λόγο. Αν και δεν είµαι ρήτορας, µπαίνω κι εγώ σ’ αυτή τη µάχη. Για το εξώφυλλο του “Focus” µε την Αφροδίτη έστειλα επιστολή διαµαρτυρίας στο περιοδικό, που βρήκε απήχηση και στον ελληνικό Τύπο». Τέσσερις δεκαετίες µετάτην επίσκεψήτου στην ελληνική πρωτεύουσα,νιώθει ακόµη µετέωρος ανάµεσα σε δύο πατρίδες; «Την κοιλιά που σε γεννάει δεν µπορείς να τη διαλέξεις. Γίνεσαι µέλος σε µια κοινωνία την οποία αποδέχεσαι ή απορρίπτεις. Αργότερα, ώριµος και µε εµπειρίες, µπορείς να διαλέξεις το µέρος όπου θα ζήσεις. Ετσι, πριν από 45 χρόνια, η Ελλάδα έγινε πατρίδα µου, µου χάρισε πολλά κι ελπίζω ότι λίγα µπορώ να της τα επιστρέψω. Αν ένας Γερµανός µε ρωτούσε για την Ελλάδα θα απαντούσα: “αν είσαι πολύ Γερµανός, µείνε πολύ µακριά, η χώρα αυτή δεν είναι για σένα”».